ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2010
(11 Οκτωβρίου -17 Δεκεμβρίου)

Με περισσότερους από 2.000 αποφοίτους, 47 από αυτούς έχουν ήδη εκδώσει βιβλία τους, 19 βραβεύθηκαν εντός και εκτός Ελλάδας για το έργο τους (κι επιπλέον άλλοι 12 διακρίθηκαν στον φετινό πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος Μπονζάι του περιοδικού «Πλανόδιον»), ενώ δεκάδες έχουν βρει επαγγελματικό προσανατολισμό σε εκδοτικούς οίκους και περιοδικά έντυπα, το «Εργαστήρι του Βιβλίου» που οργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) από το Σεπτέμβριο του 2005, εισέρχεται στον έκτο χρόνο λειτουργίας του έχοντας κατακτήσει τον βασικό του στόχο: να αποτελέσει το φυτώριο που αναδεικνύει νέους, ταλαντούχους επαγγελματίες στο χώρο του βιβλίου.

Καταξιωμένοι συγγραφείς και επαγγελματίες, νέοι και παλιότεροι γνώστες παραγωγής του βιβλίου από τη συγγραφή έως την επιμέλεια και την έκδοσή του εντάσσονται στην ομάδα που συντονίζει ο συγγραφέας Στρατής Χαβιαράς, διευθυντής του εργαστηρίου «Writing the Novel» στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Με έδρα την Αθανασίου Διάκου, όπου πραγματοποιούνται τα σεμινάρια στο κτίριο του ΕΚΕΒΙ, το Εργαστήρι έχει ταξιδέψει συχνά «εκτός συνόρων» ανταποκρινόμενο στη μεγάλη ζήτηση από όλη την Ελλάδα. Έτσι, τα τρία τελευταία χρόνια το Εργαστήρι έχει επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου, με ταχύρυθμα σεμινάρια δημιουργικής γραφής αλλά προσκλήθηκε και στη Ρόδο, τα Χανιά και την Πάτρα, ενώ ακολουθεί η Κύπρος.

Συνεργάζεται επίσης τακτικά με το πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Ενημερώνουμε επίσης ότι σύντομα, όσοι δεν μπορούν να παρακολουθούν τα μαθήματα που γίνονται στο κτίριο του ΕΚΕΒΙ, το Εργαστήρι του Βιβλίου θα λειτουργήσει παράλληλα ένα «Ανοικτό Πανεπιστήμιο για το Βιβλίο» ώστε να δώσει σε όλους την ευκαιρία και το δικαίωμα της μάθησης, μέσω του διαδικτύου.

Η ομάδα των διδασκόντων απαρτίζεται από έμπειρους και καταξιωμένους ανθρώπους από τον χώρο του ελληνικού βιβλίου, με επικεφαλής τον συγγραφέα Στρατή Χαβιαρά, διευθυντή του εργαστηρίου «Writing the novel» του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ:

• Στρατής Χαβιαράς και Αργυρώ Μαντόγλου (μυθιστόρημα)
• Στρατής Χαβιαράς (μικρή φόρμα-διήγημα)
• Μισέλ Φάις και Τάσος Γουδέλης (διήγημα)
• Στρατής Πασχάλης (ποίηση)
• Χρήστος Μπουλώτης (παιδικό βιβλίο)
• Μισέλ Φάις (νουβέλα)
• Βαγγέλης Χατζηβασιλείου (δημοσιογραφία-κριτική και λογοτεχνία)
• Δημήτρης Θάνας (γλωσσική–τυπογραφική διόρθωση και επιμέλεια κειμένων)

Οι διδάσκοντες του «Εργαστηρίου του Βιβλίου» στοχεύουν στην άμεση κι ωφέλιμη γνωριμία των σπουδαστών με τη διαδικασία παραγωγής, από τη συγγραφή μέχρι τη χρήση του βιβλίου ως αντικειμένου τέχνης. Κάθε σεμινάριο περιλαμβάνει 10 τρίωρα απογευματινά μαθήματα (17.30-20.30, Δευτέρα-Παρασκευή).

Επίσης, το φετινό πρόγραμμα του «Εργαστηρίου του Βιβλίου» σε συνεργασία με το ελληνικό τμήμα της ΙΒΒΥ - Ο κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου- διοργανώνει εργαστήρια για παιδιά, εφήβους και σεμινάρια για εκπαιδευτικούς.

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

• ΕΓΓΡΑΦΕΣ: Από 1 έως 30 Σεπτεμβρίου 2010
• ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ: Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου στις 12:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΕΚΕΒΙ (Αθ. Διάκου 4, στάση μετρό «Ακρόπολη»). Η παρουσίαση είναι ανοικτή στο κοινό.

• ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Τηλ.: 210-9200336, 210-9200300 www.ekebi.gr

Το ΕΚΕΒΙ προβαίνει σε μείωση τιμών για τα δίδακτρα του «Εργαστηρίου», συμμεριζόμενο τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες επί του παρόντος με μείωση 10% στις νέες εγγραφές και 30% στους φοιτητές

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου। Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη κι αϋλη, τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Σε κότα µε τα χρυσά αυγά φαίνεται να µετατρέπεται το γκράφικ νόβελ. Ηδη δεν είναι λίγα τα µυθιστορήµατα εκείνα που αποκτούν εικονογραφηµένες εκδόσεις αλλά και συνέχειες. Στις αρχές του χρόνου µε τη µορφή γκράφικ νόβελ κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της σειράς διηγηµάτων µε βαµπίρ, «Λυκόφως», της Στέφανι Μέγιερ µε τον εκδοτικό οίκο Υen Ρress να ρίχνει στην αγορά 350.000 αντίτυπα. Από κοντά οι εκδόσεις Dark Ηorse Comics τύπωσαν 100.000 αντίτυπα του νέου µυθιστορήµατος µυστηρίου της Τζάνετ Ιβάνοβιτς «Τrouble Μaker», που είναι συνέχεια του µυθιστορήµατός της «Μotor Μouth», αυτή τη φορά όµως σε µορφή γκράφικ νόβελ.

Αλλο δηµοφιλές µυθιστόρηµα είναι το «Watchmen» των Αλαν Μουρ, Ντέιβ Γκίµπσον, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1987. Τον Αύγουστο του 2008 οι DC Comics τύπωσαν 900.000 τεύχη της ιστορίας µυστηρίου µε τη µορφή κόµικς, αναµένοντας αυξηµένη ζήτηση ύστερα από τη µεταφορά της στη µεγάλη οθόνη. Πωλήθηκαν 733.000 αντίτυπα βιβλίων και κόµικς έως το 2009, ενώ από τότε πωλήθηκαν άλλα 200.000 της κοµίστικης εκδοχής.

Οι εκδοτικοί οίκοι, οσφραινόµενοι ότι το νέο λογοτεχνικό είδος είναι χρυσοφόρο, προχωρούν σε νέα επιχειρηµατικά σχέδια. Το «Λυκόφως» θα χωριστεί σε δύο γκράφικ νόβελ, µε τη Μέγιερ να έχει ενεργό συµµετοχή στη δηµιουργία και των δύο. Οπως µάλιστα λέει η ίδια -και γράφει η εφηµερίδα Guardian- τα σχέδια του Κορεάτη καλλιτέχνη Γιουνγκ Κιµ είναι πολύ κοντά σε αυτό που είχε φανταστεί για τους χαρακτήρες της. Στην περίπτωση της Ιβάνοβιτς το «Τroublemaker! Α Βarnaby Αdventure» είναι το τρίτο µέρος µιας σειράς ιστοριών µε κεντρικές φιγούρες έναν οδηγό αγώνων ταχύτητας Νascar και µια γυναίκα µηχανικό αυτοκινήτων.

Η συγγραφέας, αν και ενθουσιασµένη µε το τελικό αποτέλεσµα, δεν έκρυψε τον καηµό της: «Ο ακρογωνιαίος λίθος ήταν το κείµενο, αλλά εξαφανίστηκε. Δουλέψαµε πολύ για να µπουν οι κατάλληλες λέξεις στα “συννεφάκια” των διαλόγων πάνω από τα κεφάλια των ηρώων του κόµικς. Οµως το βιβλίο µετεξελίχθηκε σε δράση και εικόνες», λέει. Παρόλα αυτά, διευκρινίζει στη USΑ Τoday, είχε εξαρχής στο µυαλό της την περίπτωση της µετατροπής της σειράς σε γκράφικ νόβελ.

Ο µετρ του τρόµου, Στίβεν Κινγκ, δεν θα µπορούσε να λείπει από το χορό. Η σειρά βιβλίων του «Τhe Dark Τower» απέκτησε «πρίκουελς» σε µορφή κόµικς, ενώ το κλασικό, πια, µυθιστόρηµά του «Το Οχυρό» κυκλοφόρησε σε γκράφικ νόβελ τον Σεπτέµβριο του 2008 και θα ολοκληρωθεί, ύστερα από 30 τεύχη, την άνοιξη του 2011.

«Στην Ελλάδα είναι περιχαρακωµένο είδος»

«Κοµίζουν γλαύκα ες Αθήνας» τα γκράφικ νόβελ, υποστηρίζουν έλληνες εκδότες, στην Ελλάδα ανάλογη τάση δεν υφίσταται προς το παρόν. Είναι µια πρακτική για να «ενωθούν» δύο είδη, κατά την κ. Αννα Πατάκη των οµώνυµων Εκδόσεων, του µυθιστορήµατος και του κόµικς. «Κάτι ανάλογο συµβαίνει όταν ένα βιβλίο γίνεται ταινία ή µια τηλεοπτική σειρά τροφοδοτεί µια ταινία», θεωρεί η κ. Πατάκη.

Συµφωνεί µαζί της ο κ. Γιώργος Τσίτσοβιτς, των Μαµούθ Κοµίκς. «Πάντα υπήρχαν οι µεταφορές αυτές. Είναι παλιά πρακτική που ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του ‘20 µε τον “Ταρζάν”, που από βιβλίο, κυκλοφόρησε το 1930 µε τη µορφή κόµικς. Ως προϊόν είναι νέο, ως πρακτική όχι».

Ο χώρος των κόµικς στην Ελλάδα, κατά την κ. Πατάκη, είναι «πιο περιχαρακωµένος και δειλά προσπαθεί να ξεµυτίσει το γκράφικ νόβελ». Εκδόσεις γκράφικ νόβελ είναι παράδοση σε Αµερική, Γαλλία, Ισπανία, «όµως είναι περιορισµένο είδος σε εµάς», υποστηρίζει. Η πρόσφατη µεγάλη επιτυχία όµως του «Logicomix», του βιβλίου των Απόστολου Δοξιάδη, Χρίστου Παπαδηµητρίου, Αλέκου Παπαδάτου και Ανί ντι Ντονά (Ικαρος) που πούλησε κοντά 60.000 αντίτυπα στην Ελλάδα και έγινε διεθνές µπεστ σέλερ, ίσως να ανοίγει και εδώ έναν καινούργιο δρόµο.

Ενα µικρό φως στον αποµονωµένο κόσµο του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, του πιο «ερηµίτη» αµερικανού συγγραφέα που πέθανε τον Ιανουάριο στα 91 του χρόνια, ρίχνει µια φωτογραφία. Την αποκάλυψε ο σκηνοθέτης που ετοιµάζει ένα ολόκληρο πρότζεκτ γύρω από αυτόν και τη δηµοσίευσε το περιοδικό Νewsweek. Πρόκειται για σπάνια µατιά στη ζωή του συγγραφέα του «Φύλακα της σίκαλης» που επίµονα έµεινε µακριά από το βλέµµα του κόσµου.

Τον Απρίλιο του 1968, όπως φαίνεται τυπωµένη η ηµεροµηνία στην φωτογραφία, ο Τζ. Ντ Σάλιντζερ θα ήταν 49 χρονών. Είχε πρόσφατα χωρίσει και βρισκόταν ήδη τρία χρόνια στην προσωπική του αποµόνωση που θα κρατούσε 45 χρόνια ώς το τέλος της ζωής του. Στην εικόνα που βλέπουµε ο απόµακρος συγγραφέας έχει σακούλες κάτω από τα µάτια του και ρυτίδες στο πρόσωπό του, αλλά έστω και διακριτικά, χαµογελάει. Γύρω του στον οικείο χώρο, καθισµένος όπως είναι στο πλάι του κρεβατιού, παρατηρεί κανείς κουβέρτες και σεντόνια, στο λιτό σκηνικό του σπιτιού του στο Κόρνις του Νιου Χαµσάιρ.

Η εικόνα µιλάει: ένα µικρό δοχείο απορριµµάτων δίπλα, ένα λιτό ντουλάπι, ένα πακέτο τσιγάρα πάνω σε αυτό. Γυµνοί τοίχοι.

Η πιο αποκαλυπτική λεπτοµέρεια; Είναι η κλειδαριά στην πόρτα. Δεν επιτρέπεται η είσοδος. Οχι για να µην ενοχλούν. Ο Σάλιντζερ φύλαγε κρυφό κάτι άλλο, σε µια µικρή δική του κρυψώνα, ένα κιβώτιο γεµάτο ανέκδοτα κείµενα. Θα δούµε όµως περισσότερα. Από το δωµάτιο και από τη ζωή του Σάλιντζερ, µόλις ο Σέιν Σαλέρνο είναι έτοιµος να µας τα δείξει. Ο σεναριογράφος του Χόλιγουντ ξόδεψε πολύ χρόνο και εκατοµµύρια δολάρια ερευνώντας τον µυστηριώδη κόσµο του Σάλιντζερ στον οποίο ανήκει και η ιστορία της φωτογραφίας. Ο Σαλέρνο δεν αποκαλύπτει προς το παρόν τίποτε άλλο.

Έχει όπως φαίνεται µια ιδιαίτερη πνευµατική σχέση µε τον συγγραφέα του Τhe Catcher in Τhe Rye (Φύλακας στη σίκαλη). Εχει και τους κανόνες του. Ενας από αυτούς είναι «Μη διαβάσετε Τζέι Ντ. Σάλιντζερ στο Κindle (ηλεκτρονικό βιβλίο). Πιάστε εκείνο το τσακισµένο βιβλίο τσέπης». Ο Σαλέρνο βρίσκεται µέσα µια «αποστολή πάθους» – γράφει, χρηµατοδοτεί και σκηνοθετεί ένα δίωρο ντοκιµαντέρ, το Salinger, και µια βιογραφία 800 σελίδων µε τίτλο «Ο Ιδιωτικός Πόλεµος του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ» µαζί µε τον Ντέιβιντ Σιλντς. Και οι δύο, όπως και ο Σάλιντζερ ο ίδιος, µε µεγάλη µυστικότητα, αφήνοντας ελάχιστα στο φως µέχρι τη στιγµή που θα αποκαλύψουν όλο το έργο.

Πηγή

via

& το Περιοδικό “Πνοές Λόγου & Τέχνης”  διοργανώνουν τον:

6^ον Ετήσιο Πανελλήνιο διαγωνισμό  Διηγήματος και Ποίησης

εφήβων και ενηλίκων  με ελεύθερο θέμα

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν τα κείμενά τους, τα οποία για το μεν διήγημα δεν θα υπερβαίνουν τις τρεις σελίδες, για τη δε ποίηση, τους τριάντα στίχους, με ψευδώνυμο, σε πέντε αντίτυπα τα οποία δεν επιστρέφονται, με απλή ταχυδρομική επιστολή (συστημένα θα αποκλείονται). Έξω από το φάκελο να ορίζεται η κατηγορία (πεζό ή ποίηση). Τα πλήρη στοιχεία των ενδιαφερομένων να εσωκλείονται σε δεύτερο φάκελο (κλειστό, διαφορετικά αποκλείονται), έξω από τον οποίο θα αναγράφεται το ψευδώνυμο. Τα κείμενα πρέπει να είναι ανέκδοτα, να μην έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν με οποιονδήποτε τρόπο και να είναι γραμμένα με γραφομηχανή ή Η/Υ. Μόνο ένα έργο μπορεί να υποβληθεί από τους ενδιαφερόμενους για κάθε μία από τις δύο κατηγορίες. Κάθε αποστελλόμενο έργο να είναι τυπωμένο στη μία πλευρά της σελίδας. Ως τελευταία ημερομηνία συμμετοχής στο διαγωνισμό ορίζεται η 30^η  Νοεμβρίου 2010. Δε θα δοθεί παράταση πέραν αυτής της ημερομηνίας. Ημερομηνία αποστολής θα θεωρείται αυτή που αναγράφεται στην ταχυδρομική σφραγίδα του φακέλου. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν σε ειδική εκδήλωση τον Ιανουάριο του 2011. Όσοι εκ των νικητών (οι διαμένοντες στην Αθήνα) δεν καταφέρουν να παρευρεθούν οι ίδιοι ή αντιπρόσωποι αυτών κατά την απονομή, δε θα πάρουν τη βράβευσή τους. (Τα έργα των διαγωνιζομένων δεν επιστρέφονται).

Αποστολή κειμένων: Προς κ. Αρετή Γκιωνάκη, “6^ος Ετήσιος Πανελλήνιος  Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Διηγήματος και Ποίησης”

Ταχυδρομική θυρίδα: 48050, Πετρούπολη Τ.Κ 132 31

Email: ideopnoon@gmail.com, ideopnoon@yahoo.gr

Σελίδες με χρήσιμες πληροφορίες για τον διαγωνισμό: http://logotexniar.blogspot.com

Το  θέμα: Ο θεματικός άξονας του διαγωνισμού αφορά την Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις. Οι συμμετέχοντες θα πρέπει στην πλοκή του διηγήματος που θα συγγράψουν να συμπεριλάβουν τις ακόλουθες 7 λέξεις, που εκφράζουν αντίστοιχα τις βασικές μορφές τέχνης: Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό

Η Κριτική Επιτροπή:

• Eλένη Γκίκα, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Λεία Βιτάλη, Συγγραφέας
• Μάνος Κοντολέων, Συγγραφέας – Κριτικός βιβλίου
• Θανάσης Χειμωνάς, Συγγραφέας
• Γιάννης Φαρσάρης, Υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους του φορέα Artspot

Διάρκεια  του διαγωνισμού: Ημερομηνία έναρξης του Διαγωνισμού είναι η 20η Ιουλίου 2010 και ημερομηνία λήξης η 15η Σεπτεμβρίου 2010.

Έκταση  των κειμένων: Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις.

Οι  Νικητές: Τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής θα απονείμουν 3 βραβεία και 3 επαίνους, που θα απονεμηθούν σε ειδική τιμητική εκδήλωση, η οποία θα διοργανωθεί από την εταιρεία Artspot.

Ο Διοργανωτής: Η Artspot είναι μία αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με σκοπό την προώθηση και προβολή του Πολιτισμού. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2009, οι δραστηριότητες της όμως ξεκίνησαν από τον Νοέμβριο του 2007, με την δημιουργία της ηλεκτρονικής κοινότητας Ελλήνων Δημιουργών – για επαγγελματίες ή ερασιτέχνες – www.artspot.gr.

Ακολούθησαν ομαδικές δράσεις με συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκθέσεις, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκαν  ομαδικές εκθέσεις των μελών της κοινότητας. Το www.artmagazine.gr ήταν η φυσική προέκταση του artspot.gr, εισάγοντας νέα δεδομένα στον τομέα του Ηλεκτρονικού Τύπου, ενώ παράλληλα οι μουσικές επιλογές του ψηφιακού ραδιοφώνου Art.radio αποτέλεσαν μια μοναδική συντροφιά, αλλά και πηγή γνώσης για τους λάτρεις της ποιοτικής μουσικής.

Αναλυτικές  πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής στον Διαγωνισμό Διηγήματος «ΛογωΤέχνης» είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο http://contest.artspot.gr και στο email contest@artspot.gr.

Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος της πρόσφατης ανθολογίας «Αρχίζει το ματς» (εκδ. Μεταίχμιο) που περιλαμβάνει κείμενα 25 ελλήνων και ξένων λογοτεχνών με θέμα τη «στρογγυλή θεά»: οι Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βαρβέρης, Γιώργος Βέης, Χάρης Βλαβιανός, Ηλίας Γκρης, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Πάνος Θεοδωρίδης, Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Θωμάς Κοροβίνης, Θοδωρής Γκόνης, Διονύσης Χαριτόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Μένης Κουμανταρέας είναι μερικοί από τους συγγραφείς του τόμου που επιμελήθηκε ο Γιάννης Παππάς.

Τα εικαστικά, το ποδόσφαιρο και η λογοτεχνία συνδυάζονται στη ξεχωριστή έκδοση «Η ενδεκάδα» (εκδ.Παρουσία και Μπαρτζουλιάνος), με επίκεντρο τα έργα του αρχιτέκτονα και εικαστικού, Δήμου Φλέσσα, τα οποία είχαν εκτεθεί στο Μόναχο της Γερμανίας στο πλαίσιο του Mundial 2006. Tα κείμενα υπογράφουν οι Μηνάς Βιντιάδης, Αλέξης Σταμάτης, Θανάσης Χειμωνάς, Δημήτρης Βαρβαρήγος, Στέφανος Δανδόλος, Ξενοφών Μπρουντζάκης, Αλέξανδρος Ασωνίτης, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Γιάννης Τριάντης, Βασίλης Καλαμαράς, Μιχάλης Σπέγγος, ενώ το ρόλο του προπονητή-εμψυχωτή ανέλαβε ο Θανάσης Βαλτινός.

Η μεγάλη αθλητική διοργάνωση δίνει τον τόνο των εκδηλώσεων και στο βιβλιοπωλείο Ιανός, με την προβολή των αγώνων σε γιγαντοοθόνες από αύριο το απόγευμα και την παράλληλη σύνδεσή τους με παρουσιάσεις βιβλίων. Γνωστοί συγγραφείς και δημοσιογράφοι προσκαλούν ανθρώπους από το χώρο του πολιτισμού, της πολιτικής και των μίντια για να δημιουργήσουν τη δική τους «εξέδρα».

Την Τρίτη 15 Ιουνίου στις 19:00 θα παρουσιαστεί στον Ιανό το βιβλίου του Ιωάννη Αγραφιώτη «Μόνη ξανά δεν θα σ’ αφήσω», από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό αφήγημα που επιδιώκει να φωτίσει κάθε πλευρά του ποδοσφαιρικού πάθους. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι Γιάννης Καραλςή, Άρης Πορτοσάλτε, Γιώργος Μητσικώστας και Κωνσταντίνος Καμάρας. Την Τρίτη 22 Ιουνίου στο ίδιο βιβλιοπωλείο, (στις 19:30) η ηθοποιός Μαρία Καστάνη θα διαβάσει το διήγημα του Μιχάλη Σπέγγου «Ο Φάνης», το οποίο εμπεριέχεται στην συλλογή «Η ενδεκάδα».

via

"Καμιά εξήγηση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του. Το Ισραήλ δεν έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν αμάχους εν ψυχρώ, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να συμβεί. Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε" γράφει ο γνωστός Ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην ιταλική La Republicca.

"Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ! Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Όπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου", προσθέτει.

"Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Και ο αποκλεισμός αυτός δεν είναι παρά η φυσιολογική προέκταση της επιθετικής και αλαζονικής προσέγγισης της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει τον βίο αβίωτο σε ενάμιση εκατομμύριο αθώους κατοίκους της Γάζας, προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός στρατιώτη. Ο αποκλεισμός είναι επίσης η φυσική συνέχεια μιας στείρας και αδέξιας πολιτικής, όπου κάθε φορά που χρειάζεται μυαλό, ευαισθησία και δημιουργικότητα επιλέγεται η ωμή και υπέρμετρη βία, λες και αυτή είναι η μοναδική δυνατή λύση", επισημαίνει.

"Θα ήλπιζε κανείς ότι το τραύμα από την πολύνεκρη επιχείρηση της περασμένης Δευτέρας θα οδηγούσε στην επανεξέταση της κατάστασης και στην απαλλαγή των Παλαιστινίων από τα βάσανά τους και των Ισραηλινών από τη ρετσινιά του αποκλεισμού. Το πιθανότερο είναι όμως ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο: ότι οι μηχανισμοί της βίας και του μίσους θα συνεχίσουν να λειτουργούν, άγνωστο ακόμη με πόση δύναμη", διαπιστώνει.

Το ποσό των 25.000 ευρώ θα αποδοθεί στον Ισραηλινό συγγραφέα στις 10 Οκτωβρίου στο πλαίσιο της ετήσιας Έκθεσης Βιβλίου στη Φρανκφούρτη.

Πηγή

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από τη συνάντηση

Κοντά μας την Δευτέρα 31 Μαΐου 2010 στις 8 μμ ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου.

Η συνάντηση θα γίνει στο κτήριο της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων (3ος όροφος).

Ο Σωτήρης Δημητρίου γεννήθηκε το 1955 στον Αμπελώνα (Πόβλα) της Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Έχει βραβευτεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ και δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού διαβάζω. Επίσης, το μυθιστόρημά του Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γερμανικά και στα ολλανδικά.

Στην κατηγορία «Συγγραφή Θεατρικού Έργου» από τα 49 υποψήφια έργα, επιλέχτηκε για το πρώτο Βραβείο το θεατρικό του Σωτήρη Ευγενείς αγωνίεςΣαμπάνη «» (χρηματικό έπαθλο 9.000 ευρώ). Τη δεύτερη θέση καταλαμβάνει ο Μιχάλης Κόκκορης με το «Στάχτη και Burberry» (5.000 ευρώ), ενώ με το τρίτο Βραβείο τιμήθηκε ο Μιχαήλ Άνθης για το έργο του «Ογδόντα οκτώ» (3.00 ευρώ).

Στον διαγωνισμό για «Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς» υποβλήθηκαν συνολικά 123 έργα. Το Πρώτο Βραβείο απέσπασε η Βιβή Πηνιώτη με το θεατρικό της «Ο θάνατος του Αντονέλο» (8.000 ευρώ), το Δεύτερο Βραβείο ο Χρήστος Αγγελάκος («Οι δυο μας τώρα», 5.000 ευρώ) και την τρίτη θέση μοιράστηκαν ο Στυλιανός Αθανασούλιας και ο Αντώνης Περιστεράκος, για τα έργα τους, «Η αναμονή» και «Του παππού το γέλιο», (3.000 ευρώ).

Στην ενότητα συγγραφή Παιδικού Θεατρικού Έργου, δεν δόθηκε το Πρώτο Βραβείο, τιμήθηκαν όμως με τη δεύτερη και τρίτη θέση, αντίστοιχα, η Αγγελική Δαρλάση («Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο», 5.000 ευρώ) και η Μάγια Δεληβοριά («Αδέλφια ενωμένα ποτέ νικημένα» 3.000 ευρώ).

πηγή

Τα βραβεία αναλυτικά:

Το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας απονεμήθηκε από τον υπουργό Πολιτισμού Πάυλο Γερουλάνο στον Νάνο Βαλαωρίτη. "Με αυτό το βραβείο δικαιώνεται η ανανεωτική γραφή και θεωρία και περιλαμβάνει όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκα ενώ αφιερώνεται στη μνήμη του Εγγονόπουλου, του Εμπειρίκου, και του Παγουλάτου", είπε ο Νάνος Βαλαωρίτης.

Το Βραβείο ποίησης, έλαβε φέτος ο Λευτέρης Πούλιος, για το βιβλίο του "Η κρυφή συλλογή", των εκδόσεων Κέδρος.

Βραβείο διηγήματος, έλαβαν ο Τόλης Νικηφόρου για το βιβλίο "Ο δρόμος για την Ουρανούπολη", των εκδόσεων Νεφέλη και ο Αργύρης Χιόνης για το βιβλίο "Το οριζόντιο ύψος και άλλες φυσικές ιστορίες" των εκδόσεων Κιχλή.

Βραβείο μυθιστορήματος έλαβε ο Γιάννης Ατζάκας για το βιβλίο "Θολός Βυθός", των εκδόσεων Άγρα.

Βραβείο Δοκιμίου Κριτικής έλαβε ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης για το βιβλίο "Ασκήσεις αυτογνωσίας", των εκδόσεων Τυπωθήτο

Βραβείο Χρονικού Μαρτυρίας, έλαβε η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου για το βιβλίο "Υπόθεση Γκράνιν, η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο, η δίκη της 'Επιθεώρησης Τέχνης' το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου", των εκδόσεων Καστανιώτης.

Βραβείο Μετάφρασης έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα, έλαβε ο Λεωνίδας Λίου για το έργο του Οδυσσέα Ελύτη "Το άξιον εστί", στην κινεζική γλώσσα.

Βραβείο Μετάφρασης έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα έλαβε η Άννα Παπασταύρου για το βιβλίο "Ιστορία σαν παραμύθι" του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο από την ιταλική γλώσσα, των εκδόσεων Πατάκη

Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου έλαβαν, η Λότη Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου για το βιβλίο "Η προφητεία του κόκκινου κρασιού" και η Φωτεινή Φραγκούλη για το βιβλίο "Εφτά ορφανά μολύβια ...εφτά ιστορίες", των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα.

Βραβείο Εικονογράφησης Παιδικού Βιβλίου έλαβαν η Κατερίνα Βερούτσου για το βιβλίο του Μάνου Κοντολέων "Νεράιδα πάνω στο έλατο" και ο Θανάσης Δήμου για το έργο του "Μια χειμωνιάτικη ιστορία".

Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά έλαβε ο Σάκης Σερέφας για το βιβλίο «Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου».

Βραβείο Λογοτεχνικού περιοδικού έλαβαν τα περιοδικά "Πορφυρός", από την Κέρκυρα και "Εντευκτήριον" στη Θεσσαλονίκη.

Τέλος, φέτος, για πρώτη φορά, μέρος από τα αντίτυπα βραβευμένων έργων που αγοράζει το Υπουργείο Πολιτισμού θέτει ως στόχο να μην κατευθύνονται μόνο σε οργανωμένες βιβλιοθήκες πολιτιστικών φορέων εντός και εκτός της χώρας, αλλά εκεί όπου μέχρι σήμερα το βιβλίο ήταν είδος εν ανεπαρκεία, όπως οι φυλακές και τα καταστήματα κράτησης νέων.

Ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος κατά την τελετή απονομή των Βραβείων, τόνισε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού προχωρά στον αναγκαίο εκσυγχρονισμό των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων, με τη θέσπιση νέων βραβείων, που θα ενισχύσουν και θα αναδείξουν νέες, παραγωγικές δυνάμεις του ελληνικού βιβλίου.

Έτσι θεσπίζονται τα εξής νέα βραβεία:

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, που μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής της δυναμικής κάθε νέου δημιουργού.

Βραβείο Εφηβικού/Νεανικού βιβλίου, που έρχεται να καλύψει ένα υπάρχον κενό, δίνοντας έμφαση στην ευαίσθητη αυτή περίοδο της ζωής κάθε ανθρώπου.

Βραβείο Μετάφρασης έργου της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, που υπογραμμίζει τον ιδιαίτερο πλούτο της αρχαίας μας γραμματείας και ενθαρρύνει τη στροφή προς λιγότερο μεταφρασμένα έργα.

Ειδικό θεματικό βραβείο, που θα απονέμεται σε βιβλίο το οποίο προάγει τον διάλογο για ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα. Το Βραβείο αυτό θα μπορεί να απονέμεται τόσο σε έλληνες δημιουργούς όσο και σε δημιουργούς που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα αλλά ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα.

πηγή

Με αφορμή το συνέδριο των bookcrossers θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στις 22 Μαϊου και ώρα 18:00, με θέμα «Βιβλίο και Internet». Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν οι συγγραφείς Άρης, Δημοκίδης, Σοφία Νικολαϊδου, Αλέκος Παπαδόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο εκδότης-βιβλιοπώλης του Ιανού, Νίκος Καρατζάς. Συντονίστρια θα είναι η Αφροδίτη Ποιμενίδου, διευθύντρια των εκδόσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Κατά τη διάρκεια του 5ου Συνεδρίου Bookcrossing δεκάδες βιβλία θα «απελευθερωθούν», οι συμμετέχοντες θα μιλήσουν και θα γνωριστούν με Έλληνες συγγραφείς ενώ θα βραβευτούν και οι νικητές του διαγωνισμού φωτογραφίας «Βιβλίο στο αστικό τοπίο». Για αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα του συνεδρίου, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.bookcrossers.gr.

πηγή

Στην κλασική μουσική έδωσε την αφορμή με τα έργα του να γραφτούν όπερες, συμφωνικά ποιήματα, ορχηστρικές σουίτες, μπαλάντες, κύκλοι τραγουδιών, αλλά και μεμονωμένα τραγούδια.

Στα τελευταία 50 χρόνια, διάφορα έργα του υπήρξαν η αφορμή για δημιουργία μιούζικαλ, ροκ τραγουδιών και κινηματογραφικής μουσικής που μοιραία επένδυσε την κινηματογραφική μεταφορά κάποιου από τα πολλά μυθιστορήματα που έγραψε.

Κυρίαρχη θέση βέβαια κατέχουν το μυθιστόρημα Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι και το τελευταίο του έργο-επιστολή De Profundis.

Φέτος συμπληρώνονται 110 χρόνια από τον θάνατό του· γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1854 και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1900.

Το μοναδικό του μυθιστόρημα, Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, εκδόθηκε στην τελική του μορφή το 1891, ενώ από το 1890 είχε παρουσιαστεί στο περιοδικό Lippincott's Magazine, στο τεύχος του Ιουλίου. Αρκετοί κριτικοί αναγνωρίζουν σε αυτό αυτοβιογραφικά στοιχεία και παραλληλισμούς ανάμεσα στον κεντρικό ήρωα και στον συγγραφέα.

Το συγκρότημα του εναλλακτικού ροκ Television Personalities περιλαμβάνει το Α Picture Of Dorian Gray στο πρώτο τους άλμπουμ And Don't The Kids Just Love It που κυκλοφόρησε το 1980.

Οι Motley Crue αναφέρουν το όνομα Dorian Gray στο τραγούδι τους New Tattoo που υπάρχει στο ομώνυμο άλμπουμ, το ίδιο κάνουν και οι Libertines στο τραγούδι Narcissist, που αναρωτιούνται Δεν θα ήταν ωραία να ήμασταν έστω και για μία μέρα ο Dorian Gray; Ο James Blunt στο Tears and Rain και οι Styx στο τραγούδι του 1980 Sing For The Day.

Το συγκρότημα του power metal, Demons & Wizards, έγραψε το Dorian, που είναι βασισμένο στο βιβλίο, και ο Darren Hayes το The Future Holds Α Lion's Heart για το άλμπουμ τους This Delicate Thing We've Made, που είναι αναφορά στον πίνακα.

Οι U2 στο The Ocean τραγουδούν: Α Picture In Grey Dorian Gray/Just me By the Sea και οι Smiths στο Cemetery Gates: So let's go where we're wanted/And Ι Meet you at the cemetery gates/ Keats and Yeats are on your side/But you lose Cause weird lover Wilde is on mine.

Στον χώρο της κλασικής μουσικής, ο Boris Arapov έγραψε το 1971 το μπαλέτο The Picture Of Dorian Gray. Τον ίδιο τίτλο έχουν και οι όπερες που έγραψαν ο αμερικανός Lowell Liebermann το 1997, ο γεννημένος στην Αγγλία, Αυστραλός W. Arundel Orchard το 1919 και ο Γερμανός Hans Schaeuble.

Τέλος, ο Αμερικανός Herbert Stothart έγραψε τη μουσική για την ταινία τού 1945, στην οποία έπαιζαν οι George Sanders, Hurd Hatfield, Angela Lansbury και Donna Reed.

Η Suzanne Vega συνεργάζεται με τον John Cale στο αφηγηματικό τραγούδι The Long Voyage, που βασίζεται στο ποίημα Silhouettes και κυκλοφόρησε ως μέρος του άλμπουμ τού γάλλου παραγωγού Hector Zazou Chansons des Mers Froides το 1994.

Από τα θεατρικά του έργα, το Importance Of Being Earnest είναι αυτό που έχει διασκευαστεί τις περισσότερες φορές σαν μιούζικαλ, αλλά για κάποιο παράξενο λόγο ποτέ δεν έγινε πραγματική επιτυχία. Πρωτοπαίχτηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1895 στο Λονδίνο και το 1963 ο Erik Chisholm ολοκλήρωσε την όπερα που βασίστηκε στο έργο τού Wilde.

Στα τέλη της δεκαετίας τού '50 παίζονται αρκετά μιούζικαλ με το ίδιο θέμα. Το 1957, το Found In Α Handbag, με μουσική του Allon Bacon, έναν χρόνο αργότερα, το Half In Ernest παίζεται στο Κόβεντρι, με μουσική του Vivian Ellis, την ίδια χρονιά παίζεται και το Ernest in Time, το 1959, το Ernest.

Κωμωδία σε τέσσερις πράξεις ήταν το Lady Windermere's Fan, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο στις 22 Φεβρουαρίου του 1892.

Το μιούζικαλ After The Ball που δημιούργησε ο Noel Coward το 1954, ήταν μάλλον η πιο πετυχημένη μεταφορά έργου τού Oscar Wilde στο θέατρο σαν μιούζικαλ, ανέβηκε μάλιστα ξανά το 1999. Από το ίδιο έργο εμπνεύστηκε η Chrissie Hynde των Pretenders την επιτυχία τους Message Of Love.

Το 1960 ανεβαίνει εκτός Μπρόντγουεϊ το μιούζικαλ Ernest in Love, με πρωταγωνιστές τους John Irving στον ρόλο του Jack και τον Louis Edmonds στον ρόλο του Algernon. Οι κριτικές ήταν ανάμεικτες και το 2005, μεταφρασμένο, το ίδιο έργο θα παρουσιαστεί στην Ιαπωνία.

Το 1984, το Importance του Sean Ο'Mahoney θα κάνει το ντεμπούτο του στο Λονδίνο, όπου θα παιχτεί μόνο για 29 παραστάσεις στο θέατρο «Ambassadors».

Η Σαλώμη, θεατρικό έργο που παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1896, έγινε μονόπρακτη όπερα από τον γερμανό συνθέτη Richard Strauss και παρουσιάστηκε το 1905 στη Δρέσδη. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του συνθέτη. Ο Antoine Mariotte θα έλθει σε αντιδικία με τον Strauss για το ποιος έγραψε πρώτος όπερα με θέμα τη Σαλώμη, η δικιά του πάντως, αν και γραμμένη, θα παιχτεί το 1908.

Την ίδια χρονιά (1905), ο Henry Hadley θα γράψει ένα συμφωνικό ποίημα που θα εμπνευστεί από το θεατρικό έργο τού συγγραφέα. Συμφωνικό ποίημα είναι και η Σαλώμη τού Alexander Krein, Op. 19 (1929).

Μουσική για μπαλέτο που είναι βασισμένη στο έργο θα γράψουν οι Peter Maxwell Davies και Emil Petrovics το 1978.

Οι Flor Alpaerts (1918), Leonard Bernstein (1955), Alexander Glazunov, Constant Lambert (1929) και Alexander Tcherepnin θα γράψουν μουσική επένδυση για διάφορες παραστάσεις με θέμα τη Σαλώμη του Wilde.

Ο Pete Doherty θα γράψει τη δικιά του Salome για το άλμπουμ του Grace/ Wastelands, που κυκλοφόρησε το 2009.

Η συλλογή ιστοριών για παιδιά, που κυκλοφόρησε το 1888 με τον τίτλο The Happy Prince and Other Tales και η οποία περιλαμβάνει πέντε ιστορίες, έδωσε την έμπνευση σε αρκετούς μουσικούς με εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Από το Happy Prince το συγκρότημα La De Das, από τη Νέα Ζηλανδία, δημιούργησε μία ροκ όπερα το 1969.

Το Nightingale and the Rose έγινε μονόπρακτη όπερα από τον ιταλό συνθέτη Renzo Bossi το 1910. Σε όπερα το διασκεύασαν ο Αυστραλός Hooper Fraser-Simpson το 1927, ο Αγγλος Jonathan Rutherford το 1966 και η Ρωσίδα Elena Firsova το 1991.

Μουσική για μπαλέτο με το ίδιο θέμα έγραψαν οι David Earl, Friedrich Voss, Janis Kalnins και Hooper Brewster-Jones.

Το θεατρικό έργο Φλωρεντινή τραγωδία έδωσε την ευκαιρία στον Sergei Prokofiev να γράψει την όπερα Maddalena το 1911, αλλά ποτέ δεν την παρουσίασε όσο ζούσε. Τελικά η χήρα του Lina ζήτησε από τον άγγλο μουσικό Edward Downes να τη βοηθήσει και η όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1980.

Με το ίδιο θέμα είχε ασχοληθεί και ο Γερμανός Alexander von Zemlinsky. Η πέμπτη από τις επτά συνολικά όπερες που παρουσίασε ήταν, το 1917, η Eine Florentinische Tragodie, Op. 16.

Το De Profundis, του 1905, έχει γίνει ορατόριο από τον Frederic Rzewski το 1991 και ο Larry Sitsky το διασκεύασε σε μονόδραμα.

Από τα υπόλοιπα ξεχωρίζουν το ποίημα The Ballad of Reading Gaol, που το έκανε τραγούδι με τον τίτλο Each Man Kills The Things He Loves ο Gavin Friday, η σύντομη ιστορία The Birthday Of the Infanta, που έγινε μπαλέτο από αρκετούς μουσικούς. Το ποίημα Requiescat έγινε τραγούδι από αρκετούς συνθέτες.

Τραγούδια έγιναν επίσης τα ποιήματά του Les Ballons, Ε Tenebris, La Fuite de la Lune από τον Charles Griffes, που έχει μελοποιήσει αρκετά από τα έργα τού Wilde, The Harlot's House, Impression du Matin, Impression: Le Reveillon, Le Jardin, Madonna Mia, La Mer και The Sphinx.

Ιδιαίτερα παραγωγικός στο λογοτεχνικό του έργο, ο Oscar Wilde έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς μουσικούς να το αξιοποιήσουν, με τη σειρά τους, στον δικό τους καλλιτεχνικό τομέα.

Από τον Κώστα Ζουγρή

Στην Ιταλία, κάποιος βουλευτής της Λίγκας του Βορρά, ονόματι Γκριμόλντι, πρότεινε στον υπουργό Παιδείας να λογοκρίνει το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Επειδή, είπε, σε κάποια σελίδα του βιβλίου της η ηρωίδα «περιγράφει με εξονυχιστικές λεπτομέρειες τα απόκρυφα μέρη του σώματός της προκαλώντας ταραχή στους ανήλικους μαθητές». Ο βουλευτής εμπνεύστηκε την «ιδέα» αυτή έπειτα από διαμαρτυρία «ήσυχων οικογενειαρχών» ενός χωριού στη Βόρεια Ιταλία, οι οποίοι ανησύχησαν μήπως τα παιδιά τους γίνουν διεστραμμένα διαβάζοντας τις άσεμνες περιγραφές της Άννας Φρανκ.

Η είδηση αυτή μου τράβηξε την προσοχή. Το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Ήταν το γενέθλιο δώρο της μητέρας μου όταν έγινα δεκατριών. Ήταν μια χειρονομία σαν πρόλογος για το βιβλίο. Η Άννα Φρανκ, όταν έγινε δεκατριών, έλαβε ως γενέθλιο δώρο το τετράδιο όπου έγραψε το «Ημερολόγιό» της. Όσα χρόνια και αν πέρασαν από τότε που το διάβασα για πρώτη φορά, την Άννα Φρανκ δεν τη φαντάστηκα ποτέ ως πορνοστάρ. Το πολύ να σκεφτόμουν την περιγραφή που ενόχλησε τους «ήσυχους οικογενειάρχες» ως ιδανική εισαγωγή για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των ανήλικων μαθητών, την οποία, φαντάζομαι, θεωρούν χυδαία και επικίνδυνη οι «ήσυχοι οικογενειάρχες». (Με αποτέλεσμα τα ανήλικα κορίτσια να μένουν συχνά έγκυοι από τα δεκαπέντε τους, γιατί κανείς στο σχολείο δεν τολμά να τους εξηγήσει κάποια στοιχειώδη πράγματα για το σώμα τους). Διαβάζοντας, λοιπόν, την Άννα Φρανκ άλλα πράγματα με είχαν ταράξει. Ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, ο ναζισμός. Η μοναξιά ενός παιδιού που επινοεί έναν φανταστικό συνομιλητή, την Κίτι, γιατί σε έναν κόσμο όπου επικρατεί το μίσος δεν έχει πια φίλες. Σε έναν κόσμο όπου σε μισούν για την καταγωγή σου δεν μπορείς να εμπιστευτείς πια κανέναν. Αλλά και όταν δεν μας μένει πια κανένας θέλουμε σε κάποιον να μιλήσουμε, να συνομιλήσουμε, να εξομολογηθούμε. Και εάν δεν υπάρχει θα τον επινοήσουμε. Η βαθύτερη υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου, ακόμα και μέσα στην Κόλαση, είναι να έχει έναν συνομιλητή, έναν μάρτυρα, έναν καθρέφτη.

Οι «ήσυχοι οικογενειάρχες» από όλα αυτά συγκράτησαν μόνο την περιγραφή των απόκρυφων μερών του σώματος της Άννας Φρανκ. Ο καλύτερος τρόπος για να εκχυδαΐζεις το νόημα μιας ανθρώπινης μαρτυρίας. Την ίδια τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Αλλά πιθανόν, σκέφτομαι, να μην έχουν διαβάσει καν το βιβλίο. Να αρκέστηκαν, απλώς, σε μια πληροφορία ότι σε κάποια σελίδα του βιβλίου ένα έφηβο κορίτσι περιγράφει  το ξύπνημα της σεξουαλικότητάς της. Σε αυτήν την περίπτωση, αυτοί οι «ήσυχοι οικογενειάρχες» θα έμοιαζαν κάπως με όσους αποκαλούν επικίνδυνο το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια στους μετανάστες χωρίς να το έχουν καν διαβάσει. Εν πάση περιπτώσει. Ως συνεπείς οπαδοί της Λίγκας, οι «ήσυχοι οικογενειάρχες», φαντάζομαι, «διδάσκουν» στα παιδιά τους ότι οι Ιταλοί του Νότου είναι βρωμιάρηδες, οι Τσιγγάνοι δολοφόνοι που τρώνε παιδιά, οι μετανάστες εισβολείς που μολύνουν την καθαρότητα της φυλής, «δούρειοι ίπποι» που πρέπει να τσακιστούν. Όλα αυτά, φαντάζομαι, τα θεωρούν ευεργετικά για τα μυαλά των παιδιών τους ενώ η Άννα Φρανκ τους ενοχλεί. Πέρα από αυτό, οι «ήσυχοι οικογενειάρχες», νομίζω, πάσχουν προπαντός από το σύμπλεγμα του σωτήρα. Νιώθουν συνέχεια την ανάγκη να παίξουν τους σωτήρες των παιδιών τους. Και για να κάνεις τον σωτήρα πρέπει να ανακαλύπτεις συνέχεια και παντού κινδύνους και εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, κρυφούς και ύπουλους...

Συνέντευξη στην Ολγα Σελλα

Τρία χρόνια μετά την τελευταία της ποιητική συλλογή –«Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως»– και έπειτα από πολλές νέες διακρίσεις και βραβεία (το τελευταίο ήταν το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας, τον περασμένο Μάρτιο στο Στρασβούργο) η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά δεν επαναπαύεται. Την εβδομάδα που έρχεται κυκλοφορούν τα νέα της ποιήματα, πάντα από τις εκδόσεις «Ικαρος», με τίτλο «Τα εύρετρα».

Ο τίτλος παράδοξος, όπως σε όλες τις συλλογές της Κικής Δημουλά. Μοιάζει με την αμοιβή που εισπράττει όποιος βρίσκει έναν θησαυρό ή κάτι πολύτιμο που έχει χαθεί. Μια αμοιβή που αφορά, ασφαλώς, τόσο τη δημιουργό αυτών των ποιημάτων, όσο και τους αναγνώστες τους, οι οποίοι θα βρουν και θ’ ανταμειφθούν με τη γαλήνη της γνώσης και της αποδοχής. Για όσα τους τρομάζουν, και όσα εύχονται ν’ αποφύγουν.

Σ’ αυτά τα ποιήματα, η Κική Δημουλά βαδίζει πάντα στους δικούς της γνώριμους δρόμους έκφρασης, προσωποποιεί τις πιο καθημερινές λέξεις και τις πιο μεγαλειώδεις έννοιες: το «πολυάσχολο θνητό σήμερον», τις σελίδες που «κρυφογελούσαν», τον «ασίγαστο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του υπάρχω και του παύω». Οι πλευρές αυτού του αέναου εμφυλίου είναι η διαρκής έγνοια της σκέψης και των λέξεων της Κικής Δημουλά. Kαι μοιάζουν, εντέλει, αυτά τα «εύρετρα» σαν το απόσταγμα μιας βαθιάς εμπειρίας ζωής.

Ελπίδα

Μ’ αυτές τις μάχες καταγίνεται στην ποίησή της, τις ίδιες αγωνίες θίγει και στις συνομιλίες της. Οπως αυτή που ακολουθεί, λίγο πριν κυκλοφορήσει η νέα της ποιητική συλλογή. Στη συζήτησή μας, η Κική Δημουλά δεν προσπερνά καμία ερώτηση, δεν αποφεύγει καμία απορία. Απαντά σε όλα: για τη διαδικασία γραφής αυτών των ποιημάτων, για τα «εύρετρα» της δικής της διαδρομής, για την ελπίδα που δίνει η ποίηση στο δύσκολο σήμερα, για την ακριβή ζωή και τον ατιθάσευτο θάνατο.

– Σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση γύρω μας, ποια είναι τα «εύρετρα» που προτείνει η ποίηση, ως παρηγορία; Πού διακρίνετε την ελπίδα;

– Η ποίηση επειδή, όπως αρέσει τουλάχιστον στους ποιητές να πιστεύουν, έχει το άτυχο χάρισμα να προαισθάνεται, να προβλέπει τις δύσκολες καταστάσεις γύρω μας, είναι μια διά βίου διαδηλώτρια υπέρ των μοναχικών συμφερόντων της ύπαρξής της, με τη μοναδική όμως ιδιαιτερότητα ότι τα συμφέροντά της αποβαίνουν να είναι και συμφέροντα του ανθρώπου, επειδή το είναι της συμπίπτει με ό,τι είναι ο άνθρωπος και με τα όσα πάσχει. Πρόκειται για μια αέναη ελεύθερη πορεία λόγου, λέξεων, φιλήσυχη, που δεν κλείνει τους δρόμους, δεν εμποδίζει την κυκλοφορία των πεπρωμένων, απλώς τα καταγγέλλει στην ιθύνουσα έρημο, ότι παρκάρουν ατιμωρητί επάνω στου καθενός το πράσινο οικολογικό αύριο και το αφανίζουν. Πώς βοηθάει και πώς παρηγορεί; Δεν ξέρω αλήθεια. Ισως με το να περιγράφει τι ωραίες, γεμάτες, συναρπαστικές στιγμές μπορούμε να ζήσουμε, αρμενίζοντας με μια σάπια βάρκα που μπάζει νερά, έτοιμη να βουλιάξει, αλλά όχι μ’ ένα κότερο...

– Διατηρώντας τα βασικά κλειδιά της ποίησής σας (έρωτας, θάνατος, ζωή), σ’ αυτή τη συλλογή υπάρχει μια πικρή ωριμότητα, πιο βαθιά, πιο γαντζωμένη από τη ζωή. Ποιες καινούργιες γνώσεις έχετε κατακτήσει και μοιράζεστε με τους αναγνώστες σας;

– Το βασικό κλειδί της ποίησής μου, αν έχει κανείς τρόπο να εξασφαλίσει ένα τέτοιο κλειδί, και αν πρέπει να επιδιώκει την εξασφάλισή του ή να την αποφεύγει σαν κάτι που περιορίζει το οπτικό πεδίο των αναζητήσεων, είναι ο χρόνος. Παντού ο χρόνος... Ο έρωτας, ο θάνατος και η ζωή που αναφέρετε είναι οι καθημερινοί βαρυποινίτες έγκλειστοι του χρόνου. Τα κλειδιά τα κρατάει αυτός. Οσο για την ωριμότητα που διαπιστώνετε, έχω προ πολλού κατακτηθεί απ’ αυτή τη στάσιμη... απώλεια, κι άλλο δεν έχει. Μια ακόμα αναπαλαίωση των γνώσεών μου κάνω, που, όσο κι αν αυτό κατηγορείται ως επανάληψη, εγώ επειδή οφείλομαι στην επανάληψη, την τιμώ με το να επιδίδομαι συνειδητά σ’ αυτήν. Αλλωστε, το παρελθόν είναι ο μόνος σταθερός χρόνος.

Κι αυτά εδώ τα ποιήματα γράφτηκαν, σαν να επέστρεψα σ’ ένα παλιό αίσθημα, το οποίο βρήκα κάποτε στο παρελθόν, εντελώς ακατοίκητο, είχα εγκατασταθεί σ’ αυτό, διώχτηκα μετά, ξαναγύρισα τώρα σ’ αυτό, κι έτσι που το βρήκα πάλι άδειο, σταθερά ακατοίκητο, το αναπαλαίωσα με όσα έγραψα. Οσο για την πικρή γεύση, την επιφυλάσσουν όλες οι μετακινήσεις μας ακόμα κι αν οδεύουν προς Ανατολάς. Κι όσο πιο πικρή είναι αυτή η γεύση τόσο πιο πολύ απελπισμένα αγαπάει τη ζωή, ονειρεύεται τον ακμαίο, τον άφθονό της χρόνο. Αυτό το ένιωσα έντονα σήμερα το πρωί: καθώς βάδιζα βιαστικά, λαχανιασμένη, με μια βαριά λίστα υποχρεώσεων, νωρίς εννιά η ώρα, από κεντρικό δρόμο, προσπέρασα έναν από τους κάθετους πεζόδρομους, όπου στο εκτενές σκιερό μισό του, στα πάνινα καθίσματα καφενείου, καθόταν μόνον και μόνη μια νέα σχετικά γυναίκα, με την πλάτη χαλαρά γυρισμένη στην κίνηση, και διάβαζε βυθισμένη στην άπλα της, εφημερίδα. Τόσο αβίαστη και κυρίαρχη η απόλαυσή της, που ήταν σαν να καταλάμβανε όλα τα αδειανά καθίσματα. Αρπάχτηκα απ’ αυτή τη χασομέρικη εικόνα αναφωνώντας: αυτό είναι χρόνος.

Σχετικά τώρα με το τι νέες κατακτημένες γνώσεις μοιράζομαι με τους αναγνώστες μου, αφήνω να κρίνουν εκείνοι αν έβαψα επιτυχημένα, σαν καινούργια, την πρόσοψη, της εσωτερικής μου παλαιότητας.

– Οι αναγνώστες σας είναι κάθε ηλικίας, και πολλοί νέοι. Τι ελπίζετε να κρατήσουν από την ποίησή σας, σαν αντίδοτο στο δύσκολο σήμερα;

– Δεν ξέρω. Η λήθη τα αποφασίζει αυτά. Αν της αρέσουν, τους τα αφαιρεί, τα παίρνει για δικά της. Αν δεν της αρέσουν, θα τα παραχωρήσει στη μνήμη τους, επ’ αόριστον.

– Στην ποίησή σας είστε ρεαλίστρια, και προσπαθείτε να εξωραΐσετε με τις λέξεις όσα δεν αντέχει η ψυχή των ανθρώπων. Εχοντας ζήσει πολλά πράγματα, καλά και άσχημα, τι θεωρείτε ως ακριβότερο στη ζωή, τι εξακολουθείτε να μην μπορείτε να «τιθασεύσετε» ως μεγάλο δεινό;

– Ρεαλίστρια είμαι, αφού ύστερα από κάθε ταραχοποιό και μεγαλόσχημο όνειρο, που αφού με κάνει άνω κάτω μετά με παρατάει, βρίσκομαι να λέω πάντα με στόμφο: ούτως λοιπόν έχουσιν τα πράγματα, αναγνωρίζοντας την παντοδυναμία των πραγμάτων. Αυτά λοιπόν τα σκληρά πράγματα, προσπαθώ όχι να τα εξωραΐσω με τις λέξεις, γιατί δεν είναι καλλωπιστικές οι λέξεις που χρησιμοποιώ. Πιστεύω ότι έχουν διαρκέστερο στόχο: να χαράξουν σκληραγώγηση στην αντοχή των ανθρώπων.

Ως ακριβότερο στη ζωή; Τη ζωή, βέβαια, την ίδια. Τις συναρπαστικές της ανατροπές, με σταθερή την αφοσίωση σ’ αυτήν, του γνήσιου εαυτού μας. Πρέπει αυτός να μένει σε απόσταση ασφαλείας από τη μαγεία της κατασκευής στην οποία επιδίδεται η ποίηση, και απλώς, ως εκλεγμένος ευαίσθητος που είναι, να τρέπει προς μια ταξινομημένη ευαισθητοποίηση τις ακρότητές της. Τι δεν μπορώ να τιθασεύσω; Μα την περιφρόνησή μου προς τη Φύση, που επέτρεψε στον θάνατο και σε όσα τον προετοιμάζουν, να τη δυσφημεί τόσο ως αδύνατη. Αυτή τη μάνα τόσων υποσχέσεων, που δίνει με τις ωραιότητές της, στην αφελή διάρκεια.

– Σ’ αυτή τη συλλογή στρέφεστε περισσότερο προς το θείο, προς τον ουρανό, προς μια διάρκεια. Είναι έτσι;

– Ναι, τώρα τελευταία, καλώ ευκρινέστερα τον Θεό ή και τον ουρανό, να ζήσουν λίγο μαζί μας εδώ, στη Γη. Κι όποιος υπάρξει, μετά απ’ αυτή τη σύντομη εξακρίβωση...

– Εχετε την τύχη να έχετε χαρεί την αγάπη και του κοινού και της πολιτείας στο πρόσωπό σας, με πολλούς τρόπους. Υπάρχει κάτι που σας λείπει;

– Ευχαριστώ αλήθεια το κοινό που, αγαπώντας με, μου ανταποδίδει όσο παρανοημένη, πιθανόν, παρηγορία του δίνει η ποίησή μου. Κι όσο για το τι μου λείπει, ας το αφήσουμε, δε χωράει ούτε εντός ούτε εκτός καμιάς απέραντης παρένθεσης.

Tα εύρετρα

Tα ξεφύλλιζες, κοντοστεκόσουν κάθε τόσο
διάβαζες τάχα κάτι σε διαπερνούσε
αδιάβαστες κρυφογελούσαν οι σελίδες

μετά τα ζύγιασες όλα στη χούφτα σου
σα να ήταν κέρματα
χοντρικά τα εξετίμησες
ουκ ολίγα είπες
έκπληκτος πώς τ’ απέκτησες με ρωτάς.

Yποκριτή, γραμμή δε διάβασες
αλλιώς θα το ’βλεπες
το γράφω εδώ μέσα πρώτο πρώτο

τα εύρετρα είναι
εσύ μου τα έδωσες
επειδή σε βρήκα

σε μέτρησα και ήσουνα πολλά
ξαναμετρώ κι ήσουν αλλιώς
το άφησα να είσαι κι απ’ τα δυο
δε σου αφαίρεσα ούτε μία
απ’ τις χιλιάδες ωραιότητες που είχες
ούτε μισή απ’ τις πολύτιμες ασκήμιες σου
κόσμε.

J.Μ.G. Le Clezio*

Παίρνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο και το εξετάζεις απ'όλες τις πλευρές, όπως κάνεις με το σώμα που ποθείς. Ψάχνεις να καταλάβεις, να συνεργαστείς, να εξερευνήσεις· ψάχνεις τον χώρο, τον χώρο του άλλου και τον χώρο τον δικό σου, εκεί όπου χωρά η γνώση, και η γεύση σου. Στην καλύτερη περίπτωση, πέφτεις σε άγνωστο. Συνεχίζεις όμως ν' ακουμπάς. Είναι ότι το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου σ' ενδιαφέρει. Τα χνότα σας ταιριάζουν.

Το βιβλίο είναι δύσκολο. Θέλει κουράγιο και δύναμη. Μόνος μπαίνεις στο άγνωστο. Στην πιο απλή περίπτωση θα συναντήσεις τον εαυτό σου. Και αυτό τρομάζει. Είναι σαν να παίρνεις, μόνος σου, τον δρόμο του ταξιδιού, στο άγνωστο, στην τύχη. Στην ανάγνωση δεν χωράνε μάτια περισσότερα απ' τα δικά σου. Στην πρώτη σειρά κινδυνεύεις ν' ανακαλύψεις ότι δεν ξέρεις τίποτα, ότι δεν είσαι τίποτα ή, για να είμαστε πιο επιεικείς, ότι δεν είσαι αυτός που νόμιζες. Η γλώσσα είναι άλλη· είναι δύστροπη.

Τα εύκολα βιβλία είναι αυτά που διαβάζονται ευκολότερα - δηλαδή, που γράφονται ευκολότερα. Αυτά που δεν εμπεριέχουν κινδύνους. Στη χειρότερη, θα δεις ό,τι ήδη γνώριζες. Στην καλύτερη, θα σε χαϊδολογήσουν κιόλας. Είναι σαν να πηγαίνεις μέχρι τη γωνία του δρόμου σου, στο περίπτερο ή στο καφενείο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια γνωστά σχόλια, κι εσύ και οι άλλοι. Μέχρι που θα εμφανιστεί αυτός ο πολύχρωμος, ο παράξενος, ο ανεξήγητος που θα καθήσει μια φορά για καφέ, απέναντί σου, και θα σε κοιτά αλλιώτικα και θα τον κοιτούν αλλιώτικα. Το καλό βιβλίο.

Τούτο το είδος έρχεται δύσκολα. Οπως και η αλήθεια που θέλει να ξεστομίσει ο κοντινός ή γείτονάς σου και δεν το κάνει για να μη σε πληγώσει, να μην πληγωθεί, να μη διακυβευτεί η καλημέρα. Τούτο το είδος είναι το πολύχρωμο, το παράξενο, το ανεξήγητο. Ξεκινάς να διαβάζεις και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Σε κάθε αράδα νιώθεις να σου σκίζουν τα ρούχα, να σου φτύνουν τη σκέψη, να σου διαγράφουν τις αξιόλογες και μοναδικές εμπειρίες σου. Είσαι μουγκός. Ιδού η άλλη γλώσσα. Για να μάθεις ότι δεν είσαι μόνος.

Φτάνεις μεσάνυχτα με το τρένο σε μια ξένη πόλη. Βρέχει δυνατά. Βγαίνεις από τον σταθμό και σε κυριεύει πανικός. Πάει το γνωστό δωμάτιο, οι γνωστές διαδρομές, το ωράριο, πάει η ζωή ρυθμισμένη στην ώρα σου. Σε αυτήν την πόλη δεν υπάρχει γνωστός, ούτε φίλος ούτε τοίχος. Κι όμως. Εκπληξη. Ολα είναι δεμένα, απαραίτητα. Απλώς επιμένουν απέναντι.

Βλέπεις τις πλάτες των συνεπιβατών σου. Παίρνουν τον δρόμο τους, στο σπίτι τους, στη δουλειά, στην αγκαλιά τους. Ολοι στα διαγεγραμμένα τόξα τους. Κι εσύ μόνος, στέκεσαι, χωρίς πορεία, χωρίς στόχο, χωρίς νόημα. Εφυγες, μπήκες στη σελίδα, γιατί είχες αγγίξει όρια, δεν πήγαινε άλλο, πιεζόσουν, αναζητούσες τη διέξοδο.

Η λογική μιλάει πρώτη: «Χρειάζομαι ένα δωμάτιο». Περπατάς στον κεντρικό δρόμο, βρέχεσαι, στη μικρή τσάντα που ετοίμασες έχει μόνο μια μπλούζα, ένα σώβρακο, μια οδοντόβουρτσα, ένα άλλο βιβλίο. Ολοι βιάζονται κάτω απ' τη βροχή. Σταματάς έναν ηλικιωμένο κύριο, καλοβαλμένο, που γυρνάει με τον σκύλο του από τη γρήγορη βόλτα τους. Τον ρωτάς. Σε καθοδηγεί. Κουτσά-στραβά βρίσκεις τον δρόμο. «Δεν έχει δωμάτια». Βγαίνεις πάλι στη βροχή, ανήσυχος, αγχωμένος, στον πανικό του ξένου. Ψάχνεις ξανά. Αλλο τόπο να ξεκουράσεις το μυαλό που τρέχει, τρέχει, αλλά γνώριμο δεν πιάνει, να σταθεί, να ασφαλίσει. Τα κάνεις όλα γρήγορα, χωρίς βάση, χαμένος, μακριά από τη βάση σου.

Βλέπεις σ' ένα στενό ένα άλλο ξενοδοχείο. Ομορφο, απ' αυτά που σ' αρέσουν. Μικρό, παλιό, μυστήριο. Χωρίς ανέσεις, φθαρμένο, βασικό. Η κυρία που ανοίγει, παλιά, μυστήρια κι αυτή, σχεδόν τρομακτική, σ' αρέσει ακόμη περισσότερο. Νομίζεις ότι μπαίνεις σ' αυτά τα ύποπτα ξενοδοχεία κοντά στους σταθμούς των τρένων. Μόνο που είσαι μες στην πόλη. Και στον διάδρομο δεν μυρίζει ύποπτα ζευγάρια.

Γύρω δεν έχει ψυχή, δεν ακούς ψυχή, βρέχει, όλοι είναι μέσα, ήσυχοι. Ολοι είναι σίγουροι, ήρεμοι, προγραμματισμένοι. Ολα κάνουν τη δουλειά τους. Εσύ ήρθες από μακριά. Εσύ είσαι άλλος. Και τρέμεις, φοβάσαι. Σ' έχει πιάσει μια ταχυπαλμία, νιώθεις να 'χεις πυρετό. Αλλά δεν πρέπει να παραδοθείς. Δεν θες να φανεί. Βολεύεσαι προσωρινά. Οι σελίδες με κόπο γυρνάνε, τα λεπτά. Κάνεις ένα ντους, πίνεις λίγο νερό, ντύνεσαι και βγαίνεις έξω, «Η πόρτα ανοίγει έτσι. Οταν γυρίσετε, θα λείπω». Εντάξει. Εντάξει. Και η πόρτα κλείνει πίσω σου.

Ακουμπάς το βιβλίο στο κομοδίνο σου. Σβήνεις το φως. Και πέφτεις για ύπνο. Δεν κοιμάσαι αμέσως. Είσαι ταραγμένος από αυτά που διάβασες. Πώς να τα συνδυάσεις, να τα βάλεις σε μια γραμμή που να σου πηγαίνει. Ή το καταφέρνεις ή και όχι. Ή κοιμάσαι γρήγορα ή και όχι. Ή ταιριάζει σ' όνειρο ή και όχι. Μα τα φώτα έσβησαν. Την επομένη θα ξαναπιάσεις το βιβλίο. Ή και όχι. Δεν έχει σημασία. Για λίγο ταξίδεψες. Ξήλωσες έναν πόντο από τη σιγουριά σου. Με το επόμενο βιβλίο δεν θα 'σαι ίδιος. Θα 'ναι άλλη η πόλη. Και η παρέα.

Δημήτρης Δαλδάκης

* «J.Μ.G. Le Clezio» - Gerard de Cortanze - Gallimard, 2009

O Μπάνβιλ κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση το 2005, όταν τιμήθηκε με το βραβείο Μπούκερ (τη σημαντικότερη διάκριση της αγγλόφωνης λογοτεχνίας) για το μυθιστόρημά του «Η θάλασσα». Φαίνεται ωστόσο ότι το «μικρόβιο» της λογοτεχνίας ήταν οικογενειακό γιατί και ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπάνβιλ, ο Βίνσεντ είναι επίσης συγγραφέας και δημοσιεύει τα έργα του με το ψευδώνυμο Βίνσεντ Λόρενς.

Τα πρώτα βήματα στην καριέρα του ο Τζον Μπάνβιλ τα έκανε ως δημοσιογράφος και λογοτεχνικός συντάκτης σε διάφορα έντυπα της Ιρλανδίας, ενώ πλέον συνεργάζεται συχνά με τις εφημερίδες «Guardian» και «Observer».

Το λογοτεχνικό του ντεμπούτο έγινε με το μυθιστόρημά του «Nightspawn», (1971). Οι έλληνες αναγνώστες τον γνώρισαν από τα μυθιστορήματά του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη: «O αδιάφθορος (μτφρ. Κατερίνα Τζωρίδου, 1998), «Η έκλειψη» (μτφρ. Ελένη Παγκαλιά, 2002), «Η θάλασσα» (μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, 2005), «Σάβανο» (μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, 2007) και τα αστυνομικά θρίλερ «O διπλός θάνατος της Κριστίν Φολς» (μτφρ. Αύγουστος Κορτώ, 2006) και «Ο ασημένιος κύκνος» (μτφρ. Mαρία Φακίνου, 2009) υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο Μπένζαμιν Μπλακ.

Τα δύο τελευταία βιβλία αποτελούν μέρος μιας σειράς από αστυνομικά μυθιστορήματα, η οποία ξεκίνησε το 2007. Μάλιστα, ο Τζον Μπάνβιλ υποστηρίζει ότι το να γράφει ως Μπέντζαμιν Μπλακ του είναι πολύ πιο εύκολο από το να γράφει ως Μπάνβιλ. «Αυτό που παίρνετε με τον Μπάνβιλ είναι αποτέλεσμα συγκέντρωσης. Αυτό που παίρνετε με τον Μπλακ είναι αποτέλεσμα αυθορμητισμού. Ο πρώτος είναι καλλιτέχνης, ο δεύτερος τεχνίτης», δηλώνει ο συγγραφέας. Ωστόσο, δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τη συγγραφή αστυνομικής λογοτεχνίας ως «φτηνή μυθοπλασία» και να παραδεχτεί ότι δεν ξεπερνά τις εκατό λέξεις τη μέρα όταν ασχολείται με τα λογοτεχνικά του μυθιστορήματα, ενώ αντίθετα, γράφει στον ίδιο χρόνο χιλιάδες λέξεις για τα αστυνομικά του βιβλία. Οι λογοτεχνικές του επιρροές περιλαμβάνουν τον Χάινριχ Φον Κλάιστ και τον Τζέιμς Τζόις και φιλοδοξία του είναι να προσδώσει στον πεζό λόγο «την πυκνότητα που έχει η ποίηση».

Σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του, ο Τζον Μπάνβιλ είχε δηλώσει με χιούμορ: «Η συγγραφή με κρατάει στο γραφείο μου, να προσπαθώ διαρκώς να γράψω την τέλεια πρόταση. Είναι μεγάλο προνόμιο να κερδίζει κανείς το ψωμί του γράφοντας προτάσεις. Η πρόταση είναι η μεγαλύτερη επινόηση του πολιτισμού».

Πληροφορίες: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 210-7282000. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 13 Μαϊου, στις 19:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας που θα μοιράζονται από τις 17:30. Η διάλεξη θα γίνει στα αγγλικά και θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά.

Πηγή

Τους παλιούς καιρούς οι τάπητες χλόης έπαιρναν μήνες να μεγαλώσουν, απαιτούσαν πολύ νερό, ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή και το αποτέλεσμα πολλές φορές ήταν αβέβαιο.

Σήμερα, με την ανάπτυξη φυτοφαρμάκων, ζιζανιοκτόνων και την έκρηξη της τεχνολογίας, η διακοσμητική χλόη είναι ζήτημα εβδομάδων: αναπτύσσεται σε άριστα εξοπλισμένα και κλιματιζόμενα θερμοκήπια, είναι ανθεκτική και μεταφυτεύεται οπουδήποτε. Κάπως έτσι είναι και η ιστορία των περιοδικών: ξεκίνησαν με πολλές δυσκολίες στην Ευρώπη με το Athenaum (Γερμανία, 1798) και το Edinburgh Review (Βρετανία, 1802) και στην Αμερική με το North American Review το 1815 και το Yale Literary Review το 1836, από τον ζήλο και το μεράκι μερικών οραματιστών περιστοιχισμένων από φίλους και οπαδούς μιας ιδέας, που είχαν άποψη για την τέχνη, τη λογοτεχνία, την ιστορία και την πολιτική, για να καταλήξουν σήμερα, στον 21ο αιώνα, να είναι μικρές, τεχνολογικά εξοπλισμένες (αν και καμιά φορά οικιακές) μονάδες λογοτεχνικής παραγωγής μέσα στα σύγχρονα θερμοκήπια των εκδοτών τους.

Τα λογοτεχνικά περιοδικά, όσον αφορά την ύλη τους, δεν έχουν αλλάξει πολύ τους τελευταίους δύο αιώνες. Δημοσιεύουν διηγήματα, ποίηση, αποσπάσματα από μεγαλύτερα μυθοπλαστικά έργα, ταξιδιογραφήματα, άρθρα και δοκίμια για λογοτεχνικά θέματα, συνεντεύξεις με συγγραφείς, κριτικές για το βιβλίο, σχόλια, ενίοτε αιχμηρά, για την πνευματική και μη επικαιρότητα. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος που τα διαβάζει αλλάζει πιο γρήγορα από ό,τι αλλάζουν τα περιοδικά.

Σε έρευνά του πριν από λίγα χρόνια, ο Νίκολας Σάμπλοφ κατέληξε στα δέκα περιοδικά (οκτώ αμερικανικά, ένα αγγλικό και ένα γαλλικό) που έχουν επηρεάσει όσο κανένα άλλο τα λογοτεχνικά, πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της Δύσης. Από αυτά, τα επτά ήταν ή είναι ακραιφνώς λογοτεχνικά. Πρόκειται για τα εξής: The Dial (Βοστόνη, 1840-1844), Poetry (Σικάγο, 1912 έως σήμερα), The Criterion (Λονδίνο, 1922-1939), The American Mercury (Νέα Υόρκη, 1924-1980), Partisan Review (Νέα Υόρκη, 1934-2003), Les Tempes Modernes (Παρίσι, 1945 έως σήμερα) και The Paris Review (Νέα Υόρκη, 1953 έως σήμερα). Οπως φαίνεται, αυτός είναι ο Δυτικός Κανόνας των λογοτεχνικών περιοδικών του Νίκολας Σάμπλοφ.

Τα λογοτεχνικά περιοδικά είναι ο φυσικός χώρος της λογοτεχνίας. Μ' αυτά μεγάλωσαν γενεές επί γενεών αναγνωστών και μέσα σ' αυτά τα φυτώρια πρωτοπαρουσιάστηκαν και ανατράφηκαν συγγραφείς και ποιητές μεγάλου μεγέθους, όπως οι Ραλφ Γουόλντο Εμερσον, Λουίτζι Πιραντέλο, Βιρτζίνια Γουλφ, Ε.Μ. Φόστερ, Γέιτς, Εζρα Πάουντ, Μέριαν Μουρ, Γουάλας Στίβενς, Γουίλιαμ Φόκνερ, Χάνα Αρεντ, Τ.Σ. Ελιοτ, Εφ Σκατ Φιτζέραλντ, Ζαν Πολ Σαρτρ, Σάμιουελ Μπέκετ, Ρεϊμόν Κενό, Μαργκερίτ Ντιράς, Τζακ Κέρουακ, Οκτάβιο Παζ, Σούζαν Σόνταγκ, Φίλιπ Ροθ, για να αναφέρω ενδεικτικά μερικούς.

Νομίζω ότι οι aficionados (ή lit mag freaks) των λογοτεχνικών περιοδικών θα συμφωνούσαν με την άποψη ότι, όσον αφορά την Ελλάδα, τα περιοδικά εκείνα που χάραξαν μια σταθερή πορεία λογοτεχνικών προδιαγραφών και φιλολογικών αξιών καταγράφοντας και την ιστορία της λογοτεχνίας του τόπου μας, έχοντας επηρεάσει τα μέγιστα τα πολιτιστικά μας δρώμενα, είναι Ο Νουμάς, Ο Κύκλος, Τα Νέα Γράμματα, οι Εποχές, τα Νεοελληνικά Γράμματα, η Επιθεώρηση Τέχνης, η Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, το Πάλι και το Τραμ, για να μείνω σε όσα δεν είναι πια εν ζωή. Τα σύγχρονα, περιλαμβανομένων και της 83χρονης Νέας Εστίας, αλλά και των δύο νεοπαγέστατων Τεφλόν και Κουκούτσι, δίνουν μάχη με τον χρόνο.

Τα τρέχοντα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: εκείνα που εκδίδονται από εκδοτικούς οίκους, που είναι τα λιγότερα, και εκείνα που εκδίδονται από μοναχικούς δον Κιχώτηδες στο γραφείο-θερμοκήπιο του σπιτιού τους, θυμίζοντας ενίοτε μοναχικά τηλεγραφόξυλα στον κάμπο με τους αέρηδες της ουτοπίας.

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά λογοτεχνικά περιοδικά που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων και παλαιότερων τάσεων. Είναι περίπου 50, ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός, σε σχέση με την Αμερική όπου είναι περίπου 1.000 -τα περισσότερα εκ των οποίων εκδίδονται από πανεπιστήμια. Από τα πιο προωθημένων αξιώσεων και αυτά που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πρωτοπορίας έως τα πλέον συντηρητικά και παλιομοδίτικα που επιμένουν σε παραδοσιακό σχήμα, γραφή, γραφιστική αντίληψη και ύφος, τα κυκλοφορούντα περιοδικά προωθούν τις ανάγκες ενός περιορισμένου κοινού που αναζητά την καλή λογοτεχνία, την ατόφια ποίηση, την καθαρή πεζογραφία, αναζητά το διαφορετικό, την ποιότητα, το «κάτι άλλο». Το κοινό αυτό θέλει να ξεφεύγει από τον χυλό της μαζικότητας, θέλει να νιώθει σαν μια ξεχωριστή μονάδα, να αισθάνεται «κάπως», ότι κάτι του ανήκει και ότι το ίδιο το αναγνωστικό κοινό ανήκει κάπου, ίσως σε μια παρέα αναγνωστών οι οποίοι αισθάνονται λιγότερο ευάλωτοι στα κυρίαρχα λογοτεχνικά και άλλα ρεύματα όπως αυτά εκφράζονται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.

Από αυτά τα 50 ξεχωρίζουν περίπου 10 που είναι ακραιφνώς λογοτεχνικά και χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης από ειδήμονες και μη, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Αυτά τα λίγα, όταν δεν μετατρέπονται σε όχημα προβολής των εκδοτών τους ή όταν δεν θαυμάζουν τον εαυτό τους δημοσιεύοντας έργα των διευθυντών τους, τότε έχουν άποψη, είναι εικονοκλαστικά, συγκρουσιακά και αντισυμβατικά, δοκιμάζονται σε νέες μορφές έκφρασης και γραφής, είναι πειραματικά, παρακολουθούν τι γίνεται έξω και ρίχνουν γέφυρες σε ξένες λογοτεχνίες, έχουν έναν ελάχιστο παρεμβατικό ρόλο στα όσα «τρέχουν» στον τομέα που τα αφορά, δηλαδή στον χώρο του βιβλίου, των συγγραφέων, των εκδοτικών οίκων. Ακόμη, διαθέτουν το λογοτεχνικό τους οξυγόνο για να επανατροφοδοτούν τη λογοτεχνία και την κριτική σκέψη, αναδεικνύοντας τον συγγραφέα ως τον κατ' εξοχήν φορέα και αναμεταδότη πνευματικών αξιών. Οι κυκλοφορίες τους μπορεί να είναι χαμηλές, δεν είναι «εμπορικά», αλλά έχουν κύρος, οι συνεργασίες που επιλέγουν να δημοσιεύουν έχουν βαρύνουσα σημασία, ο λόγος τους «μετράει», διότι, αν και περιοδικά, δεν είναι παροδικά αλλά έχουν μια ιστορική, θεσμική πορεία και μια συνέχεια και διάρκεια. Και επειδή ο απαιτητικός αναγνώστης και ο μελετητής αυτά τα περιοδικά τα αγοράζει, επόμενο είναι να μην τα πετάει αλλά να τα κρατάει και να σπεύδει σ' αυτά, από το αρχείο του και από βιβλιοθήκες, για κάθε είδους γνώση και πληροφορία, αφού είναι ο χάρτης και το στίγμα της λογοτεχνικής τους εποχής. Σ' αυτά ανατρέχει ο ιστορικός του μέλλοντος όταν γράφει την ιστορία της λογοτεχνίας του τόπου μας.

Παρά την οικονομική κρίση, τα περιοδικά αυτά δείχνουν ανθεκτικότητα και δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Σε καιρούς χαλεπούς, το αναγνωστικό κοινό έχει ανάγκη τον αναστοχασμό, τη στροφή προς κάτι πνευματικό, προς μια εσωτερική ενατένιση και η ανάγνωση ενός λογοτεχνικού περιοδικού τού προσφέρει ένα τέτοιο ταξίδι, μια τέτοια πιθανότητα, μια φυγή από την γκρίζα καθημερινότητα. Αλλωστε, τα έθνη και οι κοινωνίες, τόσο την εποχή του Athenaum όσο και της σημερινής Νέας Εστίας, διεκπεραιώνουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και κάνουν τους στοχασμούς τους μέσα από τη λογοτεχνία και τα λογοτεχνικά τους περιοδικά, τα οποία σήμερα εξακολουθούν να δίνουν τη μάχη με τον χρόνο -με ένα πείσμα που είναι μίγμα πολλών ταχυτήτων, δεξιοτήτων και δυνατοτήτων- και μάλλον την κερδίζουν. Δεν φαίνεται να είναι είδος υπό εξαφάνιση. Πραγματικό πρόβλημα θα αρχίσει να υφίσταται όταν τα υπό εκκόλαψη λογοτεχνικά περιοδικά δεν θα μεγαλώνουν πια σε θερμοκήπια αλλά σε θερμοκοιτίδες...

Λίγοι, για παράδειγμα, θα γνωρίζουν πως οι Doors χρωστούν το όνομα και την έμπνευσή τους στον ποιητή Γουίλιαμ Μπλέικ ή πως οι Velvet Underground δανείστηκαν το όνομά τους από ένα βιβλίο σχετικά με τη σεξουαλική υποκουλτούρα. 

Η έρευνα αποδεικνύει πως πολλά και διάφορα βιβλία βρίσκονται σε σπίτια που κανείς δεν περιμένει. Ο σκληρός Ιγκι Ποπ, ας πούμε, συνέδεσε ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1977 με τίτλο «Ο Ηλίθιος» με το ομώνυμο πασίγνωστο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι. Και φαίνεται πως η σχέση του με τη λογοτεχνία παραμένει ιδιαίτερα στενή, καθώς το περσινό του άλμπουμ με τον γαλλικό τίτλο «Πρελιμινέρ» είναι βασισμένο στην κεντρική ιδέα ενός γαλλικού μυθιστορήματος.

Ο Πίτερ Νίλσον, ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το Μπέλφαστ, που κάνει καριέρα με το όνομα Ντιούκ Σπέσιαλ, αντιλαμβάνεται απόλυτα την ισχυρή ώθηση που μπορεί να δώσει η λογοτεχνία στη μουσική. Γι’ αυτό και έχει αφιερώσει το νέο του, τριπλό άλμπουμ στον Κουρτ Βάιλ, ενώ εμπνεύστηκε και μια σουίτα τραγουδιών από ένα μυθιστόρημα του Πολ Οστερ. «Υποθέτω πως όταν είσαι τραγουδοποιός, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι να κρατάς τις κεραίες σου ανοιχτές για οποιαδήποτε στιγμή έμπνευσης - μια φράση σε μια συζήτηση, μια ταινία που παρακολούθησες», εξηγεί ο ίδιος και συμπληρώνει: «Εγώ διάβαζα το μυθιστόρημα "Δε μπουκ οφ ιλούζιονς", το οποίο αναφερόταν σε έναν ήσυχο σταρ του κινηματογράφου, ο οποίος εξαφανίστηκε στο απόγειο της καριέρας του αφήνοντας πίσω του δώδεκα ταινίες. Το βιβλίο περιγράφει μία από αυτές. Την ίδια περίοδο που διάβαζα το βιβλίο, ήμουν στο στούντιο και ηχογραφούσα ένα άλλο κομμάτι, όταν ξαφνικά άρχισα να παίζω μια μουσική βασισμένη στο κόνσεπτ του μυθιστορήματος. Αυτό το τραγούδι ήταν "Ο κ. Κανένας"».

Πηγή

Ειδική τελετή με αφορμή αυτή τη διάκριση πραγματοποιήθηκε σήμερα στο δημαρχείο της Λιουμπλιάνας, όπου παραβρέθηκαν ο δήμαρχος της πόλης, Ζόραν Γιάνκοβιτς, και ο Σλοβένος πρόεδρος, Ντανίλο Τουρκ.

Ο κ. Τουρκ δήλωσε ότι η Λιουμπλιάνα κέρδισε δίκαια τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωτεύσας Βιβλίου, καθώς οι Σλοβένοι είναι «ένας λαός με αγάπη για το βιβλίο». Ο ίδιος ανέφερε ότι περισσότεροι από 5.200 τίτλοι βιβλίων κυκλοφόρησαν στη Σλοβενία το 2009 και τα βιβλία διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της χώρας.

Ο κ. Τουρκ ανέφερε ότι οι Σλοβένοι προχώρησαν στη πρώτη μετάφραση της Βίβλου το 1584 και πρόσθεσε ότι τα βιβλία και ο πολιτισμός ένωσαν τους Σλοβένους με το πέρασμα των ετών, αναφερόμενος στη περίοδο πριν από την ανεξαρτησία της χώρας το 1991.

Στη σλοβενική πρωτεύουσα θα πραγματοποιηθούν λογοτεχνικές εκδηλώσεις, με μεγαλύτερη το Λογοτεχνικό Φεστιβάλ, που θα λάβει χώρα το Μάιο, το Fabula Festival.

Πηγή

Πηγή

Οι ρίζες του εορτασμού βρίσκονται στην Καταλανία της Ισπανίας, όπου σύμφωνα με την παράδοση, στις 23 Απριλίου - ημέρα του Αγ.Γεωργίου - μαζί με κάθε βιβλίο που αγοράζεται προσφέρεται ένα τριαντάφυλλο.

Ένας παγκόσμιος θεσμός μέσα από την παράδοση της Valencia

O Vicente Clavel υπήρξε ένας ανήσυχος και δημιουργικός δημοσιογράφος από τη Valencia. Το 1917 εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη, όπου ίδρυσε τις Εκδόσεις Cervantes. Η πόλη αποτελούσε εκείνη την εποχή τον σημαντικότερο εκδοτικό πυρήνα της Ισπανίας, ενώ το ίδιο έτος με την άφιξη του Clavel ο καταλανός συνάδελφός του Gustau Gili έθετε τις βάσεις της ισπανικής Camara del Libro, ενός θεσμού που φιλοδοξούσε να συγκεράσει τα συμφέροντα όλων των παραγόντων που σχετίζονταν με το βιβλίο σε διεθνές επίπεδο.

Ο Clavel, που βρέθηκε γρήγορα στη θέση του αντιπροέδρου της camara, είχε μια ιδέα στο μυαλό του και πέτυχε την πραγματοποίησή της από τον οργανισμό, παρουσιάζοντάς την στην κυβέρνηση του δικτάτορα Miguel Primo de Rivera. Έπρεπε να δημιουργηθεί μια μεγάλη γιορτή του βιβλίου με ετήσιο χαρακτήρα για την προώθηση της ανάγνωσης σε όλη την Ισπανία. Ο καταλανός υπουργός Εργασίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Eduardo Aunos, υπέγραψε στις 9 Φεβρουαρίου του 1926 το βασιλικό διάταγμα της ίδρυσης της γιορτής.

Πανεπιστήμια, σχολεία, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία άρχισαν να αφιερώνουν δημόσιες εκδηλώσεις στην ανάγνωση και την απόδοση τιμών στο ισπανικό βιβλίο. Ταυτόχρονα, οι κρατικοί φορείς, η τοπική αυτοδιοίκηση και τα δημαρχεία όφειλαν να προχωρούν σε μέτρα για την αγορά και την διανομή των βιβλίων.

Η γιορτή είχε οριστεί για τις 7 Οκτωβρίου, ημέρα των γενεθλίων του Cervantes. Ωστόσο, η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας κράτησε ελάχιστα: το 1930 η γιορτή μεταφέρθηκε στις 23 Απριλίου, ημέρα του θανάτου του συγγραφέα του Δον Κιχώτη, η οποία έδινε άλλωστε την εγγύηση για περισσότερο ήλιο...Στην Καταλανία ταυτίστηκε με την γιορτή του Sant Jordi (Αγίου Γεωργίου) και υπήρξε πραγματική διέξοδος για τον κόσμο τα χρόνια της δικτατορίας του Franco. Ωστόσο, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για το υπόλοιπο κράτος.

Το 1996, και πάλι ως απάντηση στην πρωτοβουλία των καταλανών εκδοτών, η 23η Απριλίου αναγορεύτηκε από την Unesco σε Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, που γιορτάζεται σήμερα σε όλο τον κόσμo...

Η BOOK PRESS είναι μηνιαία πανελλαδική εφημερίδα για το βιβλίο, τον πολιτισμό και τις ιδέες. Κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίων από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή, συνεντεύξεις με σημαντικούς έλληνες και ξένους συγγραφείς και στοχαστές, ειδήσεις και ρεπορτάζ, πολυσέλιδα αφιερώματα σε επίκαιρα θέματα, αλλά και κείμενα που αφορούν τον κινηματογράφο, τα εικαστικά και τη μουσική περιλαμβάνονται στην ύλη της.

Στην BOOK PRESS γράφουν γνωστοί συγγραφείς (Σώτη Τριανταφύλλου, Χρήστος Χρυσόπουλος, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Χάρης Βλαβιανός, Σάκης Σερέφας, κ.ά.) και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι (Φοίβος Καρζής, Ελπίδα Πασαμιχάλη, κ.ά.). Έχει σχεδιαστεί από τον διεθνώς βραβευμένο creative director Σπύρο Πολυκανδριώτη.

Διανέμεται δωρεάν σε 30.000 αντίτυπα σε βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και την Κύπρο κι επιπλέον σε επιλεγμένα σημεία στην Αθήνα (καφέ, μπαρ, αίθουσες τέχνης, κινηματογράφοι, θέατρα κ.ά.). Απευθύνεται σε όλους τους βιβλιόφιλους και κατεξοχήν σ’ ένα ευρύ, ανήσυχο και δυναμικό κοινό, που αναζητά σύγχρονους τρόπους επικοινωνίας και δημιουργίας και μοιράζεται μαζί μας την απόλαυση της παιγνιώδους φύσης του βιβλίου και της ανάγνωσης.

Μικρές Λίστες υποψήφιων βιβλίων προς βράβευση

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Γαλανάκη Ρέα, Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα, εκδόσεις Καστανιώτη
Γκουρογιάννης Βασίλης, Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή, εκδόσεις Μεταίχμιο
Δαββέτας Νίκος, Η Εβραία νύφη, εκδόσεις Κέδρος
Δημητρακάκη Άντζελα, Μέσα σ’ ένα κορίτσι σαν κι εσένα, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Ηλιοπούλου Βασιλική, Σμιθ, εκδόσεις Πόλις
Κονομάρα Λίλα, Η αναπαράσταση, εκδόσεις Μεταίχμιο
Κώτσιας Τηλέμαχος, Στην απέναντι όχθη, εκδόσεις Ψυχογιός
Μοδινός Μιχάλης, Επιστροφή, εκδόσεις Καστανιώτη
Χουζούρη Έλενα, Πατρίδα από βαμβάκι, εκδόσεις Κέδρος
Χωμενίδης Χρήστος Α., Λόγια φτερά, εκδόσεις Πατάκη

ΔΙΗΓΗΜΑ-ΝΟΥΒΕΛΑ

Ακρίβος Κώστας, Τελετές ενηλικίωσης: Μια ζωή σε δεκαεφτά επεισόδια, εκδόσεις Μεταίχμιο
Δέρβη Λουκία, Ομπρέλες στον ουρανό, εκδόσεις Μελάνι
Κολλιάκου Δήμητρα, Η αρρώστια των βουνών, εκδόσεις Πατάκη
Μήτσου Ανδρέας, Η ελεημοσύνη των γυναικών, εκδόσεις Καστανιώτη
Νόλλας Δημήτρης, Ναυαγίων πλάσματα, εκδόσεις Κέδρος
Παπαδημητρακόπουλος Ηλίας Χ., Ο θησαυρός των αηδονιών και άλλα διηγήματα, εκδόσεις Γαβριηλίδης
Παπαμόσχος Ηλίας Λ., Λειψή αριθμητική, εκδόσεις Κέδρος
Πάσχος Γιάννης, Μία νυξ δι’ εν έτος, εκδόσεις Μελάνι
Σκαμπαρδώνης Γιώργος, Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
Στάμου Εύα, Μεσημβρινές συνευρέσεις, εκδόσεις Μελάνι

Δεν είχαν το μεγάλο όνομα φέτος τα βραβεία Πούλιτζερ, όπως κάθε χρόνο όμως, είχαν τις ιδιαιτερότητές τους: για παράδειγμα, το βραβείο για το βιβλίο μυθοπλασίας (Fiction) δόθηκε σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα: τον Πολ Χάρντινγκ (Paul Harding) για το μυθιστόρημά του «Tinkers» (εκδ. Belevue Literary Press), ειδική εύφημος μνεία δόθηκε μετά θάνατον φυσικά στον θρυλικό Αμερικανό τραγουδιστή της κάντρι και του χιλμπίλι Χανκ Ουίλιαμς, ενώ για μια ακόμη χρονιά σάρωσαν στις κατηγορίες των βραβείων δημοσιογραφίας κορυφαίες αμερικανικές εφημερίδες ή δημοσιογράφοι που εργάζονται σε αυτές, όπως οι New York Times και η Washington Post.

Ειδικά φέτος, είναι πραγματικά συγκλονιστική η φωτογραφία που βραβεύθηκε, στον τομέα του Breaking News Photography, με τη διάσωση μιας γυναίκας από πνιγμό στον ποταμό Ντε Μόινς, στην Αϊόβα.

Θυμίζουμε ότι τα βραβεία Πούλιτζερ θεσπίστηκαν το 1917 από τον ουγγρικής καταγωγής Αμερικανό εκδότη Τζόζεφ Πούλιτζερ και τα διαχειρίζεται το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Ο Πούλιτζερ είχε αφήσει γι' αυτό τον σκοπό χρήματα στο Κολούμπια (πέθανε το 1911), μέρος των οποίων όμως χρησιμοποιήθηκε και στη δημιουργία της φημισμένης σχολής δημοσιογραφίας του γνωστού Πανεπιστημίου του Μανχάταν το 1912. Η κριτική επιτροπή των βραβείων ωστόσο αποτελείται από πρόσωπα που δεν έχουν απαραίτητα σχέση με αυτό.

Οι βραβεύσεις απευθύνονται σε ό,τι κορυφαίο εκδόθηκε την περασμένη χρονιά στις ΗΠΑ από Αμερικανό δημοσιογράφο ή συγγραφέα στον τομέα της δημοσιογραφίας (διάφοροι τομείς), της λογοτεχνίας (πεζογραφία, ποίηση, Ιστορία, βιογραφία, μελέτη, δοκίμιο, θέατρο) και της μουσικής. Το ενδιαφέρον είναι ότι κάθε βραβείο συνοδεύεται μεν από χρήματα πλην όμως δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό το ποσό: δέκα χιλιάδες δολάρια έκαστος.

Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία. Το βραβείο Πούλιτζερ είναι ένας από τους πλέον κραταιούς θεσμούς στην Αμερική, αλλά και διεθνώς, αρκεί κανείς να ανατρέξει ενδεικτικά σε προηγούμενους νικητές: Φόκνερ, Χέμινγουεϊ, Τένεσι Ουίλιαμς, Αρθουρ Μίλερ, Ευγένιος Ο' Νιλ, Εντουαρντ Αλμπι, Νόρμαν Μέιλερ, Φίλιπ Ροθ, Τζον Απνταϊκ, Θόρντον Ουάιλντερ, Ρόμπερτ Φροστ, Τόνι Μόρισον κ.ά.

Βραβεία σε 21 κατηγορίες

Συνολικά, το βραβείο Πούλιτζερ δίνεται σε είκοσιενα κατηγορίες, στον τομέα της δημοσιογραφίας, των γραμμάτων και της μουσικής. Οι φετινοί νικητές στις κυριότερες κατηγορίες είναι:

- Δημοσιογραφία: Breaking News Reporting: το προσωπικό της εφημερίδας The Seattle Times. Explanatory Reporting: Michael Moss και μέλη της εφημερίδας The New York Times. National Reporting: Matt Ruttledge και μέλη της εφημερίδας The New York Times. International Reporting: Anthony Shadid της εφημερίδας The Washington Post. Feature Writing: Gene Weingarten της εφημερίδας The Washington Post. Breaking News Photography: Mary Chind της εφημερίδας The Des Moines Register.

- Λογοτεχνία: Πεζογραφία: Paul Harding, «Tinkers». Θέατρο: Brian Yorkey-Tom Kitt «Next to Normal». Ιστορία: Liaquat Ahamed, «Lords of Finance: The Bankers Who Broke the World». Βιογραφία: T. J. Stiles, «The First Tycoon: The Epic Life of Cornelius Vanderbilt».

via

«Λόγω των πολύ δυσάρεστων πρόσφατων γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα και χαρακτηρίστηκαν από ρατσισμό κατά των Αλβανών, αποφάσισα να ματαιώσω την επίσκεψή μου στη χώρα σας. Γνωρίζετε καλά τον θαυμασμό που τρέφω για την ελληνική λογοτεχνία και τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά εκτιμώ ότι μέσα σ΄ ένα τέτοιο κλίμα, που στερείται κάθε ίχνος πολιτισμού, η επίσκεψή μου θα ήταν άκαιρη...».

Από την πλευρά του το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών δηλώνει ότι «λυπάται πραγματικά για την απόφαση αυτή του Ισμαήλ Κανταρέ που είναι συνέπεια ενός ιδιαίτερα δυσάρεστου περιστατικού που καταδικάστηκε από την ελληνική κοινή γνώμη». «Οι υπεύθυνοι του Μεγάρου», προστίθεται, «ακριβώς επειδή θεωρούν ότι η ουσιαστική απάντηση στις ακραίες συμπεριφορές είναι η ανάδειξη του δημιουργικού διαλόγου, κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να μεταπείσουν τον βραβευμένο συγγραφέα να έλθει στην Αθήνα και ελπίζουν ότι στο μέλλον θα δοθεί ξανά ευκαιρία στους πολυπληθείς φίλους του Ισμαήλ Κανταρέ να τον συναντήσουν στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Μegaron Ρlus».

Υπενθυμίζεται ότι για τα συνθήματα αυτά, τα οποία σύσσωμος ο Τύπος χαρακτήρισε «ανατριχιαστικά», ακολούθησε άμεση αντίδραση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη που έθεσε σε διαθεσιμότητα τον επικεφαλής του ουλαμού και διέταξε Ενορκη Διοικητική Εξέταση.

via

Το σεμινάριο απευθύνεται σε επίδοξους συγγραφείς, λάτρεις της λογοτεχνίας με δόκιμη δημιουργική διάθεση. Ο Στρατής Χαβιαράς πρόκειται να διδάξει σε δύο τρίωρες συναντήσεις, κάνοντας μια σύντομη, ενδεικτική περιήγηση στα μυστικά της γραφής, και ειδÎ �κότερα σ’ ό,τι αφορά το διήγημα και το μυθιστόρημα (δομή, ανάπτυξη χαρακτήρων, αφηγηματική φωνή, γλώσσα, ύφος).

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να δηλώσουν συμμετοχή (τηλ.: 2310 291180, ηλ.ταχ.: tbf@helexpo.gr, κα Άννα Τερζή) έως την Πέμπτη 22 Απριλίου. Το κόστος συμμετοχής είναι 100 ευρώ (για τις δύο ημέρες συνολικά). Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Σάββατο 24 Απριλίου & Κυριακή 25 Απριλίου 2010
11.00-14.00 (Συνεδριακό Κέντρο «Ν. Γερμανός» - αίθουσα C)
Οργάνωση: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ)

Την έκθεση, η οποία θα περιλαμβάνει πρωτότυπες δημιουργίες υπό τη διδασκαλία και επιμέλεια της δασκάλας κοσμήματος, Τάσσας Γκανίδου, διοργανώνουν το τμήμα κοσμήματος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Πολλαπλής Ανάπτυξης (ΚΕΠΑ) Βέροιας και το Πολιτιστικό ΙΕΚ του δήμου Θεσσαλονίκης.

Στην έκθεση συμμετέχουν συνολικά 25 δημιουργοί χειροποίητων κοσμημάτων, οι οποίοι με αφετηρία ένα βιβλίο και τις σκέψεις που ξεπηδούν μέσα από αυτό πραγματεύονται έννοιες, όπως κόσμος, σπίτι, κοινωνία, ταυτότητα, ταξίδι, έρωτας, φυγή, όνειρα, φιλία.

Πηγή

«Να πάρει η ευχή»... Ηταν άνοιξη του 1974 όταν ο 73χρονος Ανδρέας Εμπειρίκος αναζητούσε εναγωνίως στα συρτάρια και τις αποθήκες του σπιτιού του, στο Κολωνάκι, τα προ του 1935 κείμενά του, προκειμένου να τα εντάξει σε συλλογή. Του έλειπαν δύο ποιήματα του Σεπτεμβρίου του 1933: «Το θέαμα του Μπογιατιού ως κινούμενου τοπίου» και «Τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη».

«Να πάρει η ευχή», επανέλαβε ο 49χρονος Λεωνίδας Εμπειρίκος ένα απόγευμα του 2006 (31 χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του και πέντε μόλις ημέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του Βιβίκας) όταν ανέσυρε ύστερα από το πλημμυρισμένο από τις βροχές υπόγειο του σπιτιού τους δέκα βαλίτσες γεμάτες ξεχασμένα χειρόγραφα. Ηταν οι βαλίτσες της γιαγιάς Στέπκας, στις οποίες η ρωσικής καταγωγής Στεφανία (μητέρα του Ανδρέα Εμπειρίκου) φύλασσε τα κείμενα αλληλογραφίας και άλλα χειρόγραφα των παιδιών της.

«Δεν περιμένω να βρω άλλο υλικό από τα έργα του... Με την αποκάλυψη αυτών των κειμένων και μάλιστα με τον τρόπο που έγινε, νομίζω ότι ολοκληρώθηκε το σύνολο του έργου του», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο ιστορικός Λεωνίδας Εμπειρίκος, ο μοναδικός απόγονος και διαχειριστής του πνευματικού έργου του Ανδρέα Εμπειρίκου.

Τέσσερα χρόνια μετά, βλέπετε ως «μοιραίο» ή απλώς τυχαίο το γεγονός αυτής της τύπου «φιλμ νουάρ» ανακάλυψης;

Είναι ιδιαίτερα όλα αυτά. Ο θάνατος της γιαγιάς, του πατέρα, της μητέρας, τα «κρυμμένα μυστικά», η πλημμύρα και μόλις πέντε μέρες μετά οι δέκα βαλίτσες στο υπόγειο... Ομως, ήταν hazard objectif- αυτό που λέμε αντικειμενικά τυχαίο. Με τη συλλογή που ετοιμάζεται ήδη θα έχει ολοκληρωθεί η δημοσίευση των έργων του. Εξέδωσε πολύ λίγα κείμενά του εν ζωή. Αντιμετωπίστηκε ως ακραία μορφή λόγω του ερωτισμού των έργων του. Είχε εξάλλου μια ολιστική αντίληψη για την ποίηση ως σύνολο των εκφάνσεων τέχνης και ζωής. Ο ίδιος θεωρούσε ποίημα και μια φωτογραφία, μια μαγνητοφωνημένη συζήτηση μ΄ έναν φίλο (έχει τέτοιες αρκετές στο αρχείο του) ή ένα μουσικό κομμάτι.

Ηταν το ίδιο «δύσκολος» ως πατέρας , ως άνθρωπος;

Ηταν ένας πολύ καλός, πολύ ήρεμος (ενίοτε με εκρήξεις), πολύ χαρούμενος, πολύ αγαπητός άνθρωπος. Τουλάχιστον στα χρόνια που μπορώ εγώ να γνωρίζω, να έχω μνήμες. Τον γνώρισα όμως στα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του. Ηταν ήδη αρκετά μεγάλος όταν γεννήθηκα. Οχι, καθόλου δεν νιώθω ως «βαρύ» το όνομα και την ιδιότητα ως γιου του Ανδρέα Εμπειρίκου.

Με την ολοκλήρωση της σύνθεσης των Απάντων του πατέρα σας, πέραν του έργου του μελετητή, έχετε προσωπικά αγαπημένο έργο;

Αδιαμφισβήτητα την «Οκτάνα». Από τα τελευταία έργα του (η γραφή της ολοκληρώθηκε το 1965 και πρωτοκυκλοφόρησε πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1980).

Στην εκδήλωση των Εκδόσεων Αγρα, που φιλοξενήθηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με αφορμή τη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου και την κυκλοφορία δύο τόμων με το απρόσμενα, «απρομελέτητα» ευρεθέν στις πλημμυρισμένες βαλίτσες υλικό (Ανδρέας Εμπειρίκος «Γράμματα στον πατέρα, τον αδελφό του Μαράκη και τη μητέρα, 1921-1935, σελίδες 275 και «Περί σουρρεαλισμού - Η διάλεξη του 1935, σελίδες 96), ο εκδοτικός οίκος και ο γιoς του Λεωνίδας υπήρξαν γενναιόδωροι.

Στην είσοδο περίμενε όλους τους ακροατές μια δεκαεξασέλιδη- εκτός εμπορίου- έκδοση με το πιο «ένδοξο» (ως «μυθικό» το αναφέρει ο Ελύτης) ποίημα του Εμπειρίκου «Το θέαμα του Μπογιατιού ως κινούμενου τοπίου». Ενα κείμενο 118 στίχων που συνοδευόταν από επίμετρο του καθηγητή-συγγραφέα και επιμελητή του έργου του Εμπειρίκου Γιώργη Γιατρομανωλάκη. Το ποίημα γράφτηκε τον Σεπτέμβρη του 1933 στο Μπογιάτι Αττικής (όπου βρισκόταν το κτήμα της οικογένειας και αποτελούσε- όπως και η γενέθλια Κριμαία, η Ανδρος και η Λωζάννη- αγαπημένο τόπο διακοπών του Ανδρέα Εμπειρίκου).

Ο δε Λεωνίδας Εμπειρίκος επιφύλασσε στους ακροατές του εν Θεσσαλονίκη μια ακόμη προσφορά. Ως αντίδωρο ίσως στην προ 37 ετών ενθουσιώδη υποδοχή του πατέρα του από φοιτητές και καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου- εν μέσω χούντας- έδωσε διάλεξη για το έργο του. Και διάβασε ένα ακόμη αδημοσίευτο ποίημα του πατέρα του, από αυτά που ανακάλυψε στο πλημμυρισμένο υπόγειο του Κολωνακίου. Το ποίημα φέρει τον τίτλο «Τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη», ημέρα γενεθλίων του Ανδρέα Εμπειρίκου (το 1901 στην Βραΐλατης Ρουμανίας).

Μαζί με «Το θέαμα του Μπογιατίου» συνθέτουν την ενότητα «Μπογιατίου» και θα κυκλοφορήσουν, με άλλα γραμμένα πριν από το 1935, από τις Εκδόσεις Αγρα υπό τον γενικό τίτλο «Προϊστορία ή καταγωγή» -τίτλο που είχε δώσει ο ίδιος ο Ανδρέας Εμπειρίκος όταν συγκέντρωσε λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κειμένων με σκοπό να τα εκδώσει.

Της Βίκυς Χαρισοπούλου

Τιμήθηκε ανάμεσα σε 200 υποψηφιότητες απ’ όλο τον κόσμο που εκπροσωπούσαν αρκετές χώρες. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Μπόρχες, από τον Αntonio Las Eras, γενικό γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων Αργεντινής (SADE), την πρόεδρο της οργάνωσης Νόστος Δρ Chr.Tsardikos, παρουσία του προέδρου της SADE Alexandro Vacaro, καθώς και πολλών συγγραφέων της λατινοαμερικάνικης χώρας.

Στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ δόθηκε συνέντευξη Τύπου όπου μίλησαν για τη μεγάλη τιμή στο πρόσωπο του δημοσιογράφου-συγγραφέα ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτης, o επ. διδάκτωρ θεατρολογίας Κ. Γεωργουσόπουλος, ο πρώην υπουργός καθηγητής Πρ. Παυλόπουλος, ενώ κείμενα του ποιητή διάβασε ο ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος.

Χαιρετισμό απεύθυνε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας, ενώ σε πρώτη εκτέλεση αποδόθηκε το μελοποιημένο έργο «ο Ιερός Αριθμός 7» που προσέγγισε μουσικά ο Γιάννης Μαρκόπουλος.

Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης τόνισε χαρακτηριστικά: «Ο Κασιμάτης είναι έγκριτος πολυβραβευμένος για τη δουλειά του δημοσιογράφος, αλλά κατορθώνει να είναι και επιτυχημένος ποιητής. Κέρδισε το διεθνές βραβείο επάξια…».

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, αναφέρθηκε στη σημαντική αξία του ποιητικού έργου του Π. Κασιμάτη, που τον οδήγησε να προσεγγίσει μουσικά τους θησαυρούς του.
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μιλώντας για το βραβευμένο έργο τόνισε ότι «η μέθοδος του Κασιμάτη είναι μια ποιητική ανασκαφή. Το βραβευμένο έργο του είναι σαν συγκολλημένο αγγείο από θραύσματα ιστορικής περιπέτειας. Ο ίδιος ακολουθεί μια παράδοση που ξεκινά από τον υπερρεαλισμό, τον Ελύτη και τον Κακναβάτο…».]

Το έργο του Π. Κασιμάτη που βραβεύτηκε στην Αργεντινή περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Μαράκανδα" και είναι μια συλλεκτική έκδοση μιας μυθολογίας της οποίας τα κλειδιά έχουμε χάσει. Τα μυστικά σύνεργα αυτής της ποίησης που μεταφράστηκε ήδη στα ισπανικά είναι αρχέτυπα της κοσμογένεσης, σύμβολα, κρυμμένοι αριθμοί, βασιλιάδες και θησαυροί, αρχαία αστεροσκοπεία, μυθικές αυτοκρατορίες στην Ασία αλλά και τη θρυλική Σαμαρκάνδη (η αρχαία Μαράκανδα) - τόπος ιερός στο Βασίλειο της Βακτριανής.

Το εξώφυλλο του βιβλίου διακοσμείται με ένα νόμισμα -το μοναδικό που βρέθηκε στην Κεντρική Ασία- και ανήκει στο ελληνο-ινδικό βασίλειο και αναπαριστά έναν άνδρα που γυρίζει τον τροχό του κάρμα. Τα θέματα του βιβλίου έχουν άξονα τη μεταφυσική, τη φωτιά, το χρυσάφι, το χρόνο, τα ξόρκια των μυημένων, το μυστηριακό και το μυστηριώδες, το ξίφος του προφήτη, την Ανατολή των σούφι, τον Μέγα Αλέξανδρο και τις αλληγορίες της μάχης, το χαμένο παράδεισο.

Πρόκειται για όλες εκείνες τις αθέατες όψεις που ανακάλυψε ο ρεπόρτερ Πέτρος Kασιμάτης, ολοκληρώνοντας δημοσιογραφικές αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες (Αφγανιστάν, Λατινική Αμερική, Κεντρική Ασία, Μέση Ανατολή, Ν. Α. Ασία), αλλά και σε τόπους που ο μύθος άφησε σημαντικά ίχνη (Βαβυλώνα, Αρχαία Νινευή, ιερές πόλεις των Μάγια, έρημος της Ιουδαίας κ.ά.)

Το βιβλίο "Μαράκανδα" κοσμείται με τέσσερις ζωγραφιές του Γιώργου Σταθόπουλου που έχουν άξονα την Αργώ και το Χρυσόμαλλο δέρας, τον Αλέξανδρο και τον Βουκεφάλα, μα και γυναικείες θεότητες του Ελληνο-Βακτριανού Βασιλείου.

Τέλος, ένα μουσικό ταξίδι στην Κεντρική Ασία είναι το cd του Ρώσου συνθέτη Σεργκέι Σαμπουτίν -το οποίο εμπεριέχεται στο βιβλίο σε έξι ορχηστρικά μέρη- εμπνευσμένο από το έργο του Πέτρου Κασιμάτη.

Ο Πέτρος Κασιμάτης είναι δημοσιογράφος στη Βουλή των Ελλήνων, έχει εργαστεί σε γνωστά ΜΜΕ κι έχει ταξιδέψει με όλα τα μέσα στις πέντε ηπείρους. Επίσης, έχει γράψει τέσσερα δημοσιογραφικά βιβλία, έχει τιμηθεί με το βραβείο δημοσιογραφίας του Ιδρύματος Μπότση, ενώ αποστολές και αποκλειστικότητές του έχουν απασχολήσει ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία και διεθνή μέσα όπως η εφημερίδα Le Monde και το BBC.
Σήμερα, είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κόμρατ. Με το ποιητικό του έργο έχουν ασχοληθεί ο Πανεπιστημιακός Γ. Μπαμπινιώτης, η καθηγήτρια του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού Ναταλία Μορελεόν, ο Ευγένιος Αρανίτσης κ.ά. Έχει μεταφραστεί στα ισπανικά, γαλλικά, ρωσικά και ρουμανικά. Το έργο του το έχει προσεγγίσει μουσικά ο μεγάλος συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος.

Πηγή

'Εχω ένα δέντρο μέσα μου

Που το φυτό του το κουβάλησα απ΄ τον ήλιο,

Ψάρια φωτιάς τα φύλλα του λικνίζονται

Σαν τα πουλιά οι καρποί του κελαηδάνε.

Οι ναύτες του διαστημόπλοιου αποβιβαστήκανε

Από πολύ καιρό στο μέσα μου άστρο

Προσταγές διόλου ή καυχησιές, προσευχές τίποτα

Μιλούν τη γλώσσα που έχω ακούσει στα όνειρά μου.

Έχω μιαν άσπρη στράτα μέσα μου

Μερμήγκια, μ' έναν κόκκο στάρι τη διαβαίνουν

Αμάξια με γιορταστικές φωνές ολόγιομα

Μα η στράτα αυτή δεν είναι για τις νεκροφόρες.

Ασάλευτος ο χρόνος μένει μέσα μου

Σαν ένα ευωδιαστό κόκκινο ρόδο

Ας τον λογιάζουν για Παρασκευή κι αύριο για Σάββατο

Εμένα ας με ξεχνούν, κι αν λίγος ή πολύς μου μου μένει

Καθόλου δε με μέλλει

Βέρα Πελέκη για την ομάδα ανάγνωσης

Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών με ψήφισμά της διαμαρτύρεται έντονα «για τη λαίλαπα των οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης εναντίον των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας - σπουδάζουσας και εργατικής - και γενικότερα του ελληνικού λαού». Στο ψήφισμα αυτό μεταξύ άλλων τονίζεται:

«Τα μέτρα αυτά καταδικάζουν και τα τελευταία απομεινάρια των μεταπολεμικών κατακτήσεων των εργαζομένων, έχοντας βάλει για στόχο τις συλλογικές συμβάσεις, την προστασία από τις απολύσεις και τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, ενώ επιβάλλουν τις "ευέλικτες" σχέσεις εργασίας, την ενοικίαση εργαζομένων, την παραμονή στη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, καταδικάζοντας σε μόνιμη ανεργία τη νεολαία, αλλά και την "εξίσωση" από το 2013 της γυναίκας με 5 ως 15 χρόνια δουλειάς επιπλέον, αγνοώντας τη βιολογική της ιδιοσυγκρασία, το ρόλο της στη διαιώνιση του είδους και της μητέρας, πάντα σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

«Η Παιδεία, η Υγεία, ο Πολιτισμός υποβαθμίζονται απίστευτα με αδιανόητες περικοπές, ενώ οι τράπεζες πραγματοποιούν τεράστια υπερκέρδη και ενισχύονται από το κράτος με 28 δισ. ευρώ.

Εμείς οι λογοτέχνες είμαστε από τα πρώτα θύματα αυτής της κατάστασης. Γιατί όταν ο κόσμος δυσκολεύεται να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ανάγκες του, το βιβλίο γίνεται εκ των πραγμάτων εξαιρετική πολυτέλεια». Καταλήγοντας, το ψήφισμα σημειώνει: «Καλούμε όλους τους πνευματικούς ανθρώπους και τους φορείς τους να αντιδράσουν με κάθε τρόπο σε αυτήν την κατάσταση».

via

Μια εκδήλωση που την οργανώσαμε και επιμεληθήκαμε με περίσσιο κέφι και διάθεση!

Η Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, μαζί με το το 2ο Λύκειο Λιβαδειάς και το Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς με αφορμή την 21η Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα ποίησης, διοργάνωσαν με εξαιρετική επιτυχία την εκδήλωση-αφιέρωμα στην ποιήτρια Κική Δημουλά.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Μαρτίου 2010 στις 8 μμ σε μια κυριολεκτικά κατάμεστη αίθουσα, τόσο στο ισόγειο όσο και στον εξώστη, εκδηλώσεων της Εστίας Μητέρας.

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο ποιητήςΘανάσης Νιάρχος, ενώ συμμετείχε με απαγγελίες επιλεγμένων ποιημάτων της δημιουργού και η ηθοποιός Μίνα Αδαμάκη.

Τα μέλη της Ομάδας μας και μαθητές του 2ου Λυκείου παρουσίασαν τη ζωή και το έργο της ποιήτριας, απήγγειλαν ποιήματά της με οπτικοακουστική πλαισίωση, διαφάνειες και βιντεοπαρουσιάσεις, καθηλώνοντας και καθιστώντας το κοινό κοινωνό της εξαίσιας αυτής εκδήλωσης. Αποκλείεται κάποιο από τα 500 περίπου άτομα που παρευρέθησαν να μην έχει να θυμάται κάτι για την Κική Δημουλά! Το πλέον ευχάριστο ήταν ότι υπήρχε νέοι και νέες που έφυγεανκατενθουσιασμένοι, και ναι, είναι σίγουρο, θα ξαναδιαβάσουν ποίηση!

Καθηγητές και μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Λιβαδειάς, εμπνευσμένοι από την ποιήτρια, παρουσίασαν μελοποιημένα έργα της, από τον Θάνο Μικρούτσικο ("Περιπλάνησις") και από την καλλιτεχνική διευθύντρια του Ωδείου κ. Λιάνα Καραβασίλη ("Πάλι σε συγχωρώ", "Εκρηκτικό πόρισμα", "Ελάνθανε"), ερμηνευμένα από την Μαρία Βλάχου.

Δυστυχώς, η ποιήτρια παρά την εκφρασμένη αρχική της επιθυμία δε μπόρεσε τελικά να παραβρεθεί για σοβαρούς λόγους υγείας. Αλλά παρόλαυτα ήταν συνεχώς μαζί μας!!!!

Στη «σκιά τριών γιγάντων», του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, του Μαρκ Τουέιν και του Αρθουρ Κέστλερ, που εορτάζουν τις δικές τους επετείους (325 χρόνια από τη γέννηση του πρώτου, 100 χρόνια από τον θάνατο του «πατέρα» του Τομ Σώγιερ, και 105 από τη γέννηση του τρίτου) ανοίγουν οι πύλες της Εκθεσης Βιβλίου στη Λειψία (18 - 21 3.)

Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν μια «σταθερή ευμάρεια»: 2.100 εκθέτες, 39 χώρες σε 65.000 τετρ. μέτρα εκθεσιακού χώρου, 2.000 παρουσιάσεις και δημόσιες αναγνώσεις, 1.500 συγγραφείς σε 300 διαφορετικά σημεία της έκθεσης και στην πόλη, στο πλαίσιο «Η Λειψία διαβάζει». Ανάμεσα στις εκδηλώσεις, φέτος έχουν την τιμητική τους, η νοτιοδυτική Ευρώπη και η Λατινική Αμερική, ενώ η έκθεση «μπαίνει» και στο twitter.

Ομως, η έκθεση έχει και «ελληνικό ενδιαφέρον», έστω περιορισμένο, χάρις στην παθογένεια της εκδοτικής και μεταφραστικής πολιτικής στην Ελλάδα, με δύο απρόοπτες εκδόσεις. Πρόκειται για τα διηγήματα του Εμμανουήλ Ροΐδη, με τον τίτλο «Ο σύζυγος το μαθαίνει τελευταίος», από τις ελβετικές εκδόσεις Manesse, σε μετάφραση Γκ. Μπλίμλαϊν και Ζ. Βίλερ και επιμέλεια της Α. Σέλινγκερ, με ένα επίμετρο του Τ. Σπένγκλερ, καθώς και για το «Τελευταίο αντίο», του Βασίλη Βασιλικού, από τις εκδόσεις buntehunde, σε μετάφραση του Κ. Πόντε.

Οι διεκδικητές του βραβείου

Παρά τα όσα γράφτηκαν στον Τύπο και το Διαδίκτυο, σχετικά με τη νεοεμφανιζόμενη συγγραφέα Χελένε Χέγκεμαν («Κ», 18/2/2010), η 18χρονη θα διεκδικήσει επί ίσοις όροις το Βραβείο της Εκθεσης Βιβλίου της Λειψίας, με «βασικό αντίπαλο» όχι τόσο την αρνητική διαφήμιση, σχετικά με το βιβλίο της (Axolotl Roadkiller), αλλά, αν κρίνει κανείς από τα σχετικά ένθετα των περισσοτέρων εφημερίδων, τον Γκέοργκ Κλάιν, με το «Μυθιστόρημα των παιδικών μας χρόνων». Να σημειωθεί, πάντως, ότι τον πρώτο αρνητικό αντίκτυπο εισέπραξε η ελπιδοφόρα συγγραφέας, από τη διαδικτυακή ψηφοφορία του αναγνωστικού κοινού. Ανάμεσα στις εκδηλώσεις ξεχωρίζουν όπως πάντα ο «αναγνωστικός μαραθώνιος» (Η Λειψία διαβάζει-Leipzig liest) στο πλαίσιο της έκθεσης, που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη, η «μεγάλη νύχτα του αστυνομικού μυθιστορήματος» (20/3), καθώς και τα αφιερώματα στη φανταστική λογοτεχνία, τα κόμικς και το ποδόσφαιρο.

Η Λειψία κατανόησε έγκαιρα ότι οποιαδήποτε σύγκριση με την Εκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης αποβαίνει άσκοπη, καθώς μπορεί κάλλιστα να συνυπάρξει, μετατοπίζοντας το βάρος της στο αναγνωστικό κοινό. Η μακραίωνη παράδοση της πόλης, από την εποχή του Gewandhaus (14ος αιώνας) ως σημαντικού εκθεσιακού κέντρου, αλλά και ως «κέντρου της τυπογραφίας και των εκδόσεων» αποτελούν την καλύτερη παρακαταθήκη.

Του Κωστα Θ. Καλφοπουλου

Κατάμεστο ήταν το επιβλητικό δημαρχείο του Στρασβούργου, όπου είχαν συρρεύσει και Ελληνες φοιτητές από τη Ζυρίχη, το Βερολίνο και το Παρίσι. Εκτενείς ήταν οι αναφορές για τη συμβολή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό από τον δήμαρχο του Στρασβούργου, Roland Ries, αλλά και τον πρόεδρο του Νομαρχιακού Συμβουλίου της Αλσατίας Andr�Reichardt. Hταν στιγμές συγκίνησης, που έγιναν πιο έντονες όταν η ίδια η Κική Δημουλά αφιέρωσε το βραβείο στην πατρίδα της.

Μαζί της βραβεύτηκε και ο εξαίρετος ελληνιστής Μισέλ Βόλκοβιτς, μεταφραστής του έργου της στα γαλλικά. Παρόντες στην τελετή ήταν επίσης ο πρέσβης Αθανάσιος Δενδούλης, αντιπρόσωπος της Ελλάδος στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ο καθηγητής Λευτέρης Οικονόμου, διευθυντής του παραρτήματος Βερολίνου του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού, η Κατερίνα Καρύδη των εκδόσεων «Ικαρος», του εκδοτικού οίκου που εκδίδει στην Ελλάδα τα ποιήματα της Κικής Δημουλά κ.ά. Η εκδήλωση συνεχίστηκε στο Palais du Rhin, όπου έγινε η παρουσίαση του έργου της Κικής Δημουλά από τον Μισέλ Βόλκοβιτς και απαγγελία ποιημάτων. Είναι σημαντικό ότι το βιβλιοπωλείο Kleber, στο κέντρο του Στρασβούργου, είχε όλη τη βιτρίνα του αφιερωμένη στην Κική Δημουλά παρουσιάζοντας τη νέα έκδοση του Gallimard με τίτλο «Le peu du monde et je te salue jamais» (Το λίγο του κόσμου και χαίρε ποτέ), σε μετάφραση Μισέλ Βόλκοβιτς, και τη δίγλωσση έκδοση «Mon dernier corps» (Το τελευταίο σώμα μου) των εκδόσεων Arfuyen, που κατά παράδοση εκδίδουν το έργο του βραβευμένου συγγραφέα με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας. Ηταν μια εκδήλωση που προκάλεσε μόνο θετικούς συνειρμούς για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό και μας έδειξε τις δυνατότητες που εμφανίζονται όταν υπάρχουν έργο και σοβαρότητα.

via

Η Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, μαζί με το το 2^ο Λύκειο  Λιβαδειάς και το Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς με αφορμή την 21^η Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα  ποίησης, διοργανώνουν αφιέρωμα στην ποιήτρια Κική  Δημουλά. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Μαρτίου 2010 στις 8 μμ. στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εστίας Μητέρας.

Την επιμέλεια  της εκδήλωσης την έχει η Ομάδα μας.

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος, ενώ θα συμμετάσχει με απαγγελίες η ηθοποιός Μίνα Αδαμάκη.

Τα  Μέλη της Ομάδας Ανάγνωσης και  μαθητές του 2^ου Λυκείου θα παρουσιάσουν τη ζωή και το έργο της ποιήτριας και η κα Αδαμάκη θα αποδώσει επιλεγμένα ποιήματα της δημιουργού. Τέλος  καθηγητές και μαθητές του Δημοτικού  Ωδείου Λιβαδειάς, εμπνευσμένοι από την ποιήτρια, θα παρουσιάσουν μελοποιημένα  έργα της.

*[UPDATE 20/3/2010]: Η ποιήτρια παρά την εκφρασμένη αρχική της επιθυμία δε θα μπορέσει να παραβρεθεί για σοβαρούς λόγους υγείας.

Ειδικότερα:

- Το Βραβείο Μετάφρασης έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Liu Rui Hong για τη μετάφραση στην κινεζική γλώσσα του έργου « Το άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Yilin Press

- Το Βραβείο Μετάφρασης έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα απονέμεται κατά πλειοψηφία στην Άννα Παπασταύρου για τη μετάφραση του έργου «Ιστορία σαν παραμύθι», του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο, εκδόσεις Πατάκης

Ο κατάλογος λογοτεχνικών μεταφράσεων (δημοσιευμένων το έτος 2008 και κατατεθειμένων εμπρόθεσμα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας), από τον οποίο επελέγησαν τα ανωτέρω βραβεία, είναι ο ακόλουθος:

Για τη μετάφραση έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα (αλφαβητικά)

1. Hero Hokwerda για τη μετάφραση στην ολλανδική γλώσσα του έργου «Heer Batistas en de Andere Dingen» («Ο αφέντης Μπατίστας και άλλα διηγήματα») του Κώστα Μόντη, εκδ. Ta grammata

2. Liu Rui Hong για τη μετάφραση στην κινεζική γλώσσα του έργου «Το άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, εκδ. Yilin Press

3. Michaela Prinzinger για τη μετάφραση στη γερμανική γλώσσα του έργου «Wiederholungstater: Ein Leben zwischen Istanbul, Wien und Athen» («Κατ’ εξακολούθηση») του Πέτρου Μάρκαρη, εκδ. Diogenes

4. Carmen Vilela, για τη μετάφραση στην ισπανική γλώσσα του έργου «Paseos por Atenas, ensayos estudios historicos» του Εμμανουήλ Ροϊδη, εκδ. Sevilla: Universidad

Για τη μετάφραση έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα (αλφαβητικά)

1. Άρης Μπερλής για τη μετάφραση του έργου «Ο τρίτος αστυφύλακας» του Φλαν Ο’ Μπράιαν, εκδ. Αλεξάνδρεια

2. Γιώργος Μπλάνας για τη μετάφραση του έργου «Κάθρην: Μια ιστορία του αξιότιμου κυρίου Άικυ Σόλωμονς υιού» του William Makepeace Thackeray, εκδ. Νεφέλη

3. Μελίνα Παναγιωτίδου για τη μετάφραση του έργου «Το τέλος της τρέλας» του Χόρχε Βόλπι, εκδ. Αλεξάνδρεια

4. Κλαίρη Παπαμιχαήλ για τη μετάφραση του έργου «Ο ζοφερός οίκος» του Charles Dickens (τόμοι 2), εκδ. Gutenberg

5. Άννα Παπασταύρου για τη μετάφραση του έργου «Ιστορία σαν παραμύθι» του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο, εκδ. Πατάκης

6. Στρατής Πασχάλης για τη μετάφραση του έργου «Εκλάμψεις» του Arthur Rimbaud, εκδ. Γαβριηλίδης

Η απονομή του Βραβείου θα πραγματοποιηθεί στο Στρασβούργο, σε ειδική εκδήλωση, στο πλαίσιο της πέμπτης Ευρωπαϊκής Συνάντησης Λογοτεχνίας και αποτελεί κορυφαίο γεγονός στον χώρο των Ευρωπαϊκών Γραμμάτων.

Την κυρία Κική Δημουλά θα παρουσιάσει στο Γαλλικό κοινό ο μεταφραστής έργων της κ. Michel Volkovitch. Η ηθοποιός κυρία Dinah Faust θα αποδώσει στην γαλλική γλώσσα κείμενα της κυρίας Κικής Δημουλά που θα διαβάσει η ποιήτρια στα ελληνικά.

Οι εκάστοτε βραβευόμενοι ανήκουν σε μία από τις 47 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η θέσπιση του Βραβείου Λογοτεχνίας αποσκοπεί στην ανάδειξη του σύγχρονου πολιτισμού της καθεμιάς ευρωπαϊκής χώρας ξεχωριστά.

Επιτροπή, αποτελούμενη από συγγραφείς, εκδότες, μεταφραστές, πανεπιστημιακούς και αρμοδίους για πολιτιστικά θέματα αποφασίζει για την απονομή του Βραβείου. Εφέτος, στο πρόσωπο της κ. Κικής Δημουλά τιμάται η Ελλάδα και ο ελληνικός πολιτισμός.

Τις πρωτοβουλίες του Ευρωπαϊκού Βραβείου Λογοτεχνίας υποστηρίζουν η πόλη του Στρασβούργου, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Υπουργείο Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γαλλίας, η επιθεώρηση "Europe" που ιδρύθηκε το 1923 υπό την αιγίδα του Ρομαίν Ρολλάν, και της οποίας συνεργάτες , μεταξύ των άλλων υπήρξαν ο Πωλ Ελυάρ και ο Λουί Αραγκόν. Επίσης στηρίζουν το θεσμό του Ευρωπαϊκού Βραβείου Λογοτεχνίας το πανεπιστημιακό δίκτυο "Les Lettres Europennes" («Τα Ευρωπαϊκά Γράμματα»), το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας, το Διεθνές Κέντρο Ποιήσεως της Μασσαλίας, το Σπίτι των Συγγραφέων Λογοτεχνίας του Παρισιού, καθώς και άλλοι πνευματικοί φορείς.

Πηγή

Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά  προκηρύσσει τον 55^ο πανελλήνιο διαγωνισμό της για τη συγγραφή βιβλίων για παιδιά. Τα έργα πρέπει να είναι λογοτεχνικά, προσεγμένα στη γλώσσα, να εμπνέουν αισιοδοξία και πίστη για τη ζωή και να κινούνται μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

Τα βραβεία για το 2010 είναι τα ακόλουθα:

1. Βραβείο  Εκδ. Οίκου ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 800 Ευρώ.     Μυθιστόρημα με ελεύθερο θέμα  για παιδιά 9-12 ετών. Έκταση 20.000 λέξεις

2. Βραβείο  Εκδ. Οίκου ΚΕΔΡΟΣ, 800 Ευρώ.     Μυθιστόρημα, για εφήβους και νέους που θίγει κάποια από τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας με τρόπο υπεύθυνο αλλά χωρίς διδακτισμό. Έκταση 30.000 -40.000 λέξεις.

3. Βραβείο  Ιεράς Μητρόπολης Ν. Σμύρνης, 500 Ευρώ.     Μυθιστόρημα με θέμα «Αλησμόνητες Πατρίδες του  Μικρασιατικού Ελληνισμού». Έκταση 20.000 λέξεις

4. Βραβείο Εκδ. Οίκου  ΜΙΝΩΑΣ, 500 Ευρώ. Μυθιστόρημα για  παιδιά 9-12 ετών με θέμα ξενοφοβία-  διαφορετικότητα.    Έκταση 20.000 λέξεις

    5. Βραβεία  Ελένης Μαυρουλίδου Δάβαρη και Βίλμας Μαυρουλίδου-Σαλιβέρου     εις μνήμην Λούλας και Ηλία Μαυρουλίδη και Λιλής Γιαννέτσου.

    α) Ποίηση. Συλλογή 25 ποιημάτων για παιδιά  Δημοτικού Σχολείου. 500 Ευρώ

    β)  Μυθιστόρημα για παιδιά 9-12 ετών, με θέμα «Θησαυροί της Ελληνικής  γης». 500 Ευρώ .  Έκταση 20.000 λέξεις

6. Βραβείο Λούλας  Παπιδάκη-Πιπίνη εις μνήμην Δημητρίου  και Αθανασίας     Παπιδάκη  και Αντωνίου Πιπίνη. 500 Ευρώ

   α) Μονογραφία για το έργο Έλληνα συγγραφέα ή ποιητή της παιδικής λογοτεχνίας, εν ζωή, πλήρως τεκμηριωμένη με στοιχεία, βιογραφικά,         θεματικής, ύφους, τεχνοτροπίας κ.λ.π.) 500 ευρώ. Έκταση έως 10.000 λέξεις.

    β) Τρεις  (3) μικρές ιστορίες για παιδιά  πρωτοσχολικής ηλικίας (6-8 ετών). Έκταση 500 λέξεις εκάστη. 500 Ευρώ.

7.  Βραβείο «Θεάτρου της Ημέρας» Ανδρομάχη Μοντζολή-Λάκης Κουρετζής.  500 Ευρώ.   Θεατρικό έργο για εφήβους με θέμα προβλήματα που απασχολούν την ηλικία αυτή.

ΣΗΜ.:Τα θεατρικά έργα πρέπει να ανταποκρίνονται  σε μια θεατρική παράσταση. Να είναι χωρισμένα  σε πράξεις, σκηνές να υπάρχουν σκηνικές οδηγίες, διάλογοι, δράση, εντάσεις, συγκρούσεις και  θεατρικά αποδεκτή ολοκλήρωση του έργου.. Τα σχολικά σκετς αποκλείονται.

8. Βραβείο Εκδ. Οίκου  ΠΑΤΑΚΗ, 300 Ευρώ σε βιβλία, για σχολικό έντυπο (περιοδικό, εφημερίδα, ημερολόγιο κ.λ.π.)

9. Βραβείο ΤΑΤΙΑΝΑΣ  ΣΤΑΥΡΟΥ, τιμητικό και όχι χρηματικό.  Απονέμεται σε  συγγραφείς για  το σύνολο του έργου τους  ή για τη συμβολή τους στην  ανάπτυξη και προώθηση της  λογοτεχνίας για παιδιά και  νέους.

   Αθλοθέτες  Νίκος Αδαμαντιάδης και Σμαράγδα  Αδαμαντιάδη.

ΟΡΟΙ  ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1. Όλα τα έργα υποβάλλονται με ψευδώνυμο και σε πέντε αντίτυπα.

Επίσης  πρέπει να είναι δακτυλογραφημένα με μέγεθος γραμμάτων 12. Σε μικρότερο  σφραγισμένο φάκελο αναγράφεται  το πραγματικό όνομα, το τηλέφωνο το mail και η ταχυδρομική διεύθυνση του συγγραφέα. Οι φάκελοι δεν ανοίγονται παρά μόνο σε περίπτωση επιτυχίας του διαγωνιζομένου. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες παραμένουν άγνωστοι. Τα έργα που θα σταλούν χωρίς να τηρούν τους παραπάνω όρους της προκήρυξης δεν θα κριθούν.

1. Στο φάκελο να αναγράφεται οπωσδήποτε σε ποιον διαγωνισμό και κατηγορία συμμετέχει  ο/η υποψήφιος/α.
2. Οι βραβευμένοι υποχρεούνται να δώσουν για έκδοση το έργο τους στον εκδοτικό οίκο που αθλοθέτησε το βραβείο.
3. Αποκλείονται από το διαγωνισμό όσοι έχουν ήδη βραβευτεί ή επαινεθεί τρεις φορές από την Γ.Λ.Σ. καθώς και εκείνοι που διακρίθηκαν για το ίδιο κείμενο σε άλλο διαγωνισμό στην Ελλάδα ή στην Κύπρο.
4. Τρία αντίτυπα των βραβευμένων βιβλίων, όταν εκδοθούν, πρέπει να καταθέτονται  στη Γ.Λ.Σ. για το αρχείο της. 

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΡΓΩΝ

1 Οκτωβρίου 2010  .

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν τηλεφωνικά ή ηλεκτρονικά με τις κυρίες:

Ναννίνα Σακκά-Νικολακοπούλου 210 6917708, 22940 75455

Μουρίκη Κατερίνα 210 5562221, 2744057180, 6972083344  E-mail: kmouriki@hol.gr

Ελένη Τσιάλτα  210 7757233   E-mail: tsialtaeleni@gmail.com

Σούλα Ροδοπούλου  210 6434838

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ (όχι κούριερ  – όχι συστημένο)

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ  ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Μπουμπουλίνας 28, Τ.Κ. 10682 ΑΘΗΝΑ

Η απονομή των βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2010 στη Στοά του Βιβλίου, στην Αθήνα.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Η νέα σύνθεση του ΔΣ του ΕΚΕΒΙ, όπως ανακοινώθηκε σήμερα από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, πλασιώνεται από τα μέλη: Μαρία Παναγοπούλου, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Γραμμάτων του ΥΠ.ΠΟ.Τ, Κλαίτη Σωτηριάδου, εκπρόσωπος των συγγραφέων, Ουρανία Ραγιά, εκπρόσωπος των εκδοτών, Γεώργιος Στεφάνου, εκπρόσωπος των βιβλιοπωλών, Βασίλειος Βιτσαξής, εκπρόσωπος των μεταφραστών και Μαρία Αλεξανδράκη, εκπρόσωπος των βιβλιοθηκονόμων.

via

Το 1984 πια είναι παρελθόν. Οταν, όμως, γράφτηκε από τον Τζορτζ Οργουελ στη δύση της δεκαετίας του ‘40, το μέλλον ήταν αβέβαιο. Ο Οργουελ, πολιτικός αναλυτής ο ίδιος, εμπνευσμένος από τις απολυταρχικές μεθόδους του Χίτλερ και του Στάλιν, οραματίστηκε ένα ζοφερό μέλλον που στην εποχή του τρόμαξε, αλλά πια αποτελεί την καθημερινότητα όλων μας. Γιατί πραγματικά, πάνω απ’ όλα, το 1984 περιγράφει την ήττα. Την ήττα του παλιού ανθρώπου, του ανθρώπου που γνωρίζουμε, από τον νέο άνθρωπο. Ενα νέο είδος ανθρώπου, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ορμή, χωρίς ανάγκη για αλλαγή. Του ανθρώπου που αυτή τη στιγμή εκκολάπτεται στην κοινωνία μας.

Ο Ουίνστον Σμιθ είναι ο ήρωας του βιβλίου. Ενα «ανθρωπάκι» που ταπεινά θα σηκώσει το ανάστημά του για λίγο σαν μια χελώνα που βγαίνει από το καβούκι της για να ξαναμπεί αμέσως τρομαγμένη μέσα. Το «1984» περιγράφει ακριβώς αυτό το βλέμμα πάνω από το έδαφος. Τη μοναχική προσπάθεια του Ουίνστον Σμιθ να αντιδράσει. Να σπάσει τα ανύπαρκτα δεσμά του. Η προσέγγιση του κινηματογραφιστή και μουσικού Αλέξανδρου Βούλγαρη είναι ακριβώς αντίθετη με αυτά που πρεσβεύει το ολοκληρωτικό καθεστώς που περιγράφεται στο βιβλίο. Παίζουν: Αργύρης Θανάσουλας, Γιάννης Λασπιάς, Αγγελική Καρυστινού, Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου, Αλέξανδρος Βούλγαρης.

Αντιγόνη Καράλη  

Έναρξη: 11/02/2010 - Λήξη: 28/03/2010 - στο Bios

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Βούλγαρης
Ηθοποιοί: Αργύρης Θανάσουλας (Γουίνστον Σμίθ- Μεγάλος Αδελφός),
Γιάννης Λασπιάς (Ο'Μπράιαν), Αγγελική Καρυστινού (Τζούλια),
Ιωάννα Σταυροπούλου (Τζούλια), Δάφνη Μανούσου (Τζούλια),
Λεονάρντο Σφοντούρης (Τηλεοθόνη- Εκπρόσωπος Κόμματος),
Αλέξανδρος Βούλγαρης ( Αρουραίος πιανίστας)

€15, €10 (φοιτητικό) - Πέμπτη-Κυριακή: 21:15

Πληροφορίες από το υπ. Πολιτισμού φέρουν να συζητείται έντονα το όνομα του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη για τη θέση του νέου προέδρου του Δ. Σ. του ΕΚΕΒΙ. (Να θυμίσουμε ότι η διαδικασία υποβολής υποψηφιότητων για το Δ. Σ. του ΕΚΕΒΙ είχε γίνει μέσω Διαδικτύου.) Η «Κ» αναζήτησε τον γνωστό συγγραφέα, αλλά δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει μαζί του μέχρι αργά χθες το βράδυ.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι πολλοί συγγραφείς έχουν κάνει αίτηση για τη στελέχωση του Δ. Σ. του οργανισμού που έχει την ευθύνη της πολιτικής βιβλίου, ανάμεσά τους και πολλοί από το σημερινό Δ. Σ. της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εκείνο που δεν είναι σίγουρο είναι το τι ακριβώς σκέφτονται στο ΥΠΠΟΤ για την πορεία των εποπτευόμενων από αυτό κέντρων. Ουδείς γνωρίζει, με δεδομένη και τη νέα δέσμη μέτρων που ανακοινώθηκε χθες, τι δομή θα έχουν, τι αρμοδιότητες, τι προϋπολογισμό και, το κυριότερο, αν θα συνεχίσουν να λειτουργούν όπως μέχρι σήμερα.

Πηγή

Τη διάλεξη θα προλογίσει ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος. Ο διάσημος Τούρκος συγγραφέας θα ανιχνεύσει τις περίπλοκες και ανεπαίσθητες διαδρομές που επιλέγει ο αναγνώστης της λογοτεχνίας, για να περιπλανηθεί και να μεταμορφωθεί από τις πληροφορίες και τις αποκαλύψεις της. Άλλωστε, ο Παμούκ πιστεύει ότι ο σύγχρονος κόσμος, κατακτάει την πιο βαθιά αυτογνωσία μέσα από τη λογοτεχνία, που του προτείνει έναν αποκαλυπτικό καθρέφτη για τις αντιφάσεις, τις πλάνες και τα αδιέξοδά του.

«Η λογοτεχνία σήμερα πρέπει να μιλάει και να διερευνά τους μεγάλους φόβους της ανθρωπότητας», έλεγε ο Παμούκ στην ομιλία του στην τελετή απονομής του Νόμπελ, τον Δεκέμβριο του 2006. «Το φόβο του αποκλεισμού, της εκμηδένισης, της απαξίωσης. Αδικία, συλλογικές ταπεινώσεις, αίσθημα καταδίωξης, εθνικιστικοί κομπασμοί, διατυπωμένοι σε μια παράλογη και πομπώδη γλώσσα, αγγίζουν μέσα μου μια σκοτεινή περιοχή. Οι εκτός δυτικού κόσμου κοινωνίες παραδίδονται σε αυτούς τους φόβους και κάνουν συχνά παράλογες πράξεις. Οι δυτικές κοινωνίες, υπερβολικά υπερήφανες για τον πλούτο τους και για την προίκα της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού, που μας έχουν προσφέρει, παραδίδονται κι αυτές, κατά καιρούς, σε μια υπερβολική αυτοπεποίθηση, που είναι εξίσου παράλογη».

Η Ακαδημία είχε επιλέξει εκείνη τη χρονιά τον Παμούκ, γιατί «στην αναζήτηση της μελαγχολικής ψυχής της γενέτειράς του έχει ανακαλύψει καινούργια σύμβολα για τη σύγκρουση, αλλά και την αλληλεπίδραση των πολιτισμών». Με το βραβείο αυτό η Δύση αναγνώριζε στον Παμούκ, όχι μόνο έναν άξιο λογοτέχνη, αλλά και έναν «δραγουμάνο», έναν διερμηνέα και οδηγό για την Ανατολή, τη στιγμή που τον χρειαζόταν.

Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1952, σε μια δυτικόφιλη αστική οικογένεια, που όφειλε την άνεσή της στις κατασκευές σιδηροδρόμων, ο Παμούκ μέχρι τα 22 του ονειρευόταν να γίνει ζωγράφος. Παρακολούθησε την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου της Πόλης για τρία χρόνια και κατέληξε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου. Ευγνώμονας στον μηχανικό κατασκευών πατέρα του και ερασιτέχνη ποιητή, που δεν υπήρξε αυταρχικός, ο Παμούκ ανέπτυξε μια συνείδηση ευαίσθητη και ανήσυχη, οδηγό για τις τολμηρές πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά και για τις ευαίσθητες λογοτεχνικές αφηγήσεις του.

Η επιτυχία της γραφής του οφείλεται στο ότι επιχειρεί αυτή την αποκατάσταση με μεταμοντέρνο ιδίωμα, που μοιάζει με εκείνο του Μπόρχες και του Καλβίνο, και τον βοηθάει να μιλήσει για την ουσία του τόπου του υπερβαίνοντας τα στερεότυπα και την προπαγάνδα και να μας προτείνει την κατανόηση ως στήριγμα επικοινωνίας. Αυτό αποτυπώνεται στα οκτώ μυθιστορήματά του, που έχουν μεταφραστεί σε 50 γλώσσες, από Το Μαύρο Βιβλίο, Το Λευκό Κάστρο, Το Χιόνι, το Με Λένε Κόκκινο, την Καινούργια Ζωή, μέχρι το αυτοβιογραφικό «Ιστανμπούλ: Απομνημονεύματα μιας Πόλης».

Το όγδοο και πιο πρόσφατο βιβλίο του, «Το Μουσείο της Αθωότητας», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα, όπως και τα υπόλοιπα μυθιστορήματά του, είναι ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αφοσίωση, το πάθος, τη φιλία, το χρόνο, το δικαίωμά μας στην ευτυχία. Η συγγραφή του νέου μυθιστορήματος του Ορχάν Παμούκ, που έγινε κυρίως σε δωμάτια ξενοδοχείων στο περιθώριο των ταξιδιών του στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, διήρκεσε πέντε χρόνια. Η ιδέα για το βιβλίο γεννήθηκε όταν ο Παμούκ αποφάσισε να ανοίξει ένα παλαιοπωλείο στην Κωνσταντινούπολη. Στη διάρκεια όμως της συλλογής των αντικειμένων αυτού του μαγαζιού, άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε τελικά να φτιάξει ένα μουσείο που θα απεικονίζει την ιστορία του βιβλίου που έγραφε – το Μουσείο της αθωότητας.

Στα αγγλικά με ταυτόχρονη μετάφραση. Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας.

via

Σχετικές συνδέσεις:

Ξανά στο σκαμνί ο Παμούκ

Συγγραφείς επικηρυγμένοι στη σύγχρονη Αγρια Δύση

"Κατηγορώ" του Ορχάν Παμούκ

Η Τουρκία στο επίκεντρο για καλό σκοπό

Ύστερα από μια σύντομη ομιλία του Απόστολου Δοξιάδη πάνω στη σχέση της λογικής μεθόδου του Σέρλοκ Χολμς, ως έκφρασης των μαθηματικών και της επιστήμης της εποχής του, ο Τεύκρος Μιχαηλίδης θα συζητήσει με τον συγγραφέα και θεωρητικό της αστυνομικής λογοτεχνίας Ανδρέα Αποστολίδη, και με τους αστυνομικούς συγγραφείς Φίλιππο Φιλίππου και Νεοκλή Γαλανόπουλο.

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου η Βιβλιοθήκη Λασκαρίδη στον Πειραιά μας έδωσε την ευκαιρία να συναντήσουμε με τη Θεωρητική κατεύθυνση της Γ΄Λυκείου την ποιήτρια Κική Δημουλά. Ήταν μια ώρα μεστή από τη σοφία και τη ζωντάνια του λόγου της Δημουλά που όλοι μας απολαύσαμε.

Οι αίθουσες της Βιβλιοθήκης γέμισαν από παιδιά διαφόρων σχολείων που «βομβάρδισαν» την ποιήτρια με τις ερωτήσεις τους, άλλες «στημένες» και κάπως μικρομέγαλες κι άλλες πραγματικά βγαλμένες μέσα από τον ουσιώδη προβληματισμό που γεννούσε η σκέψη της.

Η προσπάθειά μας να αποτυπώσουμε και φωτογραφικά το γεγονός ήταν ατυχής καθώς έλειπε ο παπαράτσι του σχολείου μας, η Ελένη Κυριμκύρογλου. Παρόλ’ αυτά ελπίζουμε η καταγραφή του λόγου της ποιήτριας ( σύνθεση των σημειώσεων που «ως καλές μαθήτριες» κρατήσαμε μαζί με την Ειρήνη Λιβανού) να αποδειχτεί πιο ευτυχής. Ήταν πολλά και σημαντικά όσα είπε για την ποίηση, τη μνήμη, τον έρωτα και το χαμό, τη γυναίκα, τη ζωή, τον κόσμο:

Η Ποίηση, -σε αντίθεση με την πεζογραφία που έχει το δικαίωμα να πλατιάσει και μετά να επανορθώσει -, είναι στριμωγμένη σε μικρό χώρο και προσπαθεί μέσα από τη συμπύκνωση και τον κατάλληλο συνδυασμό λέξεων και ήχων να δώσει ένα βάδισμα διαφορετικό, μια καινούρια διατύπωση σε γνωστά πράγματα, που γίνονται έτσι πιο ευαίσθητα και ευπαθή. Η μοίρα της ποίησης είναι να παρερμηνεύεται. Στοιχείο της η ευγένεια.

Δεν ξέρουμε τι μας σπρώχνει στην ποίηση: μπορεί να’ναι το DNA του παππού μας, το ευφάνταστο και ονειροπαρμένο της νιότης μας, αλλά μετά η ποίηση απαιτεί προσγείωση, να πατάς γερά στο έδαφος.

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύεται ο ποιητής: Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να γράψει καλά και κακά ποιήματα. Οι ποιητές αρπάζουν ευκαιρίες όπου τους έρθουν. Μόνο η καλή , η κατάλληλη στιγμή παράγει το ποίημα. Το αίτιο μπορεί να είναι μικρό και τυχαία η δυνατότης να γράψεις ένα ποίημα, το ρεφενέ σου στην ουσία είναι η άσκηση, η επιμονή κι η δυσπιστία σ’ αυτό που κάνεις. Άδικη η εξιδανίκευση της ποίησης· δίκαιη η υψηλή απόλαυση. Κατά τύχη κάποιος άνθρωπος γράφει ποιήματα· επομένως δεν χρειάζεται θεοποίηση.

Η ποίηση μπορεί να μας ολοκληρώσει; Μόνο αν μας ελκύει μπορεί να συμβάλει στην ολοκλήρωσή μας.

Για τη δική της ποίηση: δεν φέρνει κανένα όραμα, δεν «βγαίνει έξω» απ’ αυτό που είναι, μόνο « η καθημερινότητα πιάνεται στο αγκίστρι της». Γράφει τα βιώματά της, γιατί έτσι μόνο μπορεί να λειτουργήσει, όχι αναγκαστικά κάτι συγκλονιστικό, βίωμα είναι και μια παροδική στιγμή που αν τη φωτογραφίσεις μέσα από την ευαισθησία σου γίνεται ποίημα· ακόμα κι ένα περαστικό συναίσθημα, η εικόνα ενός πουλιού στον ουρανό μπορεί να γίνει ποίημα. Αυτά, όμως, περνούν μέσα από «το χωνευτήρι των συγκινήσεών» της, που πρέπει πρώτα να θαφτούν κι ύστερα από καιρό να τις ανασύρει.
«Την ώρα της συγκινήσεως δεν γράφεται ποίημα. Το χαρτί μου είναι όλο μνήμη. Δεν μπορώ να στερηθώ την ένταση του πράγματος που ζω γι’ αυτό ποτέ δεν γράφω την ώρα που τα ζω.» Η μνήμη που είναι το 80% της ποίησής της, τα ξαναφέρνει έπειτα τροποποιημένα αλλά δυνατά.

Για τη λεξιπλασία ως βασική αρετή της ποίησής της: η Κική Δημουλά το αρνείται γιατί θεωρεί ότι αυτή είναι αποτέλεσμα αδυναμίας του ποιητή να χρησιμοποιήσει την υπάρχουσα και να πει τα πράγματα με τη σωστή τους λέξη. Ένας καλός ποιητής δεν κάνει καινούριες λέξεις. «Στις λέξεις βολεύω συναισθήματα, ανησυχίες.. Ψάχνω να βρω καλές λέξεις όχι κακόηχες.» Χαρακτηρίζει αυτή την τάση της εφετζίδικη και δηλώνει ότι συχνά μετανιώνει κι ότι συνεχώς κρίνει τα ποιήματά της, τα βάζει σ΄ ένα εδώλιο και τα δικάζει.

Η αισθητική καθοδηγεί την ποίησή της και την ωθεί να δίνει προτεραιότητα σε πράγματα που δεν έχουν και που μέσα από τη διαδικασία της σύνθεσης γίνονται πρωτεύοντα.

Τα παιδιά τη ρωτούν πώς βίωσε τον έρωτα κι εκείνη απαντά:αγαπώντας και μη αγαπώμενη: μη σας κάνει εντύπωση, είπε, είναι δύσκολη η αμοιβαιότητα· δεν είναι ισότιμη η σχέση στον έρωτα. Αυτά που αγάπησε δεν της επιστράφηκαν ποτέ. Παραδέχτηκε, όμως, ότι ούτε κι αυτή ήταν δίκαιη σ’ αυτή την επιστροφή. Ο έρωτας είναι μαρτύριο, είπε, αλλά ωραίο μαρτύριο. Όμως, ξεχνάμε κι όλα γίνονται η «πείρα του χαμού», «ο χαμός είναι ο π αραλήπτης όλων μας των εμπειριών, της δράσης, των “ανακαλύψεών” μας».

Όταν ρωτούν για το ΕΠΤΟΗΘΗ του «Γας Ομφαλός» και τι την φοβίζει απαντά πως είναι ηττοπαθής άνθρωπος – «πριν νικηθώ έχω νικηθεί», είπε χαρακτηριστικά - κι ότι ηττάται συχνά στη ζωή της από τα ανεπίδοτα, την απομάκρυνση, την απόρριψη, αλλά ότι βρίσκει σ’ αυτή την ήττα έναν ηρωϊσμό: «Μετράω τα βήματα της ζωής μου σε επιτυχημένες ήττες».

Ως γυναίκα αισθάνεται αιχμάλωτη των ανδρών και των αντιξοοτήτων που αντιμετωπίζει ως γυναίκα. Θεωρεί πως η γυναίκα δεν είναι ποτέ ελεύθερη. Ομολογεί πως δεν έκανε τίποτε για να βελτιώσει τη θέση της.

Στο ερώτημα τι την πληγώνει απαντά πως την πληγώνει το γεγονός πως οι άνθρωποι πεινάνε· ευτυχία δεν μπορείς να παρέχεις, όμως, είναι αδιανόητο να πεθαίνουν παιδιά από πείνα, είπε με έμφαση. Η πείνα δεν είναι φυσική καταστροφή, είναι ζήτημα διανομής, κατανομής των αγαθών, πρόσθεσε.

Η ιδανική παιδεία; Δηλώνει πως δεν ξέρει ν’ απαντήσει. Ίσως, αυτή που θα έκανε τους ανθρώπους ευγενείς, τα άγρια ένστικτά μας αδρανή· ας κρατούσουν οι άνθρωποι τα ένστικτα αυτά φυλακισμένα μέσα τους, αφού είναι κι αυτά αναγκαία.

Η γνώση; Θεωρεί πως τα παιδιά τη φέρουν ως ένστικτο μέσα τους. Δεν πιστεύει στη διδασκαλία της ποίησης και ιδιαίτερα στην εξέτασή της. Στο σχόλιο μιας καθηγήτριας πως «ό,τι δεν εξετάζεται δεν μαθαίνεται» απαντά «ας μη μαθαίνεται». Ίσως το μόνο που θα’ πρεπε να κάνει ο δάσκαλος είναι να μαζεύει τα παιδιά και να διαβάζουν ποιήματα.

Πώς νιώθει την επιβεβαίωση: Ο καλός ποιητής δεν την νιώθει ποτέ. Η ανησυχία και η αβεβαιότητα είναι αυτό που σου δίνει κίνητρο, είναι το λίπασμα.

Για τη σχέση της με τη φύση: Δηλώνει νοσταλγός της φύσης και πως όταν βρεθεί κοντά της μεγαλοποιεί και την τσουκνίδα, ωστόσο παραδέχεται ότι είναι άνθρωπος της πόλης και δεν θα μπορούσε να ζήσει μόνο στη φύση.

Και η ζωή; Αυτή αποφασίζει για μας κι αυτό που μας δένει μαζί της είναι πολύ ισχυρό παρά τις απώλειές μας.

Πώς εμπνέεται από τη ρουτίνα και τη συνήθεια που είναι αυτό ακριβώς που δεν αντέχει ένας δεκαεπτάχρονος νέος; Χρησιμοποιώντας τη μνήμη, γιατί η μνήμη τής στέλνει πράγματα από έναν καλύτερο χρόνο. Αυτή επιλέγει τι θα κρατήσει κι είναι προστατευτική για μας ώστε να προχωρούμε μπροστά. Στο τετριμμένο και τη συνήθεια αντιτάσσουμε αυτό που αγαπάμε.

Μας παροτρύνει: «ανακαλύψτε αυτό που αγαπάτε».

"Ενός λεπτού μαζί" μας φάνηκε η ώρα και, δυστυχώς, τελειώνει. Ένα σχολείο της χαρίζει το πορτρέτο της κι όλοι μαζί ένα ζεστό χειροκρότημα.
Σ’ ευχαριστούμε, Κική Δημουλά.

[issuu.com]

«Δεν γνώριζα ούτε τον συγγραφέα, ούτε το βιβλίο μέχρι τη στιγμή που διατυπώθηκαν οι κατηγορίες» υποστηρίζει η Ρόουλινγκ

  «Αβάσιμες» και «εξωφρενικές» χαρακτήρισε η Τζ.Κ.Ρόουλινγκ τις κατηγορίες για λογοκλοπή, που περιγράφονται σε μήνυση που ασκήθηκε σε βάρος της με αφορμή το βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς».

Σύμφωνα με το BBC, η διάσημη και πολυεκατομμυριούχος συγγραφέας θα υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο με την οποία θα ζητά να αποσυρθεί η μήνυση, καθώς -όπως λέει- οι κατηγορίες δεν στοιχειοθετούνται.

«Οι κατηγορίες που διατυπώνονται όχι μόνο είναι αβάσιμες, αλλά είναι και εξωφρενικές. Είμαι, δε, απογοητευμένη από το γεγονός ότι τόσο εγώ όσο και ο εκδοτικός οίκος Bloomsbury, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας» δήλωσε.

Η μήνυση εναντίον της Ρόουλινγκ και του εκδοτικού οίκου Bloomsbury ασκήθηκε από τον κληρονόμο του Βρετανού συγγραφέα Αντριαν Τζέικομπς (που πέθανε το 1997), Πολ Αλεν.

Ο Αλεν υποστηρίζει ότι το βιβλίο της Ρόουλινγκ περιέχει κομμάτια του βιβλίου The Adventures of Willy The Wizard - No1 Livid Land, που εξέδωσε ο Τζέικομπς το 1987.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα ούτε τον συγγραφέα, ούτε το βιβλίο μέχρι τη στιγμή που διατυπώθηκαν οι κατηγορίες. Το σίγουρο είναι πως δεν έχω διαβάσει το βιβλίο» υποστήριξε η Ρόουλινγκ.

from in.gr

Το ταξίδι του ελληνικού βιβλίου συνεχίζεται…

Το Αρχείο Μεταφρασμένων Ελληνικών Βιβλίων του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) περιλαμβάνει το σύνολο των τίτλων που μεταφράζονται από τα ελληνικά προς άλλες γλώσσες.

Σύμφωνα με τη μέχρι στιγμής καταγραφή, το έτος 2009 έχουν μεταφραστεί 403 βιβλία σε 31 γλώσσες.

Από αυτά τα βιβλία, τα 115 είναι λογοτεχνικά, τα 221 αποτελούν μεταφράσεις έργων της αρχαιοελληνικής γραμματείας ενώ 67 βιβλία είναι μη λογοτεχνικά.
Ο πιο μεταφρασμένος σύγχρονος συγγραφέας για το 2009 είναι ο Γιάννης Ρίτσος με 17 βιβλία μεταφρασμένα. Ακολουθούν οι Άννα Χατζημανώλη με 6 μεταφράσεις παιδικών της βιβλίων στα τούρκικα και οι Πέτρος Μάρκαρης, Βαγγέλης Ηλιόπουλος και Κωνσταντίνος Καβάφης με 5.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει έως στιγμής: 69 στα ισπανικά-καταλανικά, 50 στα αγγλικά, 48 βιβλία στα σερβικά, 39 στα γερμανικά, 33 στα γαλλικά, 28 στα τουρκικά, 24 στα ιταλικά, 15 στα κινέζικα, 13 στα αλβανικά, 9 στα ρωσικά, 8 στα πολωνικά, 7 στα σλοβένικα, 7 στα σουηδικά, 5 στα πορτογαλικά, 5 στα τσέχικα, 8 στα κορεατικά, 4 στα ρουμάνικα, 4 στα ουγγρικά, 4 στα αραβικά, 3 στα ολλανδικά, 3 στα δανέζικα, 3 στα βουλγάρικα, 3 στα λιθουανικά, 3 στα νορβηγικά, 2 στα γιαπωνέζικα και από 1 στα εσθονικά, φινλανδικά, κροατικά, εβραϊκά, λετονικά, και σλοβάκικα.

Υπενθύμιση προς εκδότες και συγγραφείς: το ΕΚΕΒΙ παρακαλεί θερμά τους ενδιαφερομένους που διαθέτουν τη σχετική βιβλιογραφία να την καταθέτουν στην υπεύθυνη του ΕΚΕΒΙ κα Μάγδα Τσουμή (τηλ.: 210 9200306, ηλ.ταχ.: mtsoumi@ekebi.gr)

Πηγή

[UPDATE 23/2/10]

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΝΑΒΟΛΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Η ανοιχτή συνάντηση ενημέρωσης για τον νέο κύκλο σεμιναρίων του «Εργαστηρίου του βιβλίου» που ήταν προγραμματισμένη για την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010 αναβάλλεται λόγω της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010, στις 12:00, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΕΚΕΒΙ (ΑΘ. Διάκου 4, στάση μετρό «Ακρόπολη»). Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν μέχρι και εκείνη την ημερομηνία να υποβάλλουν αίτηση συμμετοχής.

Τα μαθήματα του εαρινού κύκλου σεμιναρίων θα ξεκινήσουν την Δευτέρα 8 Μαρτίου  και θα διαρκέσουν δέκα εβδομάδες (εξαιρουμένης της Μεγάλης Εβδομάδας) έως την Παρασκευή 21 Μαΐου 2010.

Το εργαστήρι του βιβλίου σας προσκαλεί σε ανοιχτή συνάντηση ενημέρωσης
με τους διδάσκοντες καθηγητές την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

Εαρινός κύκλος σεμιναρίων: 1 Μαρτίου - 16 Μαΐου 2010

Ξεκίνησαν οι εγγραφές για τον εαρινό κύκλο σεμιναρίων στο «Εργαστήρι του βιβλίου» που οργανώνει σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ). Ένα «Εργαστήρι» ζωντανό και δημιουργικό που αναδεικνύει νέους, ταλαντούχους επαγγελματίες που ασχολούνται δημιουργικά με τον χώρο του βιβλίου.
Με περισσότερους από 1.500 αποφοίτους 44 από τους οποίους έχουν εκδώσει το δικό τους βιβλίο, 18 έχουν βραβευθεί, εντός και εκτός Ελλάδας, για το έργο τους, ενώ δεκάδες έχουν βρει επαγγελματικό προσανατολισμό σε εκδο τικούς οίκους, το «Εργαστήρι του βιβλίου» έχει καταξιωθεί για το υψηλό επίπεδο διδασκαλίας από έγκριτους συγγραφείς και επαγγελματίες του βιβλίου.

Η καθιερωμένη συνάντηση γνωριμίας (open house) των υποψήφιων μαθητών με τους δασκάλους θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΕΚΕΒΙ (ΑΘ. Διάκου 4, στάση μετρό «Ακρόπολη») στις 12 το μεσημέρι της Τετάρτης 24 Φεβρουαρίου 2010, καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αίτησης συμμετοχής. Οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν και να συζητήσουν με τον συντονιστή των σεμιναρίων κ. Στρατή Χαβιαρά, (συγγραφέα και διευθυντή του εργαστηρίου “Writing the Novel” στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ) καθώς και με τους άλλου ς διδάσκοντες καθηγητές.

Ο εαρινός κύκλος περιλαμβάνει τα παρακάτω σεμινάρια διάρκειας 10 εβδομάδων:
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Συντονιστής: Στρατής Χαβιαράς

· Μυθιστόρημα Στρατής Χαβιαράς, Αργυρώ Μαντόγλου
· Μικρή φόρμα Στρατής Χαβιαράς
· Διήγημα Μισέλ Φάις, Τάσος Γουδέλης
· Νουβέλα Μισέλ Φάις
· Ποίηση Στρατής Πασχάλης
· Παιδικό βιβλίο Χρήστος Μπουλώτης, Ελένη Σβορώνου
· Δημοσιογραφία, κριτική και λογοτεχνία Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

ΕΡΓΑΣΤ ΗΡΙΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
Συντονιστής: Στρατής Χαβιαράς
· Γλωσσική και τυπογραφική διόρθωση και επιμέλεια βιβλίου (4 επίπεδα)
Δημήτρης Θάνας

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
· Καλλιτεχνική βιβλιοδεσία Βασιλική Βλάχου, Ευαγγελία Μπίζα
Αναλυτικές πληροφορίες για κάθε σεμινάριο θα βρείτε στον κόμβο του ΕΚΕΒΙ: www.ekebi.gr και στα τηλέφωνα: 210-3248341-2, 210-9200325

Δείτε το Πρόγραμμα μαθημάτων

Αρχειοθέτης του βρετανικού λογοτεχνικού βραβείου Booker ανακάλυψε, ύστερα από 40 χρόνια, ότι μια σειρά αξιόλογων μυθιστορημάτων του 1970 τέθηκαν εκτός συναγωνισμού λόγω αλλαγών στους κανόνες απονομής του βραβείου.

Το 1971, δύο χρόνια μετά τη θέσπισή του, το βραβείο έπαψε να δίδεται αναδρομικά και τροποποιήθηκε σε βραβείο για το καλύτερο μυθιστόρημα της (εκάστοτε εκδοτικής) χρονιάς. Η αναθεώρηση είχε ως αποτέλεσμα και τη μεταφορά του χρόνου επίδοσής του, από τον Απρίλιο στον Νοέμβριο. Οι αλλαγές έθεσαν αυτομάτως εκτός συναγωνισμού 22 αξιόλογα -όπως φάνηκε με τα χρόνια- μυθιστορήματα του 1970, καθώς ουσιαστικά το βραβείο Booker της τότε χρονιάς δεν δόθηκε ποτέ. Πολλοί από τους συγγραφείς των εν λόγω βιβλίων, όπως η Αϊρις Μέρντοχ, ο Aυστραλός νομπελίστας Πάτρικ Γουάιτ ή ο Χ. Ε. Μπέιτς θεωρούνται πλέον καταξιωμένοι, αν όχι «κλασικοί». Αρκετοί, δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή.

Θεσπίστηκε επιτροπή τριών κριτών, με αποστολή την απονομή του χαμένου βραβείου (Lost Booker Prize) για το καλύτερο μυθιστόρημα του 1970. H δημοσιογράφος και κριτικός Ρέιτσελ Κουκ, η παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων του ΙΤΝ, Κέιτι Ντέρχαμ, και ο ποιητής και μυθιστοριογράφος Τομπάιας Χιλ καλούνται αρχικά να επιλέξουν τα έξι επικρατέστερα βιβλία. Στους υποψηφίους συγκαταλέγονται, εκτός από τη Μέρντοχ, η Σούζαν Χιλ, ο Ντέιβιντ Λοτζ, ο Τζο Ορτον, ο Τζ. Γκ. Φάρελ, η Ρουθ Ρέντελ και η Μαίρη Ρενό.

Πηγή

Φαίνεται ότι ο Ράιντ ήταν μάλλον αουτσάιντερ καθώς είχε, μεταξύ των άλλων, να αναμετρηθεί με το φαβορί, τον Κολμ Τόιμπιν και το βιβλίο του «Μπρούκλιν». «Μετά από μια προσωπική τραγωδία», δήλωσε η Τζόζεφιν Χαρτ, η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, «ο Κρίστοφερ Ράιντ έγραψε ένα σπουδαίο έργο που διαθέτει δυναμική οικουμενική. Λιτό, όμορφο και συγκινητικό - όλοι νιώσαμε ότι είναι ένα βιβλίο που ο καθένας μας θα ήθελε να διαβάσει. Γεμάτο αλησμόνητους στίχους - το “Σκόρπισμα” είναι ένα εκπληκτικό έργο».

Ο Ράιντ γεννήθηκε το 1949 στο Χονγκ Κονγκ, σπούδασε στην Οξφόρδη και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου. Εργάστηκε επίσης ως υπεύθυνος της σειράς της ποίησης στον φημισμένο εκδοτικό οίκο Faber and Faber.

Το «Σκόρπισμα» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Arete Books και είναι η έκτη ποιητική συλλογή που αποσπά το βραβείο του Βιβλίου της Χρονιάς. Προηγουμένως, ήταν ο Σέιμους Χίνι που είχε τιμηθεί με το συγκεκριμένο βραβείο, το 1999, για το «Beowulf».

Ο θεσμός του Βιβλίου της Χρονιάς θεσπίστηκε το 1985 και έχει απονεμηθεί σε εννέα μυθιστορήματα, σε τέσσερα μυθιστορήματα πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων, πέντε φορές σε βιογραφίες, πέντε φορές σε ποιητικές συλλογές και μία φορά σε παιδικό βιβλίο.

Τα βραβεία Costa δίδονται στα πιο απολαυστικά βιβλία της προηγούμενης χρονιάς από συγγραφείς που εδρεύουν στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία. Θεσπίστηκαν το 1971, ως Whitbread PLC, ώσπου το 2006 η μάρκα καφέ Costa ανακοίνωσε ότι θα ήταν ο αποκλειστικός χορηγός των συγκεκριμένων βραβείων.

via

Με αφορμή την ανάγνωση – κυρίως - των βιβλίων του συγγραφέα «Το συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη» και «Η κάθοδος των εννιά», τα μέλη της Ομάδας Ανάγνωσης αλλά και όσοι φίλοι του βιβλίου και της ανάγνωσης παρευρέθησαν συζήτησαν με τον συγγραφέα για το έργο του και τη θέση του συγγραφέα στη σημερινή εποχή.

Η συνάντηση έγινε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010 στις 7.00 μμ. στο χώρο εκδηλώσεων της Βιβλιοθήκης (Κάδμου και Δαιδάλου- 3ος όροφος).

Το βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου απονέμεται φέτος εξ ημισείας:

• ομόφωνα στην Λότη Πέτροβιτς - Ανδρουτσοπούλου για το βιβλίο της «Η προφητεία του κόκκινου κρασιού» (εκδ. Πατάκη) και
• κατά πλειοψηφία στην Φωτεινή Φραγκούλη για βιβλίο της «Εφτά ορφανά μολύβια... εφτά ιστορίες» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα).

Το Βραβείο Εικονογράφησης Παιδικού Βιβλίου απονέμεται κατά πλειοψηφία εξ ημισείας:

• ομόφωνα στην Κατερίνα Βερούτσου για το βιβλίο «Νεράιδα πάνω στο Έλατο» του συγγραφέα Μάνου Κοντολέων (εκδ. Πατάκη) και
• κατά πλειοψηφία στον Θανάση Δήμου για το βιβλίο «Μια χειμωνιάτικη ιστορία» (εκδ. Πατάκη).

Το Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Σάκη Σερέφα για το βιβλίο του «Ενας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου» (εκδ. Πατάκη).

 Συντονιστείτε!

==========================================================

Από την 7η εκπομπή:

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ - ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ

==========================================================

Από την 6η εκπομπή:

H Ομάδα αυτή την εβδομάδα επιλέγει να ακουστούν δυο μελοποιημένα ποιήματα της Δημουλά από τον Κυριάκο Σφέτσα και ερμηνευμένα από την Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου:

ΕΡΗΜΗΝ - ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ

==========================================================

Από την 5η εκπομπή:

ΒΙΑΖΟΜΑΙ – ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΔΩΡΟ

==========================================================

Από την 4η εκπομπή:

ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΕΔΑΦΟΣ - ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ

==========================================================

Από την 3η εκπομπή:

ΥΠΟΦΩΤΟ – ΤΟ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟ

==========================================================

Από την 2η εκπομπή:

ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948

ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ – ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟ Η

==========================================================

Από την 1η εκπομπή:

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ – ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ - ΕΚΣΤΑΣΙΣ – ΑΠΟΓΕΥΜΑ

ΟΝΕΙΡΙΚΑ – ΟΥΤΟΠΙΕΣ - ΑΓΓΕΛΙΕΣ

[...] Το παλιό λεωφορείο, ένα Βόλβο εικοσαετίας, με αεροπορικό βόμβο και ξερούς τριγμούς, ξεκίνησε για μια σύντομη περιήγηση στην παλαιά Λευκωσία και αποκεί θα κατευθυνόταν προς το ξενοδοχείο Nicosia. Στην ατμόσφαιρά του πλανιόταν η αίσθηση ότι εγκατέλειπαν πίσω στη Μακεδονίτισσα τους νεκρούς συμπολεμιστές, ηττημένοι από το πάθος για μια παγωμένη μπίρα. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούσαν να τους παρηγορήσουν. Δεν γνωρίζουν αν οι νεκροί χρειάζονται παρηγοριές. Αυτό που έγινε πριν από λίγο ήταν μια βιαστική συνάντηση έπειτα από τριάντα τόσα χρόνια παλαιών φίλων, οι οποίοι δεν είχαν τίποτε πλέον να πουν πέρα από τα τυπικά και ανυπομονούσαν να χωρίσουν με εύσχημο τρόπο. Εξάλλου οι νεκροί ήταν ήδη ενήλικες: ήταν τριάντα τριών ετών νεκροί. Είχαν πια προσαρμοστεί να είναι νεκροί, ενώ ως ζωντανοί βίωσαν μόλις είκοσι πέντε χρόνια, και προφανώς τα είχαν λησμονήσει. [...]

Με πρωταγωνιστές μια ομάδα βετεράνων του πολέμου στην Κύπρο το 1974, κατά την εισβολή του Αττίλα, οι οποίοι επιστρέφουν στα πεδία των μαχών τριάντα τόσα χρόνια μετά, ο Βασίλης Γκουρογιάννης στήνει ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα για τον αγνοημένο αυτό πόλεμο αλλά και για κάθε πόλεμο. Μεγάλο μέρος του μυθοπλαστικού υλικού του βιβλίου είναι βασισμένο σε μαρτυρίες Ελλήνων και Τούρκων βετεράνων που έλαβαν μέρος στα γεγονότα.

------------------

Διαξιφισμοί Γερουλάνου-ΛΑ.Ο.Σ για το βιβλίο που προτάθηκε για βράβευση

«Είναι δικαίωμά σας να αναφέρετε το μυθιστόρημα σαν ‘ανθελληνικό’ και σε παλαιότερη ερώτησή σας ‘ανυπόστατο λιβελογράφημα’ και είναι υποχρέωσή μας να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά σας να το λέτε, αλλά δεν οφείλουμε εμείς να υιοθετούμε αυτό που προτείνετε» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ Γ. Ανατολάκη σχετικά με το προταθέν προς βράβευση βιβλίο του Β. Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή» .

«Το βιβλίο που αναφέρεστε είναι μυθιστόρημα και είναι προϊόν τέχνης είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει αυτό που λέει. Δεν είναι ιστορικό βιβλίο. Δεν είναι στην πρόθεσή μου να λογοκρίνω ένα προϊόν τέχνης είτε αυτό ταιριάζει στην αισθητική μου ή την πολιτική μου φιλοσοφία είτε όχι. Η απαγόρευση παρουσίασης προϊόντων τέχνης δεν έγκειται σε μια σύγχρονη δημοκρατία, ο δε χαρακτηρισμός μιας τέχνης ως επικίνδυνη και αντεθνική παραπέμπει σε μια εποχή που νομίζω ότι οι περισσότεροι εδώ μέσα δεν θα θέλαμε να θυμόμαστε» πρόσθεσε ο κ. Γερουλάνος και συνέχισε: «Το δικαίωμά του συγγραφέα να γράφει αυτά τα οποία γράφει και το δικό σας δικαίωμα σας να λέτε αυτά που λέτε πηγάζουν από τις ίδιες αρχές, παρότι υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν, και συγκαταλέγομαι σε αυτούς, ότι στην προκειμένη περίπτωση αυτό που είναι επικίνδυνο δεν είναι η ελευθερία της έκφρασης αλλά η λογοκρισία της» .

Αναπτύσσοντας την ερώτησή του, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Γ. Ανατολάκης είπε πως χαίρεται γιατί το βιβλίο αυτό δεν βραβεύτηκε αλλά «η ζημιά έγινε μόνο και μόνο που ο κρατικός φορέας το πρότεινε» . Είπε ακόμη ότι στη σελίδα 137 γράφει ότι η «ΕΛ.ΔΥ.Κ ήταν ντουμάνι στην πρέζα και τα χάπια», στην 276 «υπήρξαμε κι εμείς εξίσου εγκληματίες πολέμου», στη 211 ότι «κατά τους βαλκανικούς πολέμους ο ελληνικός στρατός έκανε εθνοκάθαρση στη Μακεδονία». «Το να προταθεί αυτό το βιβλίο από το υπουργείο είναι σαν να υβρίζετε κι εσείς» πρόσθεσε ο βουλευτής και ζήτησε από τον υπουργό να δώσει απάντηση στους συγγενείς των νεκρών των τραυματιών και αγνοούμενων.

«Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος εδώ μέσα που να αμφισβητεί τον ηρωισμό των πεσόντων στην Κύπρο» είπε στη δευτερολογία του ο Παύλος Γερουλάνος, ο οποίος συνεχάρη -με την ευκαιρία- τον Γ. Καλπούζο για την βράβευση του βιβλίου του «Ιμαρέτ» . Όπως διευκρίνισε, σχετικά με την διαδικασία επιλογής των βιβλίων και της τελικής βράβευσης, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) δεν επεμβαίνει ποτέ ούτε στις προτάσεις ούτε στη διαδικασία επιλογής των βραβευμένων βιβλίων. «Το μυθιστόρημα του Γκουρογιάννη δεν το πρότεινε το ΕΚΕΒΙ, προτάθηκε από ψήφο των μελών των λεσχών ανάγνωσης που λειτουργούν στην Ελλάδα. Φέτος ψήφισαν δύο χιλιάδες μέλη και διάλεξαν 15 βιβλία από 300 τίτλους. Ο αριθμός των ανθρώπων που ψήφισαν για τα βιβλία ξεπέρασε τις 3.000 άτομα» είπε ο υπουργός Πολιτισμού.

Πηγή

Πολλοί άνθρωποι έχουν την ίδια εμπειρία: όσο περισσότερο χρησιμοποιούν το Ίντερνετ, τόσο περισσότερο πρέπει να δώσουν μάχη για να μείνουν συγκεντρωμένοι στις σκέψεις τους ή σε μεγάλα γραπτά κείμενα. Όσο περισσότερο ασχολείται κανείς με ιστολόγια (blogs), είτε γράφοντας είτε απλώς διαβάζοντάς τα, τόσο συχνότερα δυσκολεύεται να διαβάσει βιβλία. Η ικανότητα να διαβάζει κανείς και καταλαβαίνει βιβλία ή μεγάλα άρθρα σε περιοδικά υποσκάπτεται από το Ίντερνετ αδιόρατα. Το μυαλό εθίζεται να αλιεύει και να διαβάζει μικρά κομμάτια της επιλογής του από το Ίντερνετ και σιγά-σιγά χάνει την υπομονή και τη συγκέντρωση να διαβάσει κάτι μεγαλύτερο και να συγκεντρωθεί σε αυτό.

Αν και αναμένονται τα πορίσματα μακρόχρονων νευρολογικών και ψυχολογικών πειραμάτων, που θα μας δώσουν μια σίγουρη εικόνα για την επίπτωση του Ίντερνετ πάνω στη γνωσιακή ικανότητα του μυαλού, μια πρόσφατη μελέτη του University College London (UCL) διαπιστώνει ήδη ότι βρισκόμαστε πιθανότατα στο μέσον μιας ευρείας αλλαγής στον τρόπο που διαβάζουμε και σκεφτόμαστε. Η πενταετής έρευνα διαπίστωσε ότι οι χρήστες του Ίντερνετ τείνουν να πηδάνε από site σε site (δικτυακό τόπο) κυνηγώντας πηγές πληροφόρησης και σπάνια επιστρέφουν σε μια πηγή που ήδη επισκέφθηκαν. Συνήθως διαβάζουν το πολύ μια-δύο σελίδες ενός άρθρου και σαν πεταλούδες μετακινούνται σε άλλη ιστοσελίδα. Μερικές φορές «σώζουν» ένα μεγαλύτερο άρθρο ή βιβλίο στον υπολογιστή τους, αλλά είναι αμφίβολο αν τελικά το διαβάζουν ποτέ.

Σύμφωνα με τη μελέτη του UCL οι άνθρωποι δείχνουν σαν να θέλουν να αποφύγουν πια το διάβασμα, γι΄ αυτό επιλέγουν, αντ’ αυτού, να «ψαχουλεύουν» στο Ίντερνετ τίτλους, περιεχόμενα, περιλήψεις κλπ. Το παράδοξο είναι ότι αν προσθέσει κανείς και τα γραπτά μηνύματα της κινητής τηλεφωνίας, οι άνθρωποι φαίνεται στην εποχή μας να διαβάζουν τελικά περισσότερο από ό,τι στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, αλλά είναι ένα άλλο είδος διαβάσματος - πιο επιφανειακό, πιο επιλεκτικό, πιο τμηματικό. Πίσω από αυτή την εξέλιξη κρύβεται ένας διαφορετικός πλέον τρόπος σκέψης - ίσως και αίσθησης του εαυτού.

Άλλες συνδέσεις των νευρώνων, άλλη αίσθηση του εαυτού μας

Σύμφωνα με την ψυχολόγο Μάριαν Γουλφ, του πανεπιστημίου Tufts των ΗΠΑ, το νέο στιλ ανάγνωσης αλά-Google, που πάνω από όλα βάζει την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα, εξασθενεί την ανθρώπινη ικανότητα για το «βαθύ» διάβασμα, που ταίριαζε καλύτερα στην προηγούμενη προ-ηλεκτρονική τεχνολογία της εκτυπωτικής μηχανής. Όταν διαβάζουμε on-line, υποστηρίζει, γινόμαστε απλώς «αποκωδικοποιητές πληροφοριών», χωρίς να έχουμε την ίδια διανοητική ικανότητα για ερμηνείες του κειμένου σε βάθος, νοητικές αφαιρέσεις, συσχετίσεις κλπ.

Σύμφωνα με την Γουλφ, η ανάγνωση δεν συνιστά μια ενστικτώδη ικανότητα των ανθρώπων και δεν είναι ενσωματωμένη στα γονίδιά μας, όπως συμβαίνει με την ομιλία. Οι νέες τεχνολογίες και τα νέα μέσα ανάγνωσης και μάθησης (π.χ. Google) παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των κυκλωμάτων των νευρώνων στον εγκέφαλό μας. Πειράματα έχουν δείξει ότι η ανάγνωση ιδεογραμμάτων από τους Κινέζους ενεργοποιεί άλλα εγκεφαλικά κυκλώματα σε σχέση με την ανάγνωση γλωσσών που χρησιμοποιούν αλφάβητο.

Η διαφοροποίηση αυτή αφορά κυκλώματα σε πολύ διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου, που σχετίζονται με κρίσιμες λειτουργίες, όπως η μνήμη ή η ερμηνεία των οπτικοακουστικών ερεθισμάτων. Άρα μπορούμε να περιμένουμε ότι τα εγκεφαλικά κυκλώματα που ενεργοποιεί η ολοένα αυξανόμενη χρήση του Ίντερνετ, θα είναι διαφορετικά από αυτά που ενεργοποιούσε επί εκατονταετίες η ανάγνωση βιβλίων και άλλων εντύπων.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι απεριόριστα «σφυρηλατήσιμος». Οι άνθρωποι μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι μέχρι την ενηλικίωση το πυκνό δίκτυο των περίπου 100 δισ. νευρώνων του εγκεφάλου μας ήταν πλέον οριστικά «τακτοποιημένο». Νεότερες εγκεφαλικές έρευνες όμως έχουν δείξει άλλα πράγματα. Σύμφωνα με τον Τζέημς Ολντς, καθηγητή της νευροεπιστήμης στο πανεπιστήμιο George Mason των ΗΠΑ, το ενήλικο μυαλό συνεχίζει να είναι «πολύ εύπλαστο». Τα νευρικά κύτταρα συνεχώς σπάνε τις παλαιές διασυνδέσεις τους, σχηματίζοντας καινούριες. «Έτσι», τονίζει, «ο εγκέφαλος έχει την ικανότητα να αναπρογραμματίζει τον εαυτό του στη στιγμή, αλλάζοντας τον τρόπο που λειτουργεί».

Καθόλου, λοιπόν, παράξενο που καθώς χρησιμοποιούμε τις νέες «διανοητικές τεχνολογίες» (π.χ. Ίντερνετ), όπως τις αποκαλεί ο κοινωνιολόγος Ντάνιελ Μπελ, τα εργαλεία δηλαδή εκείνα που επεκτείνουν τις διανοητικές παρά τις φυσικές μας ικανότητες, αναπόφευκτα αρχίζουμε να αφομοιώνουμε στο μυαλό μας ιδιότητες και ποιότητες αυτών των νέων τεχνολογιών. Ο τρόπος που «βλέπουμε» το μυαλό μας αλλάζει διαχρονικά με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Παλαιότερα, την εποχή του μηχανικού ρολογιού, λέγαμε ότι το μυαλό μας «δουλεύει ρολόι», τώρα λέμε ότι «δουλεύει σαν κομπιούτερ».

Χάρη στην πλαστικότητα των νευρώνων του εγκεφάλου μας, η προσαρμογή δεν είναι μόνο λεκτική ή ψυχολογική, αλλά πηγαίνει βαθύτερα σε ένα βιολογικό επίπεδο. Σήμερα το Ίντερνετ σιγά-σιγά απορροφά τα άλλα μέσα: γίνεται ο χάρτης, το ρολόι μας, η εκτυπωτική μηχανή μας, η γραφομηχανή, το κομπιουτεράκι για τις αριθμητικές πράξεις μας, το τηλέφωνο, η τηλεόραση και το ραδιόφωνό μας. Αυτή όμως η ενοποίηση τόσων διαφορετικών μέσων και των μηνυμάτων τους φέρνει, μεταξύ άλλων (καλών και κακών), διάσπαση της προσοχής και διάχυση της συγκέντρωσής μας. Τα παραδοσιακά μέσα προσαρμόζονται κι αυτά στην ίδια λογική: έτσι οι εφημερίδες και τα περιοδικά έχουν μικρότερα πια άρθρα, ενώ βάζουν ένθετα «κουτιά» με περιλήψεις των άρθρων για να τα καθιστούν πιο εύκολα και γρήγορα στην ανάγνωση.

Η τέλεια μηχανή και η πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης

Ποτέ στην ιστορία ένα επικοινωνιακό μέσο δεν έχει παίξει τόσους πολλούς ρόλους ταυτόχρονα στη ζωή μας και δεν έχει ασκήσει τόσο πλατειά επίδραση στις σκέψεις μας, όσο το Ίντερνετ σήμερα. Στην ουσία μας αναπρογραμματίζει. H «καρδιά» του Ίντερνετ, το Google, αναζητά όλο και τελειότερους αλγόριθμους για την αποδοτική αναζήτηση και διανομή των πληρφοφοριών στον καθένα μας, κάνοντας τη δουλειά του μυαλού μας - και ακόμα καλύτερα μερικές φορές. Αποστολή της εταιρίας είναι «να οργανώσει την παγκόσμια πληροφορία και να την καταστήσει καθολικά προσβάσιμη και χρήσιμη», αναπτύσσοντας την «τέλεια μηχανή αναζήτησης, που θα καταλαβαίνει ακριβώς που εννοείς και θα σου δίνει ακριβώς αυτό που ζητάς».

Σύμφωνα με τη λογική της Google, η πληροφορία είναι ένα είδος εμπορεύματος, χρήσιμης πρώτης ύλης, που μπορεί να «εξορυχτεί» και να κατεργασθεί με βιομηχανική αποτελεσματικότητα. Με βάση αυτό το σκεπτικό, σε όσο περισσότερη πληροφορία έχουμε πρόσβαση και όσο ταχύτερα την επεξεργαζόμαστε, τόσο πιο παραγωγικά σκεφτόμαστε.

Ποιο είναι τελικά το όριο αυτής της λογικής; Ο Σεργκέι Μπριν και ο Λάρι Πέητζ, που ίδρυσαν την εταιρία, όντας ακόμα μεταπτυχιακοί φοιτητές στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, έχουν τονίσει ότι ονειρεύονται να μετατρέψουν τη Google σε μια παντοδύναμη μηχανή τεχνητής νοημοσύνης που θα μπορεί να συνδέεται άμεσα στον εγκέφαλό μας! «Η υπέρτατη μηχανή αναζήτησης είναι έξυπνη σαν τους ανθρώπους - ή κι εξυπνότερη», λένε, προσθέτοντας ότι «αν ο εγκέφαλός σας ήταν συνδεδεμένος με όλες τις πληροφορίες του κόσμου ή με ένα τεχνητό εγκέφαλο εξυπνότερο από το δικό σας, θα ήσασταν σε καλύτερη θέση…».

Όμως η άποψη πως «θα ήμασταν καλύτερα» αν ο εγκέφαλός μας συμπληρωνόταν ή και αντικαθίστατο από την τεχνητή νοημοσύνη, είναι ανησυχητική. Προϋποθέτει την παραδοχή ότι η νοημοσύνη είναι μια μηχανική διαδικασία, μια σειρά από διακριτά βήματα που μπορούν να απομονωθούν, να μετρηθούν και να βελτιστοποιηθούν. Έτσι, στον on-line κόσμο της Google απομένει λίγος χώρος για συλλογισμό και διαλογισμό. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος καταντά να αντιμετωπίζεται σαν ένας ξεπερασμένος κομπιούτερ που χρειάζεται ένα ταχύτερο επεξεργαστή κι έναν μεγαλύτερο σκληρό δίσκο.

Υπάρχει και μια σοβαρή οικονομική διάσταση σε αυτό. Όλο το εμπορικό διαδίκτυο έχει «κτισθεί» γύρω το ίδιο ουσιαστικά επιχειρηματικό μοντέλο: όσο πιο γρήγορα «σερφάρουμε» στο Ίντερνετ, όσα πιο πολλά κλικ κάνουμε σε ιστοσελίδες, τόσες περισσότερες ευκαιρίες έχουν οι εταιρίες να μαζεύουν στοιχεία για μας και να μάς προσφέρουν οn-line διαφημίσεις. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι εταιρίες, είναι να ενθαρρύνουν το αργό διάβασμα και την συγκεντρωμένη σκέψη. Η πολυδιάσπαση είναι προ το συμφέρον τους. Η βαθιά ανάγνωση, σύμφωνα με την ψυχολόγο Μάριαν Γουλφ, είναι ισοδύναμη με τη βαθιά σκέψη - και μάλλον αντικαταναλωτική…

Από την άλλη βέβαια, δεν είναι άτοπη η κριτική κατά των επικριτών του Ίντερνετ ως νέων Λουδιτών (που έσπαγαν τις μηχανές στις αρχές της Βιομηχανικής Επανάστασης) και ως νοσταλγών του παρελθόντος. Δεν αποκλείεται τελικά από τα υπερδραστήρια, φουσκωμένα με πληροφορίες, μυαλά μας να ξεπηδήσει μια χρυσή εποχή διανοητικών ανακαλύψεων και οικουμενικής σοφίας.

Πηγή

via Λογοτεχνία σε μέγεθος ενός πακέτου τσιγάρα | Chichipiru

Αυτή την εβδομάδα θα σας διαβάσουμε το “Πήτερ και Πατ”, ένα διήγημα από τη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα Θανάση Βαλτινού με τίτλο “Θα βρείτε τα οστά μου υπο βροχήν”, που εκδόθηκε το 1992.

Ο συγγραφέας θα βρεθεί στη Λιβαδειά, προσκεκλημένος της Ομάδας μας την Κυριακή στις 7 το απόγευμα στον 3ο όροφο της Βιβλιοθήκης.

Η Λέσχη Ανάγνωσης του 3ου Γυμνασίου Θέρμης Θεσσαλονίκης μελετά φέτος τα «Πυθαγόρεια Εγκλήματα» του Τεύκρου Μιχαηλίδη. Στη φωτογραφία, οι δύο καθηγήτριες Χρυσούλα Βαρδαλή και Κατερίνα Κύρκα και οι 15 μαθητέςΕκατοντάδες είναι πια οι Λέσχες Ανάγνωσης που λειτουργούν με εντυπωσιακή επιτυχία σε γυμνάσια και λύκεια όλης της χώρας, από το Σουφλί ώς τη νότια Κρήτη και από την Κύπρο ώς την Ηγουμενίτσα. Δημιουργήθηκαν από τη μη κερδοσκοπική, εθελοντική ομάδα ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ με πρωτοβουλία των μαθηματικών και συγγραφέων Απόστολου Δοξιάδη και Τεύκρου Μιχαηλίδη και του καθηγητή Πέτρου Δελαπόρτα.

«Είχα πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για τη σχέση της αφηγηματικής με τη μαθηματική σκέψη. Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, είχε την ευκαιρία να προτείνει και να κουβεντιάσει με τους μαθητές του για βιβλία όπως τον δικό μου, "Ο Θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ" ή το "Θεώρημα του Παπαγάλου" του Ντενί Γκετζ», λέει ο Απ. Δοξιάδης για τις αφορμές που γέννησαν την ιδέα για τις Λέσχες Ανάγνωσης.

Την πρώτη χρονιά απευθύνθηκαν σε ανοιχτόμυαλους εκπαιδευτικούς, σε είκοσι σχολεία στον Πειραιά. Μαζί άρχισαν να επιλέγουν τις λίστες με τα βιβλία, να συγκροτούν προγράμματα, να συναντιούνται κάθε βδομάδα. Κανείς δεν φανταζόταν, τότε, την επιτυχία του εγχειρήματος. Η ζωντάνια και η πρωτοτυπία του έχει πια και διεθνή απήχηση. Φέτος θα έρθουν στην χώρα μας και Αγγλοι παρατηρητές για να το παρακολουθήσουν και να μεταφέρουν την ελληνική εμπειρία σε αγγλικά σχολεία.

Με αφορμή τα πέμπτα της γενέθλια, η ομάδα ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ οργανώνει και μια σειρά εκδηλώσεων στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Με πρώτη την αποψινή (7 μ.μ.) όπου οι Απ. Δοξιάδης και Τ. Μιχαηλίδης θα αναπτύξουν το θέμα: «Μαθηματική Λογοτεχνία: μύθος ή πραγματικότητα;».

Μια τυπική Λέσχη Ανάγνωσης φέρνει, συνήθως, κοντά 12 με 20 παιδιά. Οι μαθητές επιλέγουν για συζήτηση ένα βιβλίο από μια προϋπάρχουσα λίστα. Τις περισσότερες φορές ο ρόλος των καθηγητών είναι συντονιστικός, γεγονός που ενθαρρύνει ένα αίσθημα ελευθερίας στην ανάπτυξη των ιδεών.

«Από μια πρόχειρη στατιστική διαπιστώνουμε ότι το ένα τρίτο των παιδιών έρχονται στις Λέσχες Ανάγνωσης από ένα ενδιαφέρον για τη μαθηματική επιστήμη, ένα άλλο ποσοστό από την αγάπη τους για το διάβασμα και τη λογοτεχνία κι ένα μικρότερο για την καλή παρέα», επισημαίνει ο Απ. Δοξιάδης.

Το 50% των Λεσχών Ανάγνωσης βρίσκεται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ τα δημόσια σχολεία συμμετέχουν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και με ποσοστό περίπου 80%. Ολα εξαρτώνται, βεβαίως, από το μεράκι ορισμένων φωτισμένων εκπαιδευτικών. Ετσι, μια πόλη 3.000 κατοίκων όπως το Σουφλί μπορεί να έχει μέχρι και τρεις Λέσχες Ανάγνωσης και μια άλλη με 50.000 κατοίκους καμία.

Πέρα από τον ενθουσιασμό, ο Θαλής και οι Φίλοι του συναντούν την αδιαφορία και σε κάποιες περιπτώσεις τον «πόλεμο». Ακόμα και από διευθυντές σχολείων ή μαθηματικούς, οι οποίοι θεωρούν ότι τα παιδιά που συμμετέχουν αποσπώνται από το σχολικό διάβασμα ή απομακρύνονται από την καθιερωμένη άποψη περί δυσκολίας των μαθηματικών.

Ποια είναι τα θέματα που εξάπτουν περισσότερο τη φαντασία των μαθητών;

«Οι πιο γοητευτικές έννοιες για τα παιδιά είναι η έννοια του απείρου, της μη πληρότητας, των ορίων της λογικής, ζητήματα που θα λεγε κανείς ότι στη φιλοσοφική τους διάσταση είναι τα μαθηματικά του Πλάτωνα», τονίζει ο Απ. Δοξιάδης. Και διαπιστώνει: «Ενα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της παιδείας είναι ότι δεν απευθύνεται στην ανάγκη των παιδιών να εμβαθύνουν».

* Πληροφορίες στο σάιτ [www.thalesandfriends.org]

Καινοτομίες και επεκτάσεις

Η ομάδα δεν επαναπαύεται στη μέχρι τώρα καλή πορεία της. Επεκτείνει το πρόγραμμα στις Λέσχες Ανάγνωσης και σε δημοτικά σχολεία, ενώ δημιουργεί και ανάλογες Λέσχες Ανάγνωσης Ενηλίκων.

Υπάρχουν κι άλλες καινοτομίες. Η θεματική των βιβλίων άρχισε να διευρύνεται πέρα από τα μαθηματικά, να εμπλουτίζεται και με αναγνώσεις βιβλίων όπως τις ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς του Κόναν Ντόιλ, τους «Λαβύρινθους» του Μπόρχες, την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ, το «Μόμπιους Ντικ» του Κρούμεϊ κ.ά. Να διερευνά ακόμα και τη σχέση της μαθηματικής σκέψης με την αστυνομική λογοτεχνία.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ

Με αφορμή την  ανάγνωση – κυρίως - των βιβλίων του συγγραφέα «Το συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη» και «Η κάθοδος των εννιά», εμείς αλλά και όσοι φίλοι του βιβλίου και της ανάγνωσης παρευρεθούν θα συζητήσουμε με τον συγγραφέα για το έργο του και τη θέση του συγγραφέα στη σημερινή εποχή.

Η συνάντηση θα γίνει την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010 στις 7.00 μμ. στο χώρο εκδηλώσεων της Βιβλιοθήκης (Κάδμου και Δαιδάλου- 3^ος όροφος).

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Θανάσης Βαλτινός γεννήθηκε στο χωριό Καράτουλα  Κυνουρίας, το 1932. Φοίτησε κατά σειρά  στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης. Το 1950 ήρθε στην Αθήνα, όπου ζει έως σήμερα. Σπούδασε κινηματογράφο.

Μετά το 1974 έζησε κατά διαστήματα στο εξωτερικό: Αγγλία, Δυτικό Βερολίνο και Η.Π.Α., καλεσμένος από Πανεπιστήμια ή άλλα πνευματικά ιδρύματα. 

Έχει μεταφράσει τις Τρωάδες του Ευριπίδη και την Ορέστεια του Αισχύλου, που παίχτηκαν στην Επίδαυρο το 1979 και 1980 αντιστοίχως, από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο. Το 1984 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου "Ταξίδι στα Κύθηρα". 
Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και τεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και της Εταιρείας Συγγραφέων της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος επί σειρά ετών. 

Το 2008 εξελέγη νέος ακαδημαϊκός στην έδρα Νέας Ελληνικής Πεζογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.

Εργογραφία

• Συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη (Βιβλίο πρώτο: Αμερική)
• Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη (Βιβλίο δεύτερο: Βαλκανικοί-’22)
• Τρία Ελληνικά μονόπρακτα
• Η κάθοδος των εννιά 
  Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο
• Στοιχεία για τη δεκαετία του '60
• Φτερά μπεκάτσας 
• Ορθοκωστά
• Ημερολόγιο 1836-2011 
• Εθισμός στη νικοτίνη
• Άνθη της αβύσσου
• Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν
• Κρασί και νύμφες

Αν επιθυμείτε να δείτε το βίντεο σε View full size

Στην εκπομπή «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΟΥ», ο συγγραφέας ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ μιλάει για την πορεία του στο χώρο της λογοτεχνίας μέσα από τη διαδρομή των ηρώων του κειμένου του «Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ», το όποιο πρωτοδημοσιεύτηκε το Σεπτέμβριο του 1963 στο περιοδικό «ΕΠΟΧΕΣ». Ο συγγραφέας περιδιαβαίνοντας τα βουνά της ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, στα οποία περπάτησαν οι ήρωές του, περιγράφει τα δύσκολα εφηβικά του χρόνια κατά τη διάρκεια της σκληρής δεκαετίας του ’40.

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ αφηγείται την ιστορία της δημοσίευσης του κειμένου του «Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ» που άλλαξε τη ζωή του. Μέσα από αυτή την ιστορία παρουσιάζονται τα μικρά και μεγάλα γεγονότα που συνέβησαν στην ΕΛΛΑΔΑ το 1963 από πλούσιο κινηματογραφικό αρχειακό υλικό, όπως η κατολίσθηση σε χωριό στο ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ, η αναχώρηση του υπερωκεάνιου «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ», τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Προέδρου των ΗΠΑ (ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ) ΧΑΡΙ ΤΡΟΥΜΑΝ, οι εκλογές του Νοεμβρίου με τη νίκη του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και η δολοφονία και η κηδεία του βουλευτή της ΕΔΑ (ΕΝΙΑΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ), ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ.

Κάθε τρεις και δύο πολυπληθείς, πολυδάπανες και πολυδιαφημισμένες παγκόσμιες συναντήσεις για τα μεγάλα προβλήματα, τα δράματα και τις τραγωδίες της εποχής.

Δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί, διπλωμάτες, ειδικοί απεσταλμένοι και ειδικοί επιστήμονες πληρώνονται καλά και ξοδεύουν πολλά σε πηγαινέλα, σε δείπνα, σε φανερές τελετές και μυστικές μεθοδεύσεις και σε λογιώ-λογιώ καμπάνιες, προετοιμάζοντας για καιρό αυτό που προκύπτει τελικά, άλλη μια μεγάλη νίκη της αγοράς, άλλη μια ήττα της ζωής.

Από πότε έχει ο κόσμος να νιώσει ανακούφιση να πάρει μια μεγάλη ανάσα με τις αποφάσεις που λαμβάνονται στα διάφορα G, τα 7, τα 8, τα 20, τα 77, τις γενικές συνελεύσεις του ΟΗΕ και τις παγκόσμιες διασκέψεις;

Η φωνή των φτωχών χωρών που πληρώνουν τα σπασμένα της ανάπτυξης των πλουσίων με πολέμους, νεκρούς, μόλυνση, επιδημίες, πρόσφυγες και μετανάστες δεν μετράει.

Οι μελέτες και οι προειδοποιήσεις των μη «ενσωματωμένων» επιστημόνων και των ανεξάρτητων ερευνητών δεν πιάνουν τόπο.

Οι χρυσοπληρωμένοι, γερασμένοι και κηδεμονευόμενοι διεθνείς οργανισμοί δεν τολμούν να επιβάλουν κυρώσεις στους ισχυρούς όταν ξεκινούν πολέμους για να κλέψουν ξένο πετρέλαιο και ξένους πόρους, όταν υποκινούν και χρηματοδοτούν πραξικοπήματα, όταν αρνούνται να συμμορφωθούν με πρωτόκολλα για την προστασία του Περιβάλλοντος.

Στην Κοπεγχάγη οι 192 χώρες πήραν μέρος όχι σε Διάσκεψη Κορυφής, αλλά πάτου. Τα ένα δυο βηματάκια ήταν το γνωστό φύλλο συκής που όμως δεν ξεγελάει πια. Ο κόσμος βλέπει τους πλέον «αρμόδιους», ένα σωρό μεγαλόσχημους, σταρ της πολιτικής, καμένους σε απανωτές αποτυχίες και φούσκες, στην κρίσιμη στιγμή να στέκονται σούζα μπροστά στις πολυεθνικές και στις τράπεζες.

Το πάνω χέρι στα πράγματα έχουν οι γενιές που κλείνουν τον βιολογικό τους κύκλο και παίρνουν στον λαιμό τους τις επόμενες.

Οι νέοι λοιπόν θα αποδεχτούν ότι δεν θα προλάβουν μάλλον να πεθάνουν στον καιρό τους από φυσικό θάνατο;

Θα υποταχθούν στον μοιραίο τελικά ρόλο του καταναλωτή και όσο πάει; Θα κάτσουν φρόνιμοι να περιμένουν πότε θα δεήσει η διεθνής κοινότητα να φτιάξει νέα θεσμικά και πραγματικά αδέσμευτα όργανα αποφάσεων;

Θα χουχουλιάζουν μπροστά στην τηλεόραση που παίζει το μπαρουτοκαπνισμένο Νομπέλ Ειρήνης;

Θα μαζοχίζονται με ταινίες καταστροφής, παγετώνες που λιώνουν, πόλεις που πνίγονται και μυριάδες ανθρωποθυσίες στον βωμό των υπερκερδών;

Θα τη βγάζουν απλώς μπροστά στον υπολογιστή, παρακολουθώντας τι καταφέρνει με τα ωραία δάση της μια μακρινή Κόστα Ρίκα;

Θα αρκούνται σε κόσμιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας μπροστά σε κοινοβούλια και πρεσβείες, που το σύστημα τείνει να τις απορροφά και να τις ξεπερνάει;

Νομίζω πως η ανάγκη, τα τρομακτικά αδιέξοδα και το άγριο και κατ’ εξακολούθησιν δούλεμα θα τους στρέψουν στην οργή. Και, εάν καταντήσαμε να τρέμουμε μόνο την ύφεση στις αγορές και όχι την ύφεση στον πολιτισμό, στην αλληλεγγύη και στην ανθρωπιά, ίσως τελικά να είναι η μόνη ελπίδα.

Αφιέρωμα της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” στις Λέσχες Ανάγνωσης: [www.tanea.gr]

Το αδιέξοδο του ανθρώπου που πορεύεται χωρίς να ελπίζει. Η τραγικότητα του εμφυλίου πολέμου χάρις στην ανωνυμία αποκτά μια παγκόσμια εμβέλεια.

Με γλώσσα σκληρή, τραχιά, κοφτή χωρίς περιγραφές. Μόνο τα ρήματα γίνονται φορείς νοημάτων, τα ρήματα κάνουν τον αναγνώστη να λαχανιάζει παρακολουθώντας την άσκοπη, μάταιη πορεία του ανθρώπου.

Ντίνα  Μπρέχα, μέλος της Ομάδα Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς

Επιλογή: Μήτσα Νικολάου, μέλος της Ομάδας Ανάγνωσης

από το “Η ζωή είναι αγρίως απίθανη” της Μαργαρίτας Καραπάνου

  Αξιοποιώντας τις νέες δυνατότητες επικοινωνίας μέσω του Διαδικτύου, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) δίνει τον λόγο σε νέους συγγραφείς, με στόχο τη δημιουργία ενός φυτώριου ιδεών και απόψεων της νεότερης γενιάς που έχει άμεση επαφή με την μπλογκόσφαιρα.

Οι συγγραφείς καλούνται να γράψουν στο ιστολόγιο του ΕΚΕΒΙ κείμενα που αφορούν το έργο τους, διατυπωμένες απόψεις γύρω από τη λογοτεχνία αλλά και την επικαιρότητα, ματιές στο παρόν και το παρελθόν της νεοελληνικής γραμματείας, προσωπικές αποτιμήσεις, σχόλια ή και σημειωματάριο δοκιμής για την εν προόδω δουλειά τους.

Σύμφωνα με το BBC, η γυναίκα που αψήφησε τους Ναζί και έκρυψε επί δύο χρόνια την οικογένεια Φρανκ άφησε την τελευταία της πνοή στο γηροκομείο όπου είχε μεταφερθεί μετά από μια πτώση που είχε την παραμονή των Χριστουγέννων.

Η Γκις, που δεν ήταν η ίδια Εβραία, προμήθευε, μαζί με άλλους εργαζόμενους στην επιχείρηση του πατέρα της Άννας Φράνκ, Όττο, με τρόφιμα και βιβλία τους γονείς της, την αδελφή της και άλλους τέσσερις Εβραίους που κρύβονταν από το 1942 έως και το 1944, σε μια σοφίτα στο Άμστερνταμ.

Μετά τον εντοπισμό και τη σύλληψή τους από την Γκεστάπο, η Γκις μάζεψε τα σημειωματάρια και τα χαρτιά της νεαρής Άννας και τα κλείδωσε σε ένα συρτάρι για να της τα δώσει μετά τον πόλεμο.

Όμως η Άννα Φράνκ πέθανε από τύφο, σε ηλικία 15 ετών τον Μάρτιο του 1945 στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μπέργκεν-Μπέλσεν.

Η Γκις είχε δηλώσει ότι αρχικά αρνούνταν να διαβάσει τα γραπτά της Άννας Φράνκ, υποστηρίζοντας ότι η ιδιωτική ζωή ακόμη και των εφήβων είναι ιερή. Ωστόσο αργότερα φέρεται να είπε ότι αν διάβαζε τότε το ημερολόγιο θα το είχε κάψει γιατί ενοχοποιούσε όσους βοήθησαν την οικογένεια.

Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί ως δώρο στην Άννα για τα 13α γενέθλιά της, καταγράφει της ζωή στην κρυψώνα της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την 1η Αυγούστου 1944 και δημοσιεύθηκε το 1947 από τον πατέρα της, ο οποίος ήταν ο μόνος από τους οκτώ που επέζησαν από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Για το θάρρος που επέδειξε η Μιπ Γκις είχε τιμηθεί από το ισραηλινό Μουσείο του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βάσεμ, από τη γερμανική κυβέρνηση, από το ολλανδικό κράτος και από διάφορους εκπαιδευτικούς οργανισμούς.

Η ίδια ωστόσο αρνιόταν τον τίτλο της "ηρωίδας" υποστηρίζοντας ότι έκανε απλά το καθήκον της.

Ο σύζυγός της, Γιαν Γκις, που είχε και αυτός βοηθήσει τους Φρανκ να κρυφτούν και τους εξασφάλιζε τρόφιμα μέσω της ολλανδικής αντίστασης, πέθανε το 1993.

Πηγή

Ο Κώστας Βουκελάτος γεννήθηκε στη Λευκάδα, τελείωσε στην Αθήνα την Ανωτάτη Εμπορική και διορίστηκε στην Κτηματική Τράπεζα. Αλλά δεν έμεινε πολύ εκεί. Και αποφάσισε να καταπιαστεί με κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε γίνει ποτέ στην Ελλάδα: με την καταγραφή των στατιστικών στοιχείων του βιβλίου.

Το πρώτο τεύχος του «Ιχνευτή» -έτσι ονόμασε το περιοδικό του- κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου του 1985. Σ’ ένα μικρό εξαιρετικά λιτό γραφείο στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, στην οδό Απελλού 4 (όλοι είχαμε περάσει από εκεί για τις ανάγκες του ρεπορτάζ), χτυπούσε για χρόνια η καρδιά και η «στατιστική υπηρεσία» του ελληνικού βιβλίου. Εκεί, επί 25 σχεδόν χρόνια υπήρχαν στοίβες βιβλίων, από τις πιο γνωστές ώς τις πιο άγνωστες. Ο Κώστας Βουκελάτος τις κατέγραφε, τις κατηγοριοποιούσε και στο τέλος του χρόνου όλοι στο ρεπορτάζ και στον χώρο του βιβλίου περίμεναν την έκδοση του «Ιχνευτή» με τα στατιστικά στοιχεία.

Στη συνέχεια όμως τον νίκησε η τεχνολογία. Ο Κώστας Βουκελάτος, ένας άνθρωπος ιδιαίτερος όσο και ιδιόρρυθμος, αρνήθηκε να συνεργαστεί με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τη νεοσύστατη τότε Biblionet και να δώσει στο νέο φορέα, το ΕΚΕΒΙ, την εμπειρία και τη γνώση του. Κι άρχισε ένας ανελέητος πόλεμος ανακοινώσεων, μηνύσεων και καταγγελιών. Το κλίμα είχε βαρύνει πολύ τότε, αλλά ο ίδιος ο Βουκελάτος δεν άφησε πολλά περιθώρια σε όσους προσπάθησαν να διατυπώσουν μια συμβιβαστική πρόταση.

Μπορεί στο τέλος της ζωής του να μην είχε πολλούς φίλους, οπωσδήποτε όμως είχε πάντα ανθρώπους που εκτιμούσαν την προσφορά του και τη μοναδική του διαδρομή στον χώρο της ιστορίας του βιβλίου, της ιστορίας των εκδόσεων, των βιβλιοπωλείων.

Ηταν ασφαλώς ο άνθρωπος που πρώτος κατέγραψε τις κατηγορίες των βιβλίων, που πρώτος διαπίστωσε ποιων κατηγοριών οι πωλήσεις αυξάνονται και έδωσε ερμηνείες σε φαινόμενα όχι μόνο εμπορικά, αλλά και κοινωνικά. «Ο υπερδιπλασιασμός εξάλλου της βιβλιοπαραγωγής στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας του 20ού αιώνα οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους. Ο ένας είναι το άνοιγμα της αγοράς του εκπαιδευτικού βιβλίου και ιδίως του πανεπιστημιακού βιβλίου καθώς και της αγοράς του βιβλίου επαγγελματικής επιμόρφωσης», έγραφε στα κείμενα που συνόδευαν τις στατιστικές του.

Ο Κώστας Βουκελάτος ήταν σίγουρα ένας δύσκολος άνθρωπος, που όμως άφησε τα δικά του ανεξίτηλα ίχνη στον χώρο του βιβλίου, με το έργο της ζωής του, τον «Ιχνευτή».

Ολγα Σελλα

Ο 49χρονος ηθοποιός καταπίεζε την αγάπη του για τη συγγραφή μυθιστορημάτων με σκοπό να αφιερωθεί στον κινηματογράφο. Άρχισε να γράφει το πρώτο του βιβλίο πριν από αρκετά χρόνια και τώρα νιώθει έτοιμος να το συνεχίσει. «Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα τελειώσω το μυθιστόρημα, αφού προηγουμένως θα έχω βγάλει αρκετά χρήματα από τις ταινίες», λέει ο Χιου Γκραντ, ο οποίος κατά το παρελθόν άφηνε την πένα και το χαρτί για να βρίσκεται σε κινηματογραφικά στούντιο. «Σκεφτόμουν: μήπως καλύτερα να κάνω ταινίες, να δουλέψω με όμορφες γυναίκες και να κερδίσω πολλά χρήματα;», εξηγεί.

Πηγή