urn:www-viotiablogs-gr:feeds:atom Viotia Blogs » Cinema c http://www.viotiablogs.gr/Cinema/2009/04/08/%ce%9f_%ce%91%ce%9d%ce%95%ce%9c%ce%9f%ce%a3_%ce%98%ce%91_%ce%9c%ce%91%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%95%ce%99_%cf%84%ce%bf%cf%85_Abbas_Kariostami matt c c
Συναντήσεις και γνωριμίες ανολοκλήρωτες, συμβάντα και συζητήσεις ελλειπτικές. Αυτός είναι ο άνθρωπος της πόλης. Βιαστικός και αγχώδης, ανίκανος να φέρει κάτι εις πέρας. Ο Kiarostami μέσα από τη μινιμαλιστική και ρεαλιστική κινηματογραφική οπτική του, αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την αντίθεση ανάμεσα στον άνθρωπο της πόλης και αυτόν της υπαίθρου.
Πρωταγωνιστής, ένας νωθρός κινηματογραφιστής, ενοχλητικός και αδιάκριτος. Μετέρχεται κάθε είδους μέσο για να πετύχει τους σκοπούς του, αδιαφορώντας για τις σχέσεις με τους συνάνθρωπούς του. Από την άλλη ο άνθρωπος της φύσης που προσωποποιείται σε πέντε διαφορετικούς χαρακτήρες, σε πέντε διαφορετικές συναντήσεις με τον πρωταγωνιστή, έχει ακόμη τη δύναμη να διακρίνει την ομορφιά τριγύρω του, είναι απλός και αγαπά τη φύση, μα πάνω απ’ όλα αγαπά τη ζωή.
Πέντε χαρακτήρες που ο καθένας συμβολίζει και μια πτυχή της ανόθευτης ζωής στην ύπαιθρο. Το παιδί, που ουσιαστικά αποτελεί και τον ξεναγό του ήρωα στο χωριό, είναι η αθωότητα. Η γυναίκα στο καφενείο, η προσωποποίηση της εργατικότητας αλλά και της χαλαρότητας, έννοιες ασυμβίβαστες με τη ζωή στην πόλη. Από την άλλη ο άνδρας που σκάβει ένα πηγάδι στο λόφο, η πίστη σ’ ένα σκοπό έστω κι αδύνατο. Η γυναίκα στο σκοτεινό υπόγειο που δίνει γάλα στον πρωταγωνιστή και το πρόσωπο της οποίας ποτέ δε βλέπουμε, εκφράζει τη συστολή των ανθρώπων του χωριού αλλά και της ανιδιοτέλειας. Ο γιατρός – φιλόσοφος… η σοφία της φύσης.
Ο Kiarostami στήνει ολόκληρη την ταινία στις αντιθέσεις. Από τη μια ο άνθρωπος της πόλης, από την άλλη αυτός της υπαίθρου… Οι φανεροί ήρωες και οι χαρακτήρες που δε βλέπουμε. Οι τελευταίοι, ανίκανοι συναισθηματικά, ενδιαφέρονται μόνο για την επίτευξη του στόχου τους, γι’ αυτό και κινηματογραφικά δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον… Τέλος, η αντίθεση του φωτός με το σκοτάδι. Στο σκοτάδι απαγγέλει ο πρωταγωνιστής το ποίημα, ο τίτλος του οποίου είναι και ο τίτλος της ταινίας, στο φως πραγματώνεται το νόημά του. Μέσα σ’ ένα λιβάδι με στάχυα, ο άνεμος «μεταφέρει» τον ήρωα. Το φως νίκησε. Η αθωότητα και η θέληση για ζωή επιβάλλεται στη σκιά του θανάτου, που ηθελημένα άφησε ο Ιρανός σκηνοθέτης να πλανιέται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

]]> http://www.viotiablogs.gr/Cinema/2009/04/08/%ce%91%ce%93%ce%93%ce%95%ce%9b%ce%9f%ce%99_%ce%95%ce%9e%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%98%ce%a1%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%95%ce%a3_%cf%84%ce%bf%cf%85_Jean_-_Claude_Brisseau matt c c
Μεσήλικας σκηνοθέτης οργανώνει μια σειρά πρωτότυπων δοκιμαστικών για την επιλογή πρωταγωνιστριών για τη νέα του ταινία. Η κατάληξή τους όμως δεν θα είναι η αναμενόμενη.

Το πάθος είναι ο κύριος άξονας της ταινίας του Jean - Claude Brisseau. Είναι η κινητήρια δύναμη του ηδονικού κόσμου που φαντάζεται (ή και ζει) ο ίδιος ο σκηνοθέτης.
Ο François, ο ήρωας της ταινίας, θέλει ν’ αποτυπώσει την ηδονή στο πρόσωπο των γυναικών. Έτσι μέσα από μια σειρά δοκιμαστικών προκαλεί στις φιλόδοξες πρωταγωνίστριές του το πάθος, αγνοώντας από αφέλεια ή και από υπέρμετρο ενθουσιασμό τις καταστρεπτικές συνέπειες. Γιατί το πάθος γεννά πόνο και βία. Γεννά την εκδίκηση. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν υπάρχει θύτης και θύμα. Παίρνουν όλοι μέρος σ’ ένα δούναι και λαβείν παράλογο και παράφορο όπως ακριβώς αρμόζει στην έννοια του πάθους. Όλοι καταστρέφουν και όλοι καταστρέφονται.
Όλα τα παραπάνω βέβαια θα είχαν κάποιο νόημα αν δεν ήταν δοσμένα με τρόπο απλοϊκό, σε μια ταινία καθαρά αυτοβιογραφική. Αφού βρέθηκε στο εδώλιο των γαλλικών δικαστηρίων για σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών (κάστινγκ) για την προηγούμενη ταινία του, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να απολογηθεί κινηματογραφικά. Δημιουργεί όμως ένα «καλλιτέχνημα» στα όρια του πορνογραφήματος, παρεμβάλλοντας ανόητες αναφορές στην ψυχανάλυση και τον Φρόιντ (Οιδιπόδειο σύμπλεγμα). Θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του ένα σύγχρονο Οιδίποδα, που τυφλωμένος από τα πάθη, πορεύεται στο άγνωστο αναζητώντας μία χείρα βοηθείας. Έλεος…
Τέλος το απλουστευτικό σενάριο που καταλήγει σε αφοριστικά -για τη δυνατότητα των ανδρών να ικανοποιήσουν το ασθενές φύλο- συμπεράσματα, η καθαρά χυδαία ματιά του σκηνοθέτη, οι χλιαρές ως ανύπαρκτες ερμηνείες των πρωταγωνιστών μα κυρίως η συμπτωματική(!) ομοιότητα του τίτλου του φιλμ με τον Εξολοθρευτή Άγγελο του Luis Bunuel κατατάσσουν τον κύριο Brisseau στους καλλιτεχνικά ανοργασμικούς σκηνοθέτες!
]]>